চালীসা ৱৰ্ণন কৰত, কৱি অৰু ভক্ত উদাৰ॥
ইনকী সেৱা সে সদা, মিটতে পাপ মহান।
তট পৰ কৰ জপ দান নৰ, পাতে হৈং নিত জ্ঞান॥
তুম্হৰী মহিমা সব জগ জানী॥
অমৰকণ্ঠ সে নিকলীং মাতা।
সৰ্ৱ সিদ্ধি নৱ নিধি কী দাতা॥
জব প্ৰকটীং নৰ্মদা ভৱানী॥
সপ্তমী সূৰ্য মকৰ ৰৱিৱাৰা।
অশ্ৱনী মাঘ মাস অৱতাৰা॥
কমল পুষ্প পৰ আপ ৱিৰাজৈং॥
ব্ৰহ্মা হৰি হৰ তুমকো ধ্যাৱৈং।
তব হী মনৱাংছিত ফল পাৱৈং॥
কোটি ভক্ত গণ নিত্য নহাতে॥
জো নৰ তুমকো নিত হী ধ্যাৱৈ।
ৱহ নৰ ৰুদ্ৰ লোক কো জাৱৈং॥
অন্তিম সময পৰমপদ পাৱৈং॥
মস্তক মুকুট সদা হী সাজৈং।
পাংৱ পৈংজনী নিত হী ৰাজৈং॥
পাপ তাপ হৰতী হো মাতা॥
পূৰব সে পশ্চিম কী ওৰা।
বহতীং মাতা নাচত মোৰা॥
সূত আদি তুম্হৰৌ যশ গাৱৈ॥
শিৱ গণেশ ভী তেৰে গুণ গাৱৈং।
সকল দেৱ গণ তুমকো ধ্যাৱৈং॥
যে সব কহলাতে দুঃখ হাৰে॥
মনোকামনা পূৰণ কৰতী।
সৰ্ৱ দুঃখ মাঁ নিত হী হৰতীং॥
কুৰুক্ষেত্ৰ মেং সৰস্ৱতী মহিমা॥
পৰ নৰ্মদা গ্ৰাম জংগল মেং।
নিত ৰহতী মাতা মংগল মেং॥
তৰত পীঢী হৈ নৰ নাৰা॥
মেকল কন্যা তুম হী ৰেৱা।
তুম্হৰী ভজন কৰেং নিত দেৱা॥
তুমনে কোটি জনোং কো তাৰা॥
সমোদ্ভৱা নৰ্মদা তুম হো।
পাপ মোচনী ৰেৱা তুম হো॥
কৰত ন বনতী মাতু বডাঈ॥
জল প্ৰতাপ তুমমেং অতি মাতা।
জো ৰমণীয তথা সুখ দাতা॥
মহিমা অতি অপাৰ হৈ তুম্হাৰী॥
তুম মেং পডী অস্থি ভী ভাৰী।
ছুৱত পাষাণ হোত ৱৰ ৱাৰী॥
সাত দিনোং মেং ৱহ ফল পাতা॥
সৰসুতি তীন দিনোং মেং দেতীং।
গংগা তুৰত বাদ হী দেতীং॥
মানৱ ফল পাতা মন ভৰ কে॥
তুম্হৰী মহিমা হৈ অতি ভাৰী।
জিসকো গাতে হৈং নৰ-নাৰী॥
ৰুদ্ৰ লোক মে পূজা জাতে॥
জডী বূটিযাং তট পৰ ৰাজেং।
মোহক দৃশ্য সদা হী সাজেং॥
জো হৰতী নৰ তন কী পীৰা॥
ঘাট-ঘাট কী মহিমা ভাৰী।
কৱি ভী গা নহিং সকতে সাৰী॥
ঔৰ সহাৰা নহীং মম দূজা॥
হো প্ৰসন্ন ঊপৰ মম মাতা।
তুম হী মাতু মোক্ষ কী দাতা॥
উসকা মান সদা হী বঢতা॥
জো শত বাৰ ইসে হৈ গাতা।
ৱহ ৱিদ্যা ধন দৌলত পাতা॥
পূৰণ মনোকামনা হোঈ॥
সবকে উৰ মেং বসত নৰ্মদা।
যহাং ৱহাং সৰ্ৱত্ৰ নৰ্মদা॥
মাতা জী কী কৃপা সে, দূৰ হোত সন্তাপ॥
