ચાલીસા વર્ણન કરત, કવિ અરુ ભક્ત ઉદાર॥
ઇનકી સેવા સે સદા, મિટતે પાપ મહાન।
તટ પર કર જપ દાન નર, પાતે હૈં નિત જ્ઞાન॥
તુમ્હરી મહિમા સબ જગ જાની॥
અમરકણ્ઠ સે નિકલીં માતા।
સર્વ સિદ્ધિ નવ નિધિ કી દાતા॥
જબ પ્રકટીં નર્મદા ભવાની॥
સપ્તમી સૂર્ય મકર રવિવારા।
અશ્વની માઘ માસ અવતારા॥
કમલ પુષ્પ પર આપ વિરાજૈં॥
બ્રહ્મા હરિ હર તુમકો ધ્યાવૈં।
તબ હી મનવાંછિત ફલ પાવૈં॥
કોટિ ભક્ત ગણ નિત્ય નહાતે॥
જો નર તુમકો નિત હી ધ્યાવૈ।
વહ નર રુદ્ર લોક કો જાવૈં॥
અન્તિમ સમય પરમપદ પાવૈં॥
મસ્તક મુકુટ સદા હી સાજૈં।
પાંવ પૈંજની નિત હી રાજૈં॥
પાપ તાપ હરતી હો માતા॥
પૂરબ સે પશ્ચિમ કી ઓરા।
બહતીં માતા નાચત મોરા॥
સૂત આદિ તુમ્હરૌ યશ ગાવૈ॥
શિવ ગણેશ ભી તેરે ગુણ ગાવૈં।
સકલ દેવ ગણ તુમકો ધ્યાવૈં॥
યે સબ કહલાતે દુઃખ હારે॥
મનોકામના પૂરણ કરતી।
સર્વ દુઃખ માઁ નિત હી હરતીં॥
કુરુક્ષેત્ર મેં સરસ્વતી મહિમા॥
પર નર્મદા ગ્રામ જંગલ મેં।
નિત રહતી માતા મંગલ મેં॥
તરત પીઢી હૈ નર નારા॥
મેકલ કન્યા તુમ હી રેવા।
તુમ્હરી ભજન કરેં નિત દેવા॥
તુમને કોટિ જનોં કો તારા॥
સમોદ્ભવા નર્મદા તુમ હો।
પાપ મોચની રેવા તુમ હો॥
કરત ન બનતી માતુ બડાઈ॥
જલ પ્રતાપ તુમમેં અતિ માતા।
જો રમણીય તથા સુખ દાતા॥
મહિમા અતિ અપાર હૈ તુમ્હારી॥
તુમ મેં પડી અસ્થિ ભી ભારી।
છુવત પાષાણ હોત વર વારી॥
સાત દિનોં મેં વહ ફલ પાતા॥
સરસુતિ તીન દિનોં મેં દેતીં।
ગંગા તુરત બાદ હી દેતીં॥
માનવ ફલ પાતા મન ભર કે॥
તુમ્હરી મહિમા હૈ અતિ ભારી।
જિસકો ગાતે હૈં નર-નારી॥
રુદ્ર લોક મે પૂજા જાતે॥
જડી બૂટિયાં તટ પર રાજેં।
મોહક દૃશ્ય સદા હી સાજેં॥
જો હરતી નર તન કી પીરા॥
ઘાટ-ઘાટ કી મહિમા ભારી।
કવિ ભી ગા નહિં સકતે સારી॥
ઔર સહારા નહીં મમ દૂજા॥
હો પ્રસન્ન ઊપર મમ માતા।
તુમ હી માતુ મોક્ષ કી દાતા॥
ઉસકા માન સદા હી બઢતા॥
જો શત બાર ઇસે હૈ ગાતા।
વહ વિદ્યા ધન દૌલત પાતા॥
પૂરણ મનોકામના હોઈ॥
સબકે ઉર મેં બસત નર્મદા।
યહાં વહાં સર્વત્ર નર્મદા॥
માતા જી કી કૃપા સે, દૂર હોત સન્તાપ॥
