शिर्डी साई बाबा प्रातःकाल आरति - काकड आरति

॥ कांकड आरती ॥
प्रातःकाळचा उपासनाक्रम (पहाटे ४.३० वाजता)

(१) भूपाळी

जोडूनियां कर चरणीं ठेविला माथा ।
परिसावी विनंती माझी सद्गुरूनाथा ॥ १ ॥

असो नसो भाव आलों तुझिया ठाया ।
कृपादृष्टीं पाहें मजकडे सद्गुरूराया ॥ २ ॥

अखंडित असावें ऐसे वाटतें पायीं ।
सांडूनी संकोच ठाव थोडासा देईं ॥ ३ ॥

तुका म्हणे देवा माझी वेडीवांकुडी ।
नामें भवपाश हातीं आपुल्या तोडी ॥ ४ ॥

(२) भूपाळी

उठा पांडुरंगा आता प्रभातसमयो पातला ।
वैष्णवांचा मेळा गरूडपारीं दाटला ॥ १ ॥

गरूडपारापासुनी महाद्वारापर्यंत ।
सुरवरांची मांदी उभी जोडूनिया हात ॥ २ ॥

शुकसनकादिक नारद-तुंबर भक्तांच्या कोटी ।
त्रिशूल डमरू घेऊनि उभा गिरिजेचा पती ॥ ३ ॥

कलीयुगीचा भक्त नामा उभा कीर्तनी ।
पाठीमागें उभी डोळा लावुनियां जनी ॥ ४ ॥

(३) भूपाळी
(चाल – घनःश्यामसुंदरा श्रीधरा)

उठा उठा श्री साईनाथ गुरू चरणकमल दावा ।
आधिव्याधि भवताप वारुनी तारा जडजीवा ॥ धृ० ॥

गेली तुम्हां सोडुनियां भवतमरजनी विलया ।
परि ही अज्ञानासी तुमची भुलवि योगमाया ।
शक्ति न आम्हां यत्किंचितही तिजला साराया ।
तुम्हींच तीतें सारुनि दावा मुख जन ताराया ॥ चा० ॥

भो साईनाथ महाराज भवतिमिरनाशक रवी ।
अज्ञानी आम्ही किती तव वर्णावी थोरवी ।
ती वर्णितां भागले बहुवदनि शेष विधि कवी ॥ चा० ॥
सकृप होउनि महिमा तुमचा तुम्हींच वदवावा ॥
आधि० ॥ उठा० ॥ १ ॥

भक्त मनीं सद्भाव धरूनि जे तुम्हां अनुसरले ।
घ्यायास्तव ते दर्शन तुमचें द्वारीं उभे ठेले ।
ध्यानस्था तुम्हांस पाहुनी मन अमुचें धाले ।
परि त्वद्वचनामृत प्राशायातें आतुर झाले ॥ चा० ॥

उघडूनी नेत्रकमला दीनबंधु रमाकांता ।
पाहिं बा कृपादृष्टीं बालका जशी माता ।
रंजवी मधुरवाणी हरीं ताप साईनाथ ॥ चा० ॥
आम्हींच अपुले काजास्तव तुज कष्टवितो देवा ।
सहन करीशी ऐकुनी द्यावी भेट कृष्ण धावां ॥
उठा उठा० ॥ आधिव्याधि० ॥ २ ॥

(४) भूपाळी

उठा पांडुरंगा आतां दर्शन द्या सकळां ।
झाला अरुणोदय सरली निद्रेची वेळा ॥ १ ॥

संत साधू मुनी अवघे झालेती गोळा ।
सोडा शेजे सुखे आतां बघुं द्या मुखकमला ॥ २ ॥

रंगमंडपी महाद्वारीं झालीसे दाटी ।
मन उतावील रूप पहावया दृष्टी ॥ ३ ॥

राही रखुमाबाई तुम्हां येऊं द्या दया ।
शेजे हालवूनी जागें करा देवराया ॥ ४ ॥

गरूड हनुमंत उभे पाहती वाट ।
स्वर्गींचे सुरवर घेऊनि आले बोभाट ॥ ५ ॥

झाले मुक्तद्वार लाभ झाला रोकडा ।
विष्णुदास नामा उभा घेऊनि कांकडा ॥ ६ ॥

(५) अभंग

घेउनियां पंचारती । करूं बाबांसी आरती ॥
करूं साईसी० ॥ १ ॥

उठा उठा हो बांधव । ओंवाळूं हा रमाधव ॥
साई र० ॥ ओं० ॥ २ ॥

करूनिया स्थिर मन । पाहूं गंभीर हें ध्यान ॥
साईंचे हें० ॥ पा० ॥ ३ ॥

कृष्णनाथा दत्तसाई । जडो चित्त तुझे पायी ॥
साई तु० ॥ जडो० ॥ ४ ॥

(६) कांकड आरती

कांकड आरती करीतों साईनाथ देवा ।
चिन्मयरूप दाखवीं घेउनि बालक-लघुसेवा ॥ धृ० ॥

काम क्रोध मद मत्सर आटुनी कांकडा केला ।
वैराग्याचे तूप घालुनि मी तो भिजविला ।
साईनाथगुरूभक्तिज्वलनें तो मी पेटविला ।
तद्वृत्ती जाळूनी गुरूनें प्रकाश पाडीला ।
द्वैत-तमा नासूनी मिळवी तत्स्वरूपीं जीवा ॥ चि० ॥ १ ॥

भू-खेचर व्यापूनी अवघे हत्कमलीं राहसी ।
तोचि दत्तदेव शिरडी राहुनी पावसी ।
राहुनी येथे अन्यत्रहि तू भक्तांस्तव धावसी ।
निरसुनिया संकटा दासा अनुभव दाविसी ।
न कळे त्वल्लीलाही कोण्या देवा वा मानवा ॥ चि० ॥ २ ॥

त्वद्यशदुदुंभीने सारे अंबर हें कोंदलें ।
सगुण मूर्ति पाहण्या आतुर जन शिरडी आले ।
प्राशुनी त्वद्वचनामृत अमुचे देहभान हरपलें ।
सोडूनियां दुरभिमान मानस त्वच्चरणीं वाहिले ।
कृपा करूनियां साईमाउले दास पदरीं घ्यावा ॥
चि० ॥ का० ॥ चि० ॥ ३ ॥

(७) कांकड आरती

भक्तिचिया पोटीं बोध कांकडा ज्योती ।
पंचप्राण जीवेंभावे ओवाळूं आरती ॥ १ ॥

ओवाळूं आरती माझ्या पंढरीनाथा ।
दोन्ही कर जोडोनी चरणीं ठेविला माथा ॥ धृ० ॥

काय महिमा वर्णूं आतां सांगणे किती ।
कोटी ब्रह्महत्या मुख पाहतां जाती ॥ २ ॥

राई रखुमाबाई उभ्या दोघी दो बाहीं ।
मयुरपिच्छ चामरें ढाळिति ठायीं ठायी ॥ ३ ॥

तुका म्हणे दीप घेउनि उन्मनींत शोभा ।
विटेवरी उभा दिसे लावण्यगाभा ॥ ४ ॥ ओवाळूं० ॥

(८) पद (उठा उठा)

उठा साधुसंत साधा आपुलालें हित ।
जाईल जाईल हा नरदेह मग कैंचा भगवंत ॥ १ ॥

उठोनियां पहाटें बाबा उभा असे विटे ।
चरण तयांचे गोमटे अमृतदृष्टी अवलोका ॥ २ ॥

उठा उठा हो वेगेंसीं चला जाऊंया राउळासी ।
जळतील पातकांच्या राशी कांकड आरती देखिलिया ॥ ३ ॥

जागें करा रूक्मिणीवर, देव आहे निजसुरांत ।
वेगें लिंबलोण करा दृष्ट होईल तयासी ॥ ४ ॥

दारीं वाजंत्री वाजती ढोल दमामे गर्जती ।
होते कांकड आरती माझ्या सद्गुरूरायांची ॥ ५ ॥

सिंहनाद शंखभेरी आनंद होतसें महाद्वारीं ।
केशवराज विटेवरी नामा चरण वंदितो ॥ ६ ॥

भजन
साईनाथगुरू माझे आई । मजला ठाव द्यावा पायीं ॥
दत्तराज गुरू माझे आई । मजला ठाव द्यावा पायीं ॥
श्रीसच्चिदानंद सद्गुरु साईनाथ महाराज की जय ।

(९) श्री साईनाथप्रभातष्टक
(पृथ्वी)

प्रभातसमयीं नभा शुभ रविप्रभा फांकली ।
स्मरे गुरु सदा अशा समयिं त्या छळे ना कली ॥
म्हणोनि कर जोडुनी करूं आता गुरुप्रार्थना ।
समर्थ गुरु साईनाथ पुरवी मनोवासना ॥ १ ॥

तमा निरसि भानु हा गुरुहि नासि अज्ञानता ।
परंतु गुरुचीच करी न रविहि कधीं साम्यता ॥
पुन्हा तिमिर जन्म घे गुरुकृपेनि अज्ञान हा ।
समर्थ गुरु साईनाथ पुरवी मनोवासना ॥ २ ॥

रवि प्रगट होउनि त्वरित घालवी आळसा ।
तसा गुरुहि सोडवी सकल दुष्कृतीपासुनी ॥
हरोनि अभिमानही जडवि तत्पदीं भावना ।
समर्थ गुरु साईनाथ पुरवी मनोवासना ॥ ३ ॥

गुरुसि उपमा दिसे विधिहरीहरांची उणी ।
कुठोनि मग येइ ती कवि नवा उगी पाहुणी ॥
तुझीच उपमा तुला बरवि शोभते सज्जना ।
समर्थ गुरु साईनाथ पुरवी मनोवासना ॥ ४ ॥

समाधि उतरोनियां गुरु चला मशिदीकडे ।
त्वदीय वचनोक्ति ती मधुर वारिती सांकडें ॥
अजातरिपु सद्गुरु अखिलपातकां भंजना ।
समर्थ गुरु साईनाथ पुरवी मनोवासना ॥ ५ ॥

अहा सुसमयासि या गुरु उठोनियां बैसले ।
विलोकुनि पदाश्रिता तदिय आपदे नासिलें ॥
असा सुहितकारि या जगतिं कोणिही अन्य ना ।
समर्थ गुरु साईनाथ पुरवी मनोवासना ॥ ६ ॥

असे बहुत शाहणा परि न या गुरुची कृपा ।
न तत्त्वहित त्या कळे करितसे रिकाम्या गपा ॥
जरी गुरुपदा धरी सुदृढ भक्तिनें तो मना ।
समर्थ गुरु साईनाथ पुरवी मनोवासना ॥ ७ ॥

गुरो विनति मी करीं हृदयमंदिरीं या बसा ।
समस्त जग हें गुरुस्वरूपचि ठसो मानसा ॥
घडो सतत सत्कृती मतिहि दे जगत्पावना ।
समर्थ गुरु साईनाथ पुरवी मनोवासना ॥ ८ ॥

खद्धरा
प्रेमें या अष्टकासी पढुनि गुरुवरा प्रार्थिती जे प्रभातीं ।
त्यांचे चित्तासि देतो अखिल हरुनियां भ्रांति
मी नित्य शांति ॥
ऐसें हें साईनाथें कथुनि सुचविलें जेंवि या बालकासी ।
तेंवि त्या कृष्णपायीं नमुनि सविनयें अर्पितों
अष्टकासी ॥ ९ ॥

(१०) पद

साई रहम नजर करना, बच्चों का पालन करना ॥ धृ० ॥

जाना तुमने जगतपसारा, सबही झूठ जमाना ॥
साई० ॥ १ ॥

मैं अंधा हूँ बंदा आपका, मुझको चरण दिखलाना ॥
साई० ॥ २ ॥

दास गनू कहे अब क्या बोलूं, थक गई मेरी रसना ॥
साई० ॥ ३ ॥

(११) पद

रहम नजर करो, अब मोरे साईं,
तुमबिन नहीं मुझे मां-बापभाई ॥ धृ० ॥

मैं अंधा हूं बंदा तुम्हारा ।
मैं ना जानूं, अल्लाइलाही ॥ रहम० ॥ १ ॥

खाली जमाना मैंने गमाया ।
साथी आखिरी तू और न कोई ॥ रहम० ॥ २ ॥

अपने मशीद का झाडू गनू है ।
मालिक हमारे, तुम बाबा साईं ॥ रहम० ॥ ३ ॥

(१२) पद

तुज काय देऊं सावळ्या मी खाया तरी ।
मी दुबळी बटिक नाम्याची जाण श्रीहरी ।
उच्छिष्ट तुला देणें ही गोष्ट ना बरी ।
तूं जगन्नाथ, तुज देऊं कशी रे भाकरी ।

नको अंत मदीय पाहूं सख्या भगवंता । श्रीकांता ।
मध्यान्हरात्र उलटोनि गेली ही आतां । आण चित्ता ।
जा होईल तुझा रे कांकडा कीं राउळांतरीं ।
आणतील भक्त नैवद्यहि नानापरी ॥

(१३) पद

श्रीमद्गुरू बाबासाई तुजयांचुनि आश्रय नाहीं,
भूतलीं ॥ धृ० ॥

मी पापी पतित धीमंदा ।
तारणें मला गुरूनाथा, झडकारी ॥ १ ॥

तूं शांतिक्षमेचा मेरू ।
तूं भवार्णवींचें तारूं, गुरूवरा ॥ २ ॥

गुरूवरा मजसि पामरा, अतां उद्धरा, त्वरित लवलाही,
मी बुडतो भवभय डोहीं उद्धरा ॥
श्रीमद्गुरू० ॥ ३ ॥

ॐ राजाधिराज योगिराज परब्रह्म
"श्री सच्चिदानंद सद्गुरु साईनाथ महाराज"