তুম হো জগত কে পালনকৰ্তা, ভক্তোং কে হো তুম দুঃখহৰ্তা॥
স্ৱামী কাৰ্তিকেয অগম অপাৰা॥
শিৱ সুত, উমা লাল, ষডানন,
সনমুখ, শূলপাণি, শৰজনন॥
কলি-কলুষ, দুঃখ, দাৰিদ্ৰয নিকংদন॥
দেৱোং কে সেনাপতি স্ৱামী,
তাৰকাসুৰ কে অৰি, নমামি॥
ইসীসে কাৰ্তিকেয কহাযে॥
ৰূপ অনুপম, গুণগান ৱৰিষ্ঠা,
ছঃ মুখ সোহত, অংগ সুনিষ্ঠা॥
ভক্ত হেতু তুম হো প্ৰতিপালা॥
ব্ৰহ্মচাৰী, ৱ্ৰতধাৰী স্ৱামী,
পৰম তপস্ৱী, অন্তৰ্যামী॥
কৰতে সুৰ-নৰ-মুনি সব সেৱা॥
তাৰক নে জব ত্ৰাস মচাযা,
স্ৱৰ্গলোক পৰ চঁৱৰ ঢুলাযা॥
ভাগে-ভাগে শৰণ তুম্হাৰী॥
তব তুমনে নিজ শক্তি দিখাঈ,
তাৰক কা ৱধ তুৰত মচাঈ॥
তব উমা নে হৃদয লগাযা॥
নাম তুম্হাৰা হৈ শৰৱণভৱ,
ভৱসাগৰ কে তুম হো উদ্ভৱ॥
ভক্তোং কে তুম হো ৰখৱাৰে॥
কুমাৰ, গুহ, গংগাসুত দেৱা,
তুম হী হো শিৱ-পাৰ্ৱতী সেৱা॥
অসুৰ-দল কাঁপে থৰথাৰী॥
ৰোগ-দোষ, অৰু দাৰিদ্ৰ সাৰা,
ভক্ত-জনোং কা হৰতে ভাৰা॥
ৱহ মনৱাংছিত ফল কো পাৱে॥
জো নৰ জপতা নাম তুম্হাৰা,
হো জাতা ভৱসাগৰ পাৰা॥
নাম জপে, হোএ ভয নিৰ্মূল॥
জো হৈং নিৰ্ধন, দীন-দুখাৰী,
তুম কৰতে উনকী প্ৰতিপালী॥
নিশ্চয হী ৱহ পুত্ৰ কো পাৱে॥
ভূত-প্ৰেত অৰু দুষ্ট পিশাচা,
নাম সুনে ভাগে সব সাচা॥
উসপৰ কৃপা কৰেং গৌৰীসা॥
প্ৰতিদিন ইসে জো মন লাএ পঢেগা,
উসকা সব দুঃখ দূৰ হটেগা॥
ঘৰ মেং সুখ-সমৃদ্ধি আৱে॥
কাৰ্তিক মাস জো পাঠ কৰাৱে,
সব সংকট সে তুৰত বচাৱে॥
তাকো মিলে সকল সুখৰাঈ॥
স্ৱামী শক্তি-ধৰ, গণনাযক,
তুম হো মেৰে সদা সহাযক॥
হৰ লো মেৰী ৱিপত্তি সাৰী॥
হে জগপালক, হে জগৱংদন,
কৰূঁ মৈং নিত্য তুম্হাৰা ৱংদন॥
তুম বিন কোঈ নহীং মেৰা হিত॥
মৈং হূঁ শৰণ তুম্হাৰী দেৱা,
স্ৱীকাৰ কৰো যহ মেৰী সেৱা॥
মেটো মেৰে দুঃখ কে বংধন॥
জয জয জয স্ৱামী কাৰ্তিকেয,
হৰ-হৰ-হৰ-হৰ উমা কে প্ৰিয॥
মিলে উসে সুখ-শান্তি অৰু, ভক্তি কা ৱৰদান॥
