বংদৌ পদ-যুগ নাই সিৰ, ৱিনয কৰোং কৰ জোৰ॥
কৃপা কৰহু মো পৰ মহাৰানী।
অৰুণ নযন গল মেং মুণ্ডমালা॥
হিয হুলসে মন হোত সুখাৰী।
কষ্ট নিৱাৰো জন জন ত্ৰাতা॥
অভয কৰহু মোকো জগদম্বে।
বিন বিলম্ব তুম তাহি উবাৰা॥
কিযা সহায মাত তুম তব-তব।
শুংভ-নিশুংভ কে উদৰ ৱিদাৰে॥
মাৰে মৰে ন অতি ৰণধীৰা।
অস্তুতি কৰী তুম তুমহিং পুকাৰে॥
সেন সহিত তুম তাহি নিপাতা।
নভ দুংদুভী সুমন বহু বৰসে॥
জয জয জগদংব ভৱানী।
জয জগ জননী দনুজ কুল ঘালক॥
সংকট হৰো হমাৰী মাতা।
সুযশ তুম্হাৰ সকল সংসাৰা॥
গাৱত গুণ গান নিশ দিন তেতে।
তদপি তুম্হাৰ অংত ন পাৱহিং॥
নিৰখি সকল সুৰ নৰ মুনি মোহৈ।
পাহি পাহি কহি নিতহি মনাঊং॥
শক্তি স্ৱৰুপ তুম্হাৰ ন জানা।
নাম তুম্হাৰা অনেক ভৱানী॥
সত্য ৱাত যহ ৱেদ উচাৰী।
তাকৌ ভয সংকট নহীং হোঈ॥
নাম লেত বিনসত হৈং তবহিং।
তাকে তন নহি ৰহে কলেশা॥
মনৱাংছিত ফল তুৰতহি পাৱৈ।
বংধন কাটি কিযৌ ছুটকাৰা॥
সুমিৰত সিদ্ধ হোয নৰ পাৱন।
ইচ্ছিত ফল পাৱৈ নৰ সোঈ॥
তাসু সোহাগ অচল হো জাৱৈ।
সন্ততি-সুখ নিশ্চয সো লহহিং॥
তাকে ঘৰ সুখ সংপত্তি হোঈ।
সো নিশ্চয ধনৱান কহাৱৈ॥
তব চৰণন কো ধ্যান লগাৱৈ।
এহি সম ঔৰ উপায ন দূজা॥
তেহি পৰ কৃপা কৰহিং গৌৰীসা।
ৱাকৌ সব সংকট মিটি জাৱে॥
হৰহূ বেগি মোহি সংকট ভাৰী।
দীন জনি মোহিং অভয কৰ দীজে॥
ছমহূঁ সকল অপৰাধ হমাৰা।
হোই প্ৰসন্ন নিজ দাস পৰ, লীজৈ মোহিং উবাৰ॥
দেৱৰিযা মণ্ডল বসূঁ, ধাম মঝৌলী গ্ৰাম॥
মাৰ্গশীৰ্ষ কী পূৰ্ণিমা, কৃপা কৰহু জগদম্ব॥
