Lord Dattatreya

શ્રી ગુરુચરિત્ર અધ્યાય 11

(Shri Gurucharitra Adhyay 11 in Gujarati)

Saraswati Gangadhar

Also known as Gurucharitra · Gurucharitra adhyay 11 · Shri Guru Charitra

Shri Gurucharitra Adhyay 11. Shri Gurucharitra, the central scripture of the Datta sampradaya, written by Saraswati Gangadhar in the fifteenth century. It tells the lives of Shripad Shrivallabha and Shri Nrisimha Saraswati, the first two incarnations of Dattatreya, as a dialogue between Siddha and Namdharak. Traditionally read as a saptaha — the whole book over seven days — most often in the month of Margashirsha.

#of 113
॥ શ્રીગણેશાય નમઃ ॥
શ્રીસરસ્વત્યૈ નમઃ ॥ શ્રીગુરુભ્યો નમઃ ॥
નામધારક મ્હણે સિદ્ધાસી । પુઢેં અવતાર જાહલે કૈસી ।
વિસ્તારોનિયાં આમ્હાંસી । સાંગા સ્વામી કૃપામૂર્તિ ॥૧॥
સિદ્ધ મ્હણે ઐક વત્સા અવતાર ઝાલા શ્રીપાદ હર્ષા ।
પૂર્વી વૃત્તાંત ઐકિલા ઐસા । કથા સાંગિતલી વિપ્રસ્ત્રિયેચી ॥૨॥
શનિપ્રદોષીં સર્વેશ્વરાસી । પૂજિત હોતી ગુરુ-ઉપદેશીં ।
દેહવાસના અસતાં તિયેસી । પંચત્વ પાવલી તયેવેળીં ॥૩॥
ઝાલા જન્મ પુઢેં તિસી । કારંજ-નગર ઉત્તરદેશીં ।
વાજસનીય શાખેસી । વિપ્રકુળીં જન્મલી ॥૪॥
જાતક વર્તલેં તિયેસી । નામ ‘અંબા-ભવાની’ ઐસી ।
આરોપિલેં સ્નેહેસીં । માતાપિતરીં પરિયેસા ॥૫॥
વર્ધતાં માતાપિત્યાગૃહીં । વાઢલી કન્યા અતિસ્નેહી ।
વિવાહ કરિતી મહોત્સાહીં । દેતી વિપ્રાસી તેચિ ગ્રામીં ॥૬॥
શિવવ્રતી અસે તો બ્રાહ્મણ । નામ તયા ‘માધવ’ જાણ ।
ત્યાસી દિધલી કન્યા દાન । અતિપ્રીતીંકરુનિ ॥૭॥
તયા માધવવિપ્રાઘરીં । શુભાચારેં હોતી નારી ।
વાસના તિચી પૂર્વાપરીં । ઈશ્વરપૂજા કરીતસે ॥૮॥
પૂજા કરી ઈશ્વરાસી । દંપતી ઉભયવર્ગ મનોમાનસીં ।
પ્રદોષપૂજા અતિહર્ષી । કરિતી ભક્તિપુરસ્કર ॥૯॥
મંદવારીં ત્રયોદશીસી । પૂજા કરિતી અતિંવિશેષીં ।
તંવ વત્સરેં ઝાલીં ષોડશીં । અંતર્વત્ની ઝાલી ઐકા ॥૧૦॥
માસ તૃતીય-પંચમેસી । ઉત્સાહ કરિતી અનેક હર્ષી ।
ઉત્તમ ડોહાળે હોતી તિયેસી । બહ્મજ્ઞાન બોલતસે ॥૧૧॥
કરિતી ઉત્સાહ માસ-સાતીં । દ્વિજ કરી સીમંતી ।
અક્ષવાણેં વોંવાળિતી આરતી । સુવાસિની મિળૂનિયાં ॥૧૨॥
ઐસેં ક્રમિતાં નવમાસીં । પ્રસૂત ઝાલી શુભ દિવશીં ।
પુત્ર જાહલા મ્હણૂન હર્ષી । નિર્ભર હોતીં માતાપિતા ॥૧૩॥
જન્મ હોતાંચિ તો બાળક ।’ૐ’ કાર શબ્દ મ્હણતસે અલોલિક ।
પાહૂનિ ઝાલે તટસ્થ લોક ।અભિનવ મ્હણોનિ તયેવેળીં ॥૧૪॥
જાતકકર્મ કરી તો બ્રાહ્મણ । વિપ્રાંસી દેત દક્ષિણા દાન ।
જ્યોતિષી સાંગતી સુલક્ષણ । લગ્ન સત્વર પાહોનિયાં ॥૧૫॥
સાંગતી જ્યોતિષી ત્યા દ્વિજાસી । મુહૂર્ત બરવા અસે વિશેષીં ।
કુમર હોઈલ કારણિક પુરુષી । ગુરુ હોઈલ સકળિકાં ॥૧૬॥
યાચા અનુગ્રહ હોઈલ જ્યાસી । તો વંદ્ય હોઈલ વિશ્વાસી ।
યાચેં વાક્ય હોઈલ પરિસ । ચિંતામણિ યાચે ચરણ ॥૧૭॥
અષ્ટહી સિદ્ધિ યાચે દ્વારીં । વોળગત રાહતીલ નિરંતરીં ।
નવ નિધિ યાચ્યા ઘરીં । રાહતી ઐક દ્વિજોત્તમા ॥૧૮॥
ન હોતી યાસી ગૃહિણી-સુત । પૂજ્ય હોઈલ ત્રિભુવનાંત ।
યાચે દર્શનમાત્રેં પતિત । પુનીત હોતીલ પરિયેસીં ॥૧૯॥
હોઈલ હા અવતાર-પુરુષી । આમ્હાં દિસતસે ભરવંસીં ।
સંદેહ ન ધરાવા માનસીં । મ્હણોનિ કરિતી નમસ્કાર ॥૨૦॥
મ્હણતી સમસ્ત દ્વિજવર । સાંગતી જનકાસી ઉત્તર ।
યાચેનિ મહાદૈન્ય હરે । ભેણેં નલગે કળિકાળા ॥૨૧॥
તુમચે મનીં જે જે વાસના । સર્વ સાધેલ નિર્ગુણા ।
યાતેં કરાવેં હો જતના । નિધાન આલેં તુમચે ઘરા ॥૨૨॥
ઐસેં જાતક વર્તવોન । સાંગતા ઝાલા વિદ્વજ્જન ।
જનક જનની સંતોષોન । દેતી દાન વસ્ત્રાભરણેં ॥૨૩॥
સાંગોનિ ગેલે બ્રાહ્મણસ્તોમ । માતાપિતા અતિ પ્રેમ ।
દૃષ્ટિ લાગેલ મ્હણૂન વિષમ । નિંબલોણ વોંવાળિતી ॥૨૪॥
વ્યવસ્થા ફાંકલી નગરાંત । અભિનવ આજિ દેખિલેં મ્હણત ।
ઉપજતાં બાળ ‘ૐ’ કાર જપત । આશ્ચર્ય મ્હણતી સકળ જન ॥૨૫॥
નગલોક ઇષ્ટ મિત્ર । પહાવયા યેતી વિચિત્ર ।
દૃષ્ટિ લાગેલ મ્હણોનિ માત્ર । માતા ન દાખવી કવણાસી ॥૨૬॥
માયામોહેં જનકજનની । બાળાસી દૃષ્ટિ લાગેલ મ્હણોનિ ।
આંગારા લાવિતી મંત્રોનિ । રક્ષા બાંધિતી કૃષ્ણસુતેં ॥૨૭॥
પરમાત્મયાચા અવતાર । દૃષ્ટિ ત્યાસી કેવીં સંચાર ।
લૌકિકધર્મ મમત્કાર । માતાપિતા સંરક્ષિતી ॥૨૮॥
વર્તતાં બાળ યેણેંપરી । દિવસ દહા ઝાલિયાવરી ।
નામકરણ પુરઃસરીં । ઠેવિતા ઝાલા જનક દ્વિજોત્તમ ॥૨૯॥
‘શાલગ્રામદેવ’ મ્હણત । જન્મનામ ઝાલેં ખ્યાત ।
નામ ‘નરહરી’ ઐસેં મ્હણત । ઉચ્ચાર કેલા ધર્મકર્મે ॥૩૦॥
મમત્વ થોર બાળકાવરી । પ્રતિપાળ કરિતી પ્રીતિકરીં ।
માતા મ્હણતસે યેરી । ન પુરે ક્ષીર બાળકાસી ॥૩૧॥
પતીસી મ્હણે તયે વેળાં । સ્તનીં દૂધ થોડેં બાળા ।
એખાદી મિળવા કાં અબળા । સ્તનપાન દેવવૂં ॥૩૨॥
અથવા આણા મેષી એક । આપુલે સ્તનેં ન શમે ભૂક ।
ઐકોનિ હાંસે બાળક । સ્પર્શ કરી સ્તનાસી સવ્યકર ॥૩૩॥
સ્તનીં સ્પર્શ હોતાંચિ કર । બત્તીસ ધારા વાહે ક્ષીર ।
વસ્ત્ર ભિજોનિ વિચિત્ર । વાહોં લાગે ભૂમીવરી ॥૩૪॥
વિસ્મય કરિતી જનકજનની । પ્રગટ ન કરિતી ગૌપ્યગુણીં ।
નમન કરિતી બાળકાચરણીં । માતા હોય ખેળવિતી ॥૩૫॥
પાળણ્યા ઘાલૂનિ બાળકાસી । પર્યંદેં ગાય અતિ હર્ષી ।
ન રાહે બાળક પાળણેસીં । સદા ખેળે મહીવરી ॥૩૬॥
વર્ધે બાળ યેણેંપરી । માતાપિતા-મમત્કારીં ।
વર્ધતાં ઝાલા સંવત્સરીં । ન બોલે બાળ કવણાસવેં ॥૩૭॥
માતા બોલવી કુમરાસી । બોલે શબ્દ ૐકારેસીં ।
ચિંતા કરીતસે માનસીં । મુકેં હોઈલ મ્હણોનિ ॥૩૮॥
પુસતી જાણ જ્યોતિષ્યાસી । મ્હણે બોલ નયે કાય યાસી ।
ઉપાય અસેલ યાસ વિશેષી । મ્હણોનિ પુસે વેળોવેળીં ॥૩૯॥
સાંગતી જાણ જ્યોતિષી । આરાધાવેં કુલદેવતેસી ।
અર્કવારીં અશ્વત્થપર્ણેસીં । અન્ન ઘાલાવેં તીની વેળાં ॥૪૦॥
એક મ્હણતી હોઈલ મુકેં । યાસિ શિકવાવેં બરવ્યા વિવેકેં ।
બાળ બોલ બોલૂં શિકે । મ્હણોનિ સાંગતી વિનોદેં ॥૪૧॥
હાંસોનિ ૐકાર ઉચ્ચારી બાળ । આણિક નેણે બોલ કેવળ ।
વિસ્મય કરિતાતિ લોક સકળ । ૐકાર શબ્દ ઐકોનિ ॥૪૨॥
એક મ્હણતી નવલ ઝાલેં । સર્વ જ્ઞાન અસે ભલેં ।
શ્રવણીં ઐકતો બોલ સકળ । જાણૂનિ ન બોલે કવણ્યા ગુણેં ॥૪૩॥
કાંહીં કેલિયા ન બોલે સુત । ચિંતા કરિતાતિ માતાપિતા ।
પુત્રાસી જાહલીં વર્ષે સાત । મુકા ઝાલા દૈવયોગેં ॥૪૪॥
સાતવેં વર્ષ કુમરાસી । યોગ્ય ઝાલા મુંજીસી ।
પુસતાતિ સમસ્ત બ્રાહ્મણાંસી । કેંવી કરાવેં મ્હણોનિયાં ॥૪૫॥
વિપ્ર મ્હણતી તયા વેળાં । સંસ્કારાવેં બ્રાહ્મણકુળા ।
ઉપનયનાવેં કેવળા । અષ્ટ વરુષેં હોઊં નયે ॥૪૬॥
માતાપિતા ચિંતા કરિતી । ઉપદેશાવેં કવણે રીતીં ।
મુકા અસે હા નિશ્ચિતીં । કૈસેં દૈવ ઝાલેં આમ્હાં ॥૪૭॥
કૈસેં દૈવ જાહલેં આપુલેં । ઈશ્વરગૌરી આરાધિલે ।
ત્રયોદશીં શિવાસી પૂજિલેં । વાયાં ઝાલેં મ્હણતસે ॥૪૮॥
ઈશ્વરેં તરી દિધલા વરુ । સુલક્ષણ ઝાલા કુમરુ ।
ન બોલે આતાં કાય કરું । મ્હણોનિ ચિંતા શિવાસી ॥૪૯॥
એકચિ બાળ આમુચે કુશીં । આણિક ન દેખોં સ્વપ્નેસીં ।
વેષ્ટિલોં હોતોં આમ્હી આશીં । આમુતેં રક્ષીલ મ્હણોનિ ॥૫૦॥
નવ્હેચ આમુચે મનીંચા વાસ । પુત્ર ઝાલા નિર્વાણવેષ ।
કાય વર દિધલા ત્યા મહેશેં । શનિપ્રદોષીં પૂજિતાં મ્યાં ॥૫૧॥
ઐસેં નાનાપરી દેખા । જનની કરી મહાદુઃખા ।
જવળી યેવોનિ બાળક । સંબોખીત માતેસી ॥૫૨॥
ઘરાંત જાઊનિ તયે વેળાં । ઘેઊનિ આલા લોખંડ સબળા ।
હાતીં ધરિતાંચિ નિર્મળા । ઝાલેં સુવર્ણ બાવન્નકશી ॥૫૩॥
આણોનિ દેતસે માતેસી । વિસ્મય કરી બહુવસીં ।
બોલાવૂનિયાં પતીસી । દાવિતી ઝાલી તયેવેળીં ॥૫૪॥
ગૌપ્ય કરિતી તયે વેળાં । મંદિરાંત નેલેં તયા બાળા ।
પાહતી ત્યાચી બાળલીલા । આણિક લોહ હાતીં દેતી ॥૫૫॥
અમૃતદૃષ્ટીં પાહતાં સ્વામી । સમૃદ્ધિ ઝાલી સર્વ હેમીં ।
વિશ્વાસ ધરિતી મનોધર્મી । હોઈલ પુરુષ કારણિક ॥૫૬॥
મગ પુત્રાતેં આલિંગોનિ । વિનવિતાતિ જનકજનની ।
તૂં તારકા શિરોમણિ । કારણિક પુરુષ કુળદીપકા ॥૫૭॥
તુઝેનિં સર્વસ્વ લાધલેં । બોલતાં આમ્હીં નાહીં ઐકિલેં ।
અજ્ઞાન-માયેનેં વિષ્ટિલેં । ભુકેં ઐસેં મ્હણોં તુજ ॥૫૮॥
આમુચે મનીંચી વાસના । તુંવા પુરવાવી નંદના ।
તુઝે બોબડે બોલ આપણા । ઐકવાવે પુત્રરાયા ॥૫૯॥
હાસ્યવદન કરી બાળ । યજ્ઞોપવીત દાવી ગળાં ।
કટીં દાંવી મૌંજીસ્થળા । મ્હણોનિ દાખવી માતેસી ॥૬૦॥
સંજ્ઞા કરોનિ માતેસી । દાવી બાળક સંતોષીં ।
મુંજી બાંધિતાંચિ આપણાસી । યેઈલ મ્હણે બોલ સકળ ॥૬૧॥
માતાપિતા સંતોષતી । વિદ્વાંસ જ્યોતિષી પાચારિતી ।
વ્રતબંધમુહૂર્ત-લગ્ન પાહતી । સર્વ આયતી કરિતે ઝાલે ॥૬૨॥
કેલી આયતી બહુતાંપરી । રત્નખચિત અળંકારીં ।
માયામોહેં પ્રીતીકરીં । સમારંભ કરિતાતિ ॥૬૩॥
ચતુર્વેદી બ્રાહ્મણ યેતી । શાખાપરત્વેં વેદ પઢતી ।
ઇષ્ટ સોયરે દાઈજ ગોત્રી । સમસ્ત આલે તયા ભવના ॥૬૪॥
નાનાપરીચે શ્રૃંગાર । ઉભારિલે મંડપાકાર ।
આનંદ કરીતસે દ્વિજવર । અપાર દ્રવ્ય વેંચીતસે ॥૬૫॥
નગરલોક વિસ્મય કરિતી । મૂક પુત્રાસી એવઢી આયતી ।
દ્વિજા લાગલી અસે ભ્રાંતિ । વૃથા કરિતો દ્રવ્ય આપુલેં ॥૬૬॥
ઇતુકેં વેંચૂનિ પુત્રાસી । વ્રતબંધ કરીલ પરિયેસીં ।
ગાયત્રી કેવીં ઉપદેશી । કરીલ આચાર કવણેવરી ॥૬૭॥
એક મ્હણતી હો કાં ભલતેં । મિષ્ટાન્ન આમ્હાંસિ મિળતેં ।
દેકાર દેતીલ હિરણ્ય વસ્ત્રેં । ચાડ નાહીં ત્યાચે મંત્રા ॥૬૮॥
ઐસે નાનાપરીચે લોક । વિચાર કરિતી અનેક ।
માતાપિત્યા અત્યંત સુખ । દેવદેવક કરિતાતિ ॥૬૯॥
ચૌલકર્મ યેરે દિવસીં । ભોજન ચૌલમણીસી ।
પુનરભ્યંગ કરુનિ હર્ષી । યજ્ઞોપવીત ધારણ કેલેં ॥૭૦॥
મંત્રપૂર્વક યજ્ઞોપવીત । ધારણ કરવિતી દ્વિજ સમસ્ત ।
સહભોજન કરાવયા માતા । ઘેઊનિ ગેલી મંદિરાંત ॥૭૧॥
ભોજન કરોનિ માતેસવેં । નિરોપ ઘે તો એકોભાવેં ।
મુંજીબંધન અસે કરાવેં । મ્હણોનિ આલા પિત્યાજવળી ॥૭૨॥
ગૃહ્યોક્તમાર્ગે મૌંજી દેખા । બંધન કેલેં ત્યા બાળકા ।
સુમુહૂર્ત આલા તત્કાળિકા । મંત્રોપદેશ કરિતા ઝાલા ॥૭૩॥
ગાયત્રીમંત્ર અનુક્રમેસીં । ઉપદેશ દેતી પરિયેસીં ।
બાળ ઉચ્ચારી મનોમાનસીં । વ્યક્ત ન બોલે કવણાપુઢેં ॥૭૪॥
ગાયત્રીમંત્ર કુમરાસી હોતાં । ભિક્ષા ઘેઊન આલી માતા ।
વસ્ત્રભૂષણેં રત્નખચિતા । દેતી ઝાલી તયા વેળીં ॥૭૫॥
પહિલી ભિક્ષા ઘેઊનિ કરીં । આશીર્વચન દે તી નારી ।
બાળ ઋગ્વેદ મ્હણોન ઉચ્ચારી આચારધર્મે વર્તતસે ॥૭૬॥
પહિલી ભિક્ષા યેણેંપરી । દેતી ઝાલી પ્રીતિકરીં ।
‘અગ્નિમીળે પુરોહિતં’ ઉચ્ચારી । બ્રહ્મચારી તયા વેળીં ॥૭૭॥
દુસરી ભિક્ષા દેતાં માતા । ઉચ્ચાર કેલા યજુર્વેદ ‘ઇષેત્વા૦।
લોક સમસ્ત તટસ્થા । માથા તુકિતી તયે વેળીં ॥૭૮॥
તિસરી ભિક્ષા દેતાં માતા । મ્હણે સામવેદ પઢે આતાં ।
‘અગ્નઆયાહિ૦’ ગાયન કરીત । તીન્હી વેદ મ્હણતસે ॥૭૯॥
સભા સમસ્ત વિસ્મય કરી । પહાતી હર્ષનિર્ભરીં ।
મુકેં બોલે વેદ ચારી । મ્હણતી હોઈલ કારણિક ॥૮૦॥
યાતેં મ્હણોં નયે નર । હોઈલ દેવાચા અવતાર ।
મ્હણોનિ કરિતી નમસ્કાર । જગદ્ગુરુ મ્હણોનિયા ॥૮૧॥
ઇતુક્યાવરી તો બાળક । માતેસી મ્હણતસે ઐક ।
તુંવા ઉપદેશ કેલા એક । ભિક્ષા માગ મ્હણોનિ ॥૮૨॥
નવ્હતી બોલ તુઝે મિથ્યા । નિર્ધાર રાહિલા માઝિયા ચિત્તા ।
નિરોપ દ્યાવા આમ્હાં ત્વરિતા । જાઊં તીર્થે આચરાવયા ॥૮૩॥
આમ્હાં આચાર બ્રહ્મચારી । ભિક્ષા કરાવી ઘરોઘરીં ।
વેદાભ્યાસ મનોહરી । કરણેં અસે પરિયેસા ॥૮૪॥
ઐકોનિ પુત્રાચેં વચન । દુઃખેં દાટલી અતિગહન ।
બાષ્પ નિઘતાતિ લોચનીં । આલી મૂર્ચ્છના તયે વેળીં ॥૮૫॥
નિર્જીવ હોઊનિ ક્ષણેક । કરિતી ઝાલી મહાશોક ।
પુત્ર માઝા તૂં રક્ષક । મ્હણોનિ કેલી આશા બહુ ॥૮૬॥
આમુતેં રક્ષિસી મ્હણોનિ । હોતી આશા બહુ મનીં ।
ન બોલસી આમ્હાંસવેં યાચિ ગુણીં । મુકેં મ્હણવિસી આપણાસી ॥૮૭॥
ન ઐકોં કધીં તુઝે બોલ । આતાં ઐકતાં સંતોષ હોઈલ ।
ઈશ્વરપૂજા આલેં ફળ । મ્હણોનિ વિશ્વાસ કેલા આમ્હીં ॥૮૮॥
ઐસેં નાનાપરી દેખા । પુત્રાસિ મ્હણે તે બાળિકા ।
આલિંગોનિ કુમારકા । કૃપા ભાકી તયેવેળીં ॥૮૯॥
ઐકોનિ માતેચેં વચન । બાળક સાંગે બ્રહ્મજ્ઞાન ।
નકો ખેદવૂં અંતઃકરણ । આમ્હાં કરણેં તેંચિ અસે ॥૯૦॥
તુતેં આણખી પુત્ર ચારી । હોતીલ માતે નિર્ધારીં ।
તુઝી સેવા પરોપરી । કરિતીલ મનોભાવેસીં ॥૯૧॥
તુવાં આરાધિલા શંકર । જન્માંતરીં પૂર્વાપાર ।
મ્હણોનિ મસ્તકીં ઠેવિતી કર । મગ તિસી જહાલેં જાતિસ્મરણ ॥૯૨॥
પૂર્વજન્મીંચા વૃત્તાંત । સ્મરતાં જાહલી વિસ્મિત ।
શ્રીપાદશ્રીવલ્લભ સ્વરુપતા । દિસતસે તો બાળક ॥૯૩॥
દેખોનિ માતા તયે વેળાં । નમન કેલેં ચરણકમળાં ।
શ્રીપાદ ઉઠવૂનિ અવલીળા । સાંગતી ગૌપ્ય અવધારીં ॥૯૪॥
ઐક માતે જ્ઞાનવંતી । હા બોલ કરીં વો ગુપ્તી ।
આમ્હી સંન્યાસી અસોં યતિ । અલિપ્ત અસોં સંસારીં ॥૯૫॥
યાચિકારણેં આમ્હી આતાં । હિંડૂં સમસ્ત તીર્થાં ।
કારણ અસે પુઢેં બહુતા । મ્હણોનિ નિરોપ માગતી ॥૯૬॥
યેણેંપરી જનનિયેસી । ગુરુમૂર્તિ સાંગે વિનયેસીં ।
પુનરપિ વિનવી પુત્રાસી । ઐકા શ્રોતે એકચિત્તેં ॥૯૭॥
પુત્રાસી વિનવી તયે વેળ । માતેં સાંડૂનિ તુમ્હી જરી જાલ ।
આણિક કધીં ન દેખોં બાળ । કેવીં વાંચૂં પુત્રરાયા ॥૯૮॥
ધાકુટપણીં તુમ્હાં તાપસ- । ધર્મી કવણ આહે હર્ષ ।
ધર્મશાસ્ત્રીં ખ્યાતિ સુરસ । આશ્રમ ચારી આચરાવે ॥૯૯॥
બ્રહ્મચર્ય વર્ષે બારા । ત્યાવરી ગૃહસ્થધર્મ બરા ।
મુખ્ય અસે વાનપ્રસ્થ તદનંતરા । ઘડતી પુણ્યેં અપરાંપર ॥૧૦૦॥
મુખ્ય આશ્રમ અસે ગૃહસ્થ । આચરતાં હોય અતિસમર્થ ।
મગ સંન્યાસ ઘ્યાવા મુખ્યાર્થ । ધર્મશાસ્ત્ર યેણેંપરી ॥૧॥
બ્રહ્મચર્યમાર્ગ ઐકા । પઠણ કરાવેં વેદાદિકાં ।
વિવાહ હોતાં ગૃહસ્થેં નિકા । પુત્રાદિક લાધાવે ॥૨॥
યજ્ઞાદિક કર્મ સાધોનિયાં । તદનંતર સંન્યાસ કરણેં ન્યાયા ।
યેણેંવિધિ સંન્યાસ અસે મુખ્યા । અગ્રાહ્ય સંન્યાસ બાળપણીં ॥૩॥
સમસ્ત ઇંદ્રિયેં સંતુષ્ટવાવીં । મનીંચી વાસના પુરવાવી ।
તદનંતર તપાસી જાવેં । સંન્યાસ ઘેતાં મુખ્ય અસે ॥૪॥
ઐકોનિ માતેચેં વચન । શ્રીગુરૂ સાંગતી તત્ત્વજ્ઞાન ।
ઐક નામધારકા સુમન । મ્હણોનિ સાંગે સિદ્ધમુનિ ॥૫॥
ગંગાધરાચા નંદન । વિનવીતસે નમૂન ।
તેં પરિસા શ્રોતે જન । શ્રીગુરુચરિત્રવિસ્તાર ॥૬॥
પુઢેં વર્તલેં અપૂર્વ ઐકા । સિદ્ધ સાંગે નામધારકા ।
મહારાષ્ટ્રભાષેંકરુનિ ટીકા । સાંગતસે સરસ્વતી-ગંગાધર ॥૧૦૭॥
ઇતિ શ્રીગુરુચરિત્રામૃતે પરમકથાકલ્પતરૌ શ્રીનૃસિંહસરસ્વત્યુપાખ્યાને
સિદ્ધ-નામધારકસંવાદે શ્રીગુરુનરહરિબાળચરિત્રલીલાવર્ણનં નામ એકાદશોઽધ્યાયઃ ॥૧૧॥
॥ શ્રીગુરુદેવદત્ત ॥
॥ ઓંવીસંખ્યા ૧૦૭ ॥
॥શ્રીગુરુદત્તાત્રેયાર્પણમસ્તુ॥

Explore More