Lord Krishna

જ્ઞાનેશ્વરી અધ્યાય 2

(Dnyaneshwari Adhyay 2 in Gujarati)

Sant Dnyaneshwar

Also known as Dnyaneshwari · Jnaneshwari · Jnaneshwari adhyay 2

Dnyaneshwari Adhyay 2. The Dnyaneshwari — Sant Dnyaneshwar's commentary on the Bhagavad Gita, composed at Nevasa in 1290 when he was in his teens. Its proper name is Bhavarthadipika, and it is the work that made Marathi a language of scripture: the Gita's Sanskrit opened out into ovis of extraordinary beauty, image piled on image, for listeners who knew no Sanskrit at all.

#of 446
સંજય ઉવાચ:
તં તથા કૃપયાવિષ્ટમશ્રૂપૂર્ણાકુલેક્ષણમ્ ।
વિષીદન્તમિદં વાક્યમુવાચ મધુસૂદનઃ ॥ ૧॥
મગ સંજયો મ્હણે રાયાતેં । આઇકેં તો પાર્થુ તેથેં ।
શોકાકુલ રુદનાતેં । કરિતુસે ॥ ૧॥
તેં કુળ દેખોનિ સમસ્ત । સ્નેહ ઉપનલેં અદ્ભુત ।
તેણેં દ્રવલે અસે ચિત્ત । કવણેપરી ॥ ૨ ॥
જૈસેં લવણ જળેં ઝળંબલેં । ના તરી અભ્ર વાતેં હાલે ।
તૈસે સધીર પરી વિરમલેં । હૃદય તયાચેં ॥ ૩॥
મ્હણોનિ કૃપા આકળિલા । દિસતસે અતિ કોમાઇલા ।
જૈસા કર્દમીં રુપલા । રાજહંસ ॥ ૪ ॥
તયાપરી તો પાંડુકુમરુ । મહામોહેં અતિજર્જરુ ।
દેખોનિ । શાર્ગઙધરુ । કાય બોલે ॥ ૫ ॥
શ્રીભગવાનુવાચ : કુતસ્ત્વા કશ્મલમિદં વિષમે સમુપસ્થિતમ્ ।
અનાર્યજુષ્ટમસ્વર્ગ્યમકીર્તીકરમર્જુન ॥ ૨ ॥
મ્હણે અર્જુના આદિ પાહીં । હેં ઉચિત કાય ઇયે ઠાયીં ।
તૂં કવણ હેં કાયી । કરીત આહાસી ॥ ૬ ॥
તુજ સાંગે કાય જાહલેં । કવણ ઉણેં આલેં ।
કરિતાં કાય ઠેલેં । ખેદુ કાયિસા ॥ ૭ ॥
તૂં અનુચિતા ચિત્ત નેદિસી । ધીરુ કંહીચ ન સંડિસી ।
તુઝેનિ નામે અપયશીં । દિશા લંઘિજે ॥ ૮ ॥
તૂ શૂરવૃત્તીચા ઠાવો । ક્ષત્રિયાંમાજીં રાવો ।
તુઝિયા લાઠેપણાચા આવો । તિહીં લોકીં ॥ ૯ ॥
તુવા સંગ્રામીં હરુ જિંતિલા । નિવાત્કવચાંચા ઠાવો ફેડિલા ।
પવાડા તુવાં કેલા । ગંધર્વાસી ॥ ૧૦ ॥
હેં પાહતા તુઝેનિ પાડેં । દિસે ત્રૈલોક્યહી થોકડેં ।
ઐસેં પૌરુષ ચોખડેં । પાર્થા તુઝે ॥ ૧૧ ॥
તો તૂં કીં આજિ એથેં । સાંડુનિયા વીરવૃત્તીતેં ।
અધોમુખ રુદનાતેં । કરિતુ આહાસી ॥ ૧૨ ॥
વિચારીં તૂં અર્જુનુ । કીં કારુણ્યેં કીજસી દીનુ ।
સાંગ પાં અંધકારે । ભાનુ ગ્રાસિલા આથી ॥ ૧૩ ॥
ના તરી પવનુ મેઘાસી બિહે । કીં અમૃતાસી મરણ આહે ।
પાહે પા ઇંધનચિ ગિળોનિ જાયે । પાવકાતેં ॥ ૧૪ ॥
કી લવણેંચિ જળ વિરે । સંસર્ગેં કાળકૂટ મરે ।
સાંગ મહાફણી દર્દુરેં । ગિળિજે કાયી ॥ ૧૫ ॥
સિંહાસી ઝોંબે કોલ્હા । ઐસા અપાડુ આથી કાં જાહલા ।
પરી તો ત્વાં સાચ કેલા । આજિ એથ ॥ ૧૬ ॥
મ્હણોનિ અઝુનિ અર્જુના । ઝણેં ચિત્ત દેસી યા હીના ।
વેગીં ધીર કરૂનિયાં મના । સાવધાન હોઈં ॥ ૧૭ ॥
સાંડી હે મૂર્ખપણ । ઉઠીં ઘે ધનુષ્યબાણ ।
સંગ્રામીં હેં કવણ । કારુણ્ય તુઝે ॥ ૧૮ ॥
હાં ગા તૂ જાણતા । તરી ન વિચારીસી કાં આતા ।
સાંગે ઝુંજાવેળેં સદયતા । ઉચિત કાયી ॥ ૧૯ ॥
હે અસતિયે કીર્તીસી નાશુ । આણિ પારત્રિકાસી અપભ્રંશુ ।
મ્હણે જગન્નિવાસુ । અર્જુનાતેં ॥ ૨૦ ॥
ક્લૈબ્યં મા સ્મ ગમઃ પાર્થ નૈતત્ ત્વય્યુપપદ્યતે ।
ક્ષુદ્રં હ્રદયદૌર્બલ્યં ત્યક્ત્વોત્તિષ્ઠ પરંતપ ॥ ૩ ॥
મ્હણોનિ શોક ન કરીં । તૂં પુરતા ધીરુ ધરીં ।
હે શોચ્યતા અવ્હેરીં । પંડુકુમરા ॥ ૨૧ ॥
તુજ નવ્હે હેં ઉચિત । યેણેં નાસેલ જોડલે બહુત ।
તૂં અઝુનિવરી હિત । વિચારી પાં ॥ ૨૨ ॥
યેણેં સંગ્રામાચેનિ અવસરેં । એથ કૃપાળુપણ નુપકરે ।
હે આતાંચિ કાય સોયરે । જાહલે તુજ ॥ ૨૩ ॥
તૂં આધીંચિ કાય નેણસી । કીં ગોત્ર નોળખસી ।
વાયાંચિ કાય કરિસી । અતિશો આતાં ॥ ૨૪ ॥
આજિંચે હેં કાય ઝુંજ । કાય જન્મા નવલ તુજ ।
હેં પરસ્પરેં તુમ્હાં વ્યાજ । સદાચિ આથિ ॥ ૨૫ ॥
તરી આતાં કાય જાહલેં । કાયિ સ્નેહ ઉપનલે ।
હેં નેણિજે પરિ કુડે કેલે । અર્જુના તુવા ॥ ૨૬ ॥
મોહ ધરિલિયા ઐસેં હોઈલ । જે અસતી પ્રતિષ્ઠા જાઈલ ।
આણિ પરલોકહી અંતરેલ । ઐહિકેંસી ॥ ૨૭ ॥
હૃદયાચે ઢિલેપણ । એથ નિકયાસી નવ્હે કારણ ।
હેં સંગ્રામીં પતન જાણ । ક્ષત્રીયાંસી ॥ ૨૮ ॥
ઐસેનિ તો કૃપાવંતુ । નાનાપરી અસે શિકવિતુ ।
હે ઐકોનિ પંડુસુતુ । કાય બોલે ॥ ૨૯ ॥
અર્જુન ઉવાચઃ કથં ચ ભીષ્મમહં સંખ્યે દ્રોણં ચ મધુસૂદન ।
ઇષુભિઃ પ્રતિયોત્સ્યામિ પૂજાર્હાવરિસૂદન ॥ ૪॥
દેવા હેં યેતુલેવરી । બોલાવે નલગે અવધારીં ।
આધીં તૂંચિ ચિત્તી વિચારીં । સંગ્રામુ હા ॥ ૩૦ ॥
હેં ઝુંજ નવ્હે પ્રમાદુ । એથ પ્રવર્તલિયા દિસતસે બાધુ ।
હા ઉઘડા લિંગભેદુ । વોઢવલા આમ્હા ॥ ૩૧ ॥
દેખેં માતાપિતરેં અર્ચિજતી । સર્વસ્વેં તોષ પાવવિજતી ।
તિયેં પાઠીં કેવીં વધિજતી । આપુલા હાતીં ॥ ૩૨ ॥
દેવા સંતવૃંદુ નમસ્કારિજે । કાં ઘડે તરી પૂજિજે ।
હેં વાંચૂનિ કેવીં નિંદિજે । સ્વયેં વાચા ॥ ૩૩ ॥
તૈસે ગોત્રગુરુ આમુચે । હે પૂજનીય આમ્હાં નિયમાંચે ।
મજ બહુત ભીષ્મદ્રોણાંચે । વર્તતસે ॥ ૩૪ ॥
જયાલાગીં મનેં વિરુ । આમ્હી સ્વપ્નીંહી ન શકો ધરૂં ।
તયા પ્રત્યક્ષ કેવીં । ઘાતુ દેવા ॥ ૩૫ ॥
વર જળો હેં જિયાલેં । એથ આઘવેયાંસી હેંચિ કાય જાહલે ।
જે યાંચાં વધીં અભ્યાસિલેં । મિરવિજે આમ્હીં ॥ ૩૬ ॥
મી પાર્થુ દ્રોણાચા કેલા । યેણેં ધનુર્વેદુ મજ દિધલા ।
તેણેં ઉપકારેં કાય આભારૈલા । વધીં તયાતેં ॥ ૩૭ ॥
જેથીંચિયા કૃપા લાભિજે વરુ । તેથેંચિ મને વ્યભિચારુ ।
તરી કાય મી ભસ્માસુરુ । અર્જુન મ્હણે ॥ ૩૮ ॥
ગુરૂનહત્વા હિ મહાનુભવાન્ શ્રેયો ભોક્તું ભૈક્ષમપીહ લોકે ।
હત્વાર્થકામાંસ્તુ ગુરૂનિહૈવ ભુંજીય ભોગાન્ રુધિરપ્રદિગ્ધાન્ ॥ ૫ ॥
દેવા સમુદ્ર ગંભીર આઇકિજે । વર તોહિ આહાચ દેખિજે ।
પરી ક્ષોભુ મનીં નેણિજે । દ્રોણાચિયે ॥ ૩૯ ॥
હેં અપાર જેં ગગન । વર તયાહી હોઈલ માન ।
પરિ અગાધ ભલેં ગહન । હૃદય યાંચે ॥ ૪૦ ॥
વરી અમૃતહી વિટે । કીં કાળવશેં વજ્ર ફુટે ।
પરિ મનોધર્મુ ન લોટે । વિકરવિલા હા ॥ ૪૧ ॥
સ્નેહાલાગીં માયે । મ્હણિપે તેં કીરુ હોયે ।
પરિ કૃપા તે મૂર્ત આહે । દ્રોણીં ઇયે ॥ ૪૨ ॥
હા કારુણ્યાચી આદિ । સકળ ગુણાંચા નિધિ ।
વિદ્યાસિંધુ નિરવધિ । અર્જુન મ્હણે ॥ ૪૩ ॥
હા યેણેં માનેં મહંતુ । વરી આમ્હાંલાગી કૃપાવંતુ ।
આતાં સાંગ પાં યેથ ઘાતુ । ચિંતૂં યેઈલ ॥ ૪૪ ॥
ઐસે હે રણીં વધાવે । મગ આપણ રાજ્યસુખ ભોગાવેં ।
તેં મના ન યે આઘવેં । જીવિતેંસીં ॥ ૪૫ ॥
હેં યેણેં માનેં દુર્ભર । જે યાહીહુનિ ભોગ સધર ।
તે અસતુ યેથવર । ભિક્ષા માગતાં ભલી ॥ ૪૬ ॥
ના તરી દેશત્યાગેં જાઇજે । કા ગિરિકંદર સેવિજે ।
પરી શસ્ત્ર આતાં ન ધરિજે । ઇયાંવરી ॥ ૪૭ ॥
દેવા નવનિશતીં શરીં । વાવરોનિ યાંચાં જિવ્હારીં ।
ભોગ ગિંવસાવે રુધિરીં । બુડાલે જે ॥ ૪૮ ॥
તે કાઢૂનિ કાય કીજતી । લિપ્ત કેવીં સેવિજતી ।
મજ ન યે હે ઉપપત્તિ । યાચિલાગીં ॥ ૪૯ ॥
ઐસે અર્જુન તિયે અવસસરીં । મ્હણે શ્રીકૃષ્ણા અવધારીં ।
પરિ તે મના ન યેચિ મુરારી । આઇકોનિયાં ॥ ૫૦ ॥
હેં જાણોનિ પાર્થુ બિહાલા । મગ પુનરપિ બોલોં લાગલા ।
મ્હણે દેવો કાં ચિત્ત યા બોલાં । દેતીચિના ॥ ૫૧ ॥
ન ચૈતદ્ વિદ્મઃ કરતન્ નો ગરીયો યદ્ વા જયેમ યદિ વા નો જયેયુઃ ।
યાનેવ હત્વા ન જિજીવિષામસ્તેઽવસ્થિતાઃ પ્રમુખે ધાર્તરાષ્ટ્રાઃ ॥ ૬ ॥
યેર્હવીં માઝાં ચિત્તીં જેં હોતે । તેં મી વિચારૂનિ બોલિલોં એથેં ।
પરિ નિકેં કાય યાપરૌતે । તેં તુમ્હી જાણા ॥ ૫૨ ॥
પૈ વિરુ જયાંસી ઐકિજે । આણિ યા બોલાચિ પ્રાણુ સાંડિજે ।
તે એથ સંગ્રામવ્યાજેં । ઉભે આહાતી ॥ ૫૩ ॥
આતાં ઐસેયાંતેં વધાવે । કીં અવ્હેરુનિયા નિઘાવેં ।
યા દોહોંમાજી કાઇ કરાવે । તેં નેણોં આમ્હી ॥ ૫૪ ॥
કાર્પણ્યદોષોપહત્સ્વભાવઃ પૃચ્છામિ ત્વાં ધર્મસંમૂઢચેતાઃ ।
યત્ શ્રેયઃ સ્યાન્ નિશ્ચિતં બ્રૂહિ તન્ મે શિષ્યસ્તેઽહં શાધિ માં ત્વાં પ્રપન્નમ્ ॥ ૭॥
આમ્હાં કાય ઉચિત । તેં પાહતાં ન સ્ફુરે એથ ।
જે મોહેં યેણેં ચિત્ત । વ્યાકુળ માઝે ॥ ૫૫ ॥
તિમિરાવરુદ્ધ જૈસેં । દૃષ્ટીચે તેજ ભ્રંશે ।
મગ પાંસીચ અસતાં ન દિસે । વસ્તુજાત ॥ ૫૬ ॥
દેવા મજ તૈસે જાહલે । જેં મન ભ્રાંતી ગ્રાસિલેં ।
આતાં કાય હિત આપુલેં । તેંહી નેણે ॥ ૫૭ ॥
તરી શ્રીકૃષ્ણા તુવાં જાણાવેં । નિકેં તેં આમ્હાં સાંગાવેં ।
જે સખા સર્વસ્વ આઘવેં । આમ્હાંસી તૂં ॥ ૫૮ ॥
તૂં ગુરુ બંધુ પિતા । તૂં આમચી ઇષ્ટ દેવતા ।
તૂંચિ સદા રક્ષિતા । આપદીં આમુતેં ॥ ૫૯ ॥
જૈસા શિષ્યાંતે ગુરુ । સર્વથા નેણે અવ્હેરુ ।
કીં સરિતાંતે સાગરુ । ત્યજી કેવીં ॥ ૬૦॥
નાતરી અપત્યાતેં માયે । સાંડુનિ જરી જાયે ।
તરી તે કૈસેનિં જિયે । ઐકેં કૃષ્ણા ॥ ૬૧ ॥
તૈસા સર્વાંપરી આમ્હાંસી । દેવા તૂંચિ એક આહાસી ।
આણિ બોલિલેં જરી ન માનિસી । માગીલ માઝેં ॥ ૬૨ ॥
તરી ઉચિત કાય આમ્હાં । જે વ્યભિચરેના ધર્મા ।
તેં ઝડકરી પુરુષોત્તમા । સાંગેં આતાં ॥ ૬૩ ॥
ન હિ પ્રપશ્યામિ મમાપુનુદ્યાદ્ યચ્છોકમુછોષણમિન્દ્રિયાણામ્ ।
અવાપ્ય ભૂમાવસપત્નમૃદ્ધં રાજ્યં સુરાણામપિ ચાધિપત્યમ્ ॥ ૮ ॥
હેં સકળ કુળ દેખોનિ । જો શોકુ ઉપજલાસે મનીં ।
તો તુઝિયા વાક્યાવાંચુનિ । ન જાય આણિકેં ॥ ૬૪ ॥
એથ પૃથ્વીતળ આપુ હોઈલ । હેં મહેંદ્રપદહી પાવિજેલ ।
પરિ મોહ હા ન ફિટેલ । માનસીંચા ॥ ૬૫ ॥
જૈસીં બીજેં સર્વથા આહાળલીં । તરી સુક્ષેત્રી જર્હી પેરિલીં ।
તરી ન વિરુઢતી સિંચલીં । આવડે તૈસીં ॥ ૬૬ ॥
ના તરી આયુષ્ય પુરલેં આહે । તરી ઔષધેં કાહી નોહે ।
એથ એકચિ ઉપેગા જાયે । પરમામૃત ॥ ૬૭ ॥
તૈસે રાજ્યભોગસમૃદ્ધિ । ઉજ્જીવન નોહે જીવબુદ્ધિ ।
એથ જિવ્હાળા કૃપાનિધિ । કારુણ્ય તુઝેં ॥ ૬૮ ॥
ઐસેં અર્જુન તેથ બોલિલા । જંવ ક્ષણ એક ભ્રાંતિ સાંડિલા ।
મગ પુનરપિ વ્યાપિલા । ઉર્મીં તેણેં ॥ ૬૯ ॥
કીં મજ પાહતા ઉર્મી નોહે । હેં અનારિસેં ગમત આહે ।
તો ગ્રાસિલા મહામોહેં । કાળસર્પેં ॥ ૭૦ ॥
સવર્મ હૃદયકલ્હારીં । તેથ કારુણ્યવેળેચાં ભરીં ।
લાગલા મ્હણોનિ લહરી । ભાંજેચિ ના ॥ ૭૧ ॥
હેં જાણોનિ ઐસી પ્રૌઢી । જો દૃષ્ટીસવેં વિષ ફેડી ।
તો ધાવયા શ્રીહરી ગારુડી । પાતલા કીં ॥ ૭૨ ॥
તૈસિયા પંડુકુમરા વ્યાકુળા । મિરવતસે શ્રીકૃષ્ણ જવળા ।
તો કૃપાવશેં અવલીળા । રક્ષીલ આતાં ॥ ૭૩ ॥
મ્હણોનિ તો પાર્થુ । મોહફણિગ્રસ્તુ ।
મ્યાં મ્હણિતલા હા હેતુ । જાણોનિયાં ॥ ૭૪ ॥
મગ દેખા તેથ ફાલ્ગુનુ । ઘેતલા અસે ભ્રાંતી કવળૂનુ ।
જૈસા ઘનપડળીં ભાનુ । આચ્છાદિજે ॥ ૭૫ ॥
તયાપરી તો ધર્નુધરૂ । જાહલાસે દુઃખે જર્જરુ ।
જૈસા ગ્રીષ્મકાળીં ગિરિવરુ । વણવલા કાં ॥ ૭૬ ॥
મ્હણોનિ સહજે સુનિળુ । કૃપામૃતે સજળુ ।
તો વોળલાસે શ્રીગોપાળુ । મહામેઘુ ॥ ૭૭ ॥
તેથ સુદર્શનાચી દ્યુતિ । તેચિ વિદ્યુલ્લતા ઝળકતી ।
ગંભીર વાચા તે આયતી । ગર્જનેચી ॥ ૭૮ ॥
આતાં તો ઉદાર કૈસા વર્ષેલ । તેણે અર્જુનાચળુ નિવેલ ।
મગ નવી વિરુઢી ફુટેલ । ઉન્મેષાચી ॥ ૭૯ ॥
તે કથા આઇકા । મનાચિયા આરાણુકા ।
જ્ઞાનદેવો મ્હણે દેખા । નિવૃત્તિદાસુ ॥ ૮૦ ॥
સંજય ઉવાચ: એવમુક્ત્વા હૃષીકેશં ગુડાકેશઃ પરંતપઃ ।
ન યોત્સ્ય ઇતિ ગોવિંદમુક્ત્વા તૂષ્ણીં બભૂવ હ ॥ ૯ ॥
ઐસેં સંજયો સાંગતુ । મ્હણે રાયા તો પાર્થુ ।
પુનરપિ શોકાકુલિતુ । કાય બોલે ॥ ૮૧ ॥
આઇકેં સખેદુ બોલે શ્રીકૃષ્ણાતેં । આતાં નાળવાવેં તુમ્હીં માતેં ।
મી સર્વથા ન ઝુંજેં યેથેં । ભરંવસેનિ ॥ ૮૨ ॥
ઐસેં યેકિ હેળાં બોલિલા । મગ મૌન ધરોનિ ઠેલા ।
તેથ શ્રીકૃષ્ણા વિસ્મો પાતલા । દેખોનિ તયાતે ॥ ૮૩ ॥
તમુવાચ હૃષીકેશઃ પ્રહસન્નિવ ભારત ।
સેનયોરુભયોર્મધ્યે વિષીદંતમિદં વચઃ ॥ ૧૦ ॥
મગ આપુલા ચિત્તીં મ્હણે । એથ હેં કાય આદરિલેં યેણેં ।
અર્જુન સર્વથા કાંહી નેણે । કાય કીજે ॥ ૮૪ ॥
હા ઉમજે આતાં કવણેપરી । કૈસેનિ ધીરુ સ્વીકારી ।
જૈસા ગ્રહાતે પંચાક્ષરી । અનુમાની કાં ॥ ૮૫ ॥
ના તરી અસાધ્ય દેખોનિ વ્યાધી । અમૃતાસમ દિવ્ય ઔષધી ।
વૈદ્ય સૂચિ નિરવધિ । નિદાનીંચી ॥ ૮૬ ॥
તૈસા વિવરિતુ અસે શ્રીઅનંતુ । તયા દોન્હીં સૈન્યાઆંતુ ।
જયાપરી પાર્થુ । ભ્રાંતિ સાંડી ॥ ૮૭ ॥
તેં કારણ મનીં ધરિલેં । મગ સરોષ બોલોં આદરિલે ।
જૈસેં માતેચ્યા કોપીં થોકલેં । સ્નેહ આથી ॥ ૮૮ ॥
કીં ઔષધાચિયા કડુવટપણીં । જૈસી અમૃતાચી પુરવણી ।
તે આહાચ ન દિસે પરી ગુણીં । પ્રકટ હોય ॥ ૮૯ ॥
તૈસે વરિવરિ પાહતાં ઉદાસેં । આંત તરી અતિસુરસેં ।
તિયેં વાક્યેં હૃષીકેશેં । બોલોં આદરિલીં ॥ ૯૦ ॥
શ્રીભગવાનુવાચ: અશોચ્યાનન્વશોચસ્ત્વં પ્રજ્ઞાવાદાંશ્ચ ભાષસે ।
ગતાસૂનગતાસૂંશ્ચ નાનુશોચંતિ પંડિતઃ ॥ ૧૧ ॥
મગ અર્જુનાતે મ્હણિતલેં । આમ્હી આજિ હેં નવલ દેખિલેં ।
જેં તુવાં યેથ આદરિલેં । માઝારીંચિ ॥ ૯૧ ॥
તૂં જાણતા તરી મ્હણવિસી । પરી નેણીવેતેં ન સંડિસી ।
આણિ શિકવૂં મ્હણોં તરી બોલસી । બહુસાલ નીતિ ॥ ૯૨ ॥
જાત્યંધા લાગે પિસેં । મગ તેં સૈરા ધાંવે જૈસેં ।
તુઝે શહાણપણ તૈસેં । દિસતસે ॥ ૯૩ ॥
તૂં આપણપેં તરી નેણસી । પરી યા કૌરવાંતે શોચૂં પહાસી ।
હા બહુ વિસ્મય આમ્હાંસી । પુઢતપુઢતી ॥ ૯૪ ॥
તરી સાંગ પાં મજ અર્જુના । તુજપાસોનિ સ્થિતી યા ત્રિભુવના ।
હે અનાદિ વિશ્વરચના । તેં લટકેં કાયી ॥ ૯૫ ॥
એથ સમર્થુ એક આથીં । તયાપાસૂનિ ભૂતેં હોતી ।
તરી હેં વાયાચિ કાય બોલતી । જગામાજીં ॥ ૯૬ ॥
હો કાં સાંપ્રત ઐસેં જહાલેં । જે હે જન્મમૃત્યૂ તુવા સૃજિલે ।
આણિ નાશુ પાવિલે । તુઝેનિ કાયી ॥ ૯૭ ॥
તૂં ભ્રમલેપણેં અહંકૃતી । યાંસી ઘાતુ ન કરિસી ચિતીં ।
તરી સાંગે કાયિ હે હોતી । ચિરંતન ॥ ૯૮ ॥
કીં તૂં એક વધિતા । આણિ સકળ લોકુ હા મરતા ।
ઐસી ભ્રાંતિ ઝણેં ચિત્તા । યેવો દેસી ॥ ૯૯ ॥
અનાદિસિદ્ધ હેં આઘવેં । હોત જાત સ્વભાવેં ।
તરી તુવા કા શોચાવે । સાંગ મજ ॥ ૧૦૦ ॥
પરી મૂર્ખપણે નેણસી । ન ચિંતાવેં તેં ચિંતસી ।
આણિ તૂંચિ નીતિ સાંગસી । આમ્હાપ્રતિ ॥ ૧૦૧ ॥
દેખેં જે વિવેકી જે હોતી । તે દોહીંતેહી ન શોચતી ।
જે હોય જાય હે ભ્રાંતી । મ્હણઊનિયાં ॥ ૧૦૨ ॥
ન ત્વેવાહં જાતું નાસં ન ત્વં નેમે જનાધિપાઃ ।
ન ચૈવ ન ભવિષ્યામઃ સર્વે વયમતઃ પરમ્ ॥ ૧૨ ॥
અર્જુના સાંગેન આઇક । એથ આમ્હી તુમ્હી દેખ ।
આણિ હે ભૂપતિ અશેખ । આદિકરુની ॥ ૧૦૩ ॥
નિત્યતા ઐસેચિ અસોનિ । ના તરી નિશ્ચિત ક્ષયા જાઊનિ ।
હે ભ્રાંતિ વેગળી કરૂની । દોન્હીં નાહીં ॥ ૧૦૪ ॥
હે ઉપજે આણિ નાશે । તે માયાવશેં દિસે ।
યેર્હવીં તત્વતા વસ્તુ જે અસે । તે અવિનાશચિ ॥ ૧૦૫ ॥
જૈસેં પવનેં તોય હાલવિલેં । આણિ તરંગાકાર જાહલેં ।
તરી કવણ કેં જન્મલેં । મ્હણોં યે તેથ ॥ ૧૦૬ ॥
તેંચિ વાયૂચે સ્ફુરણ ઠેલેં । આણિ ઉદક સહજ સપાટલેં ।
તરી આતા કાય નિમાલેં । વિચારીં પાં ॥ ૧૦૭ ॥
દેહિનોઽસ્મિન્ યથા દેહે કૌમારં યૌવનં જરા ।
તથા દેહાંતરપ્રાપ્તિર્ધીરસ્ત્તત્ર ન મુહ્યતિ ॥ ૧૩ ॥
આઇકેં શરીર તરી એક । પરી વયસા ભેદ અનેક ।
હેં પ્રત્યક્ષચિ દેખ । પ્રમાણ તૂં ॥ ૧૦૮ ॥
એથ કૌમારત્વ દિસે । મગ તારુણ્યીં તેં ભ્રંશે ।
પરી દેહચિ ન નાશે । એકેકાસવેં ॥ ૧૦૯ ॥
તૈસીં ચૈતન્યાચાં ઠાયીં । ઇયેં શરીરાંતરે હોતિ જાતિ પાહીં ।
ઐસેં જાણે જયા નાહીં । વ્યામોહદુઃખ ॥ ૧૧૦ ॥
માત્રાસ્પર્શાસ્તુ કૌન્તેય શીતોષ્ણ સુખદુઃખદાઃ ।
આગમાપાયિનોઽનિત્યાસ્તાંસ્તિતિક્ષસ્વ ભારત ॥ ૧૪ ॥
એથ નેણાવયા હેંચિ કારણ । જેં ઇંદ્રિયાંઆધીનપણ ।
તિહીં આકળિજે અંતઃકરણ । મ્હણઊનિ ભ્રમે ॥ ૧૧૧ ॥
ઇંદ્રિયેં વિષય સેવિતી । તેથ હર્ષ શોકુ ઉપજતી ।
તે અંતર આપ્લવિતી । સંગેં યેણેં ॥ ૧૧૨ ॥
જયાં વિષાયાંચાં ઠાયીં । એકનિષ્ઠતા કહીં નાહીં ।
તેથ દુઃખ આણિ કાંહીં । સુખહિ દિસે ॥ ૧૧૩ ॥
દેખેં હે શબ્દાચી વ્યાપ્તિ । નિંદા આણિ સ્તુતિ ।
તેથ દ્વેષાદ્વેષ ઉપજતિ । શ્રવણદ્વારેં ॥ ૧૧૪ ॥
મૃદુ આણિ કઠીણ । જે સ્પર્શાચે દોન્હી ગુણ ।
જે વપૂચેનિ સંગે કારણ સંતોષખેદાં ॥ ૧૧૫ ॥
ભ્યાસુર આણિ સુરેખ । હેં રુપાચેં સ્વરૂપ દેખ ।
જેં ઉપજવી સુખદુઃખ । નેત્રાદ્વારેં ॥ ૧૧૬ ॥
સુગંધુ આણિ દુર્ગંધુ । હા પરિમળાચા ભેદુ ।
જો ઘ્રાણસંગે વિષાદુ – । તોષુ દેતા ॥ ૧૧૭ ॥
તૈસાચિ દ્વિવિધ રસુ । ઉપજવી પ્રીતિત્રાસુ ।
મ્હણૂનિ હા અપભ્રંશુ । વિષયસંગુ ॥ ૧૧૮ ॥
દેખેં ઇંદ્રિયાં આધીન હોઈજે ।તેં શીતોષ્ણાંતે પાવિજે ।
આણિ સુખદુઃખી આકળિજે । આપણપેં ॥ ૧૧૯ ॥
યા વિષયાવાંચૂનિ કાંહી । આણીક સર્વથા રમ્ય નાહીં ।
ઐસા સ્વભાવોચિ પાહીં । ઇંદ્રિયાંચા ॥ ૧૨૦ ॥
હે વિષય તરી કૈસે । રોહિણીચેં જળ જૈસેં ।
કાં સ્વપ્નીંચા આભાસે । ભદ્રજાતિ ॥ ૧૨૧ ॥
દેખેં અનિત્ય તિયાપરી । મ્હણઊનિ તૂં અવ્હેરીં ।
હા સર્વથા સંગુ ન ધરીં । ધનુર્ધરા ॥ ૧૨૨ ॥
યં હિ ન વ્યથયન્ત્યેતે પુરુષં પુરુષષર્ભ ।
સમદુઃખસુખં ધીરં સોઽમૃતત્વાય કલ્પતે ॥ ૧૫ ॥
હે વિષય જયાતે નાકળિતી । તયાતે સુખદુઃખેં દોન્હી ન પવતી ।
આણિ ગર્ભવાસુસંગતી । નાહીં તયા ॥ ૧૨૩ ॥
તો નિત્યરૂપુ પાર્થા । વોળખાવા સર્વથા ।
જો યા ઇંદ્રિયાર્થા । નાગવેચિ ॥ ૧૨૪ ॥
નાસંતો વિદ્યતે ભાવો નાભાવો વિદ્યતે સતઃ ।
ઉભયોરપિ દૃષ્ટોઽન્તસ્ત્વનયોસ્તત્વદર્શિભિઃ ॥ ૧૬ ॥
આતાં અર્જુના આણિક કાંહી એક । સાંગેન મી આઇક ।
જેં વિચારેં પરલોક । વોળખિતી ॥ ૧૨૫ ॥
યા ઉપાધિમાજિ ગુપ્ત । ચૈતન્ય અસે સર્વગત ।
તેં તત્વજ્ઞ સંત । સ્વીકારિતી ॥ ૧૨૬ ॥
સલિલીં પય જૈસેં । એક હોઊન મીનલેં અસે ।
પરીં નિવડૂનિ રાજહંસેં । વેગળેં કીજે ॥ ૧૨૭ ॥
કીં અગ્નિમુખેં કિડાળ । તોડોનિયાં ચોખાળ ।
નિવડિતી કેવળ । બુદ્ધિમંત ॥ ૧૨૮ ॥
ના તરી જાણિવેચ્યા આયણી । કરિતાં દધિકડસણી ।
મગ નવનીત નિર્વાણીં । દિસે જૈસેં ॥ ૧૨૯ ॥
કીં ભૂસ બીજ એકવટ । ઉપણિતાં રાહે ઘનવટ ।
તેથ ઉડે તેં ફલકટ । જાણોં આલે ॥ ૧૩૦ ॥
તૈસેં વિચારિતાં નિરસલેં । તેં પ્રપંચુ સહજેં સાંડવલેં ।
મગ તત્વતા તત્વ ઉરલેં । જ્ઞાનિયાંસી ॥ ૧૩૧ ॥
મ્હણોનિ અનિત્યાચાં ઠાયીં । તયાં આસ્તિક્યબુદ્ધિ નાહીં ।
નિષ્કર્ષ દોહીંહી । દેખિલા અસે ॥ ૧૩૨ ॥
અવિનાશિ તુ તદ્વિદ્ધિ યેન સર્વમૈદં તત્ ।
વિનાશમવ્યયસ્યાસ્ય ન કશ્ચિત્ કર્તુમર્હતિ ॥ ૧૭ ॥
દેખેં સારાસાર વિચારિતાં । ભ્રાંતિ જે પાહીં અસારતા ।
તરી સાર તેં સ્વભાવતા । નિત્ય જાણેં ॥ ૧૩૩ ॥
હા લોકત્રયાકારુ । તો જયાચા વિસ્તારુ ।
તેથ નામ વર્ણ આકારુ । ચિન્હ નાહી ॥ ૧૩૪ ॥
જો સર્વદા સર્વગતુ । જન્મક્ષયાતીતુ ।
તયા કેલિયાહિ ઘાતુ । કદાચિ નોહે ॥ ૧૩૫ ॥
અન્તવંતઃ ઇમે દેહા નિત્યસ્યોક્તાઃ શરીરિણઃ ।
અનાશિનોઽપ્રમેયસ્ય તસ્યાદ્ યુધ્યસ્વ ભારત ॥ ૧૮ ॥
આણિ શરીરજાત હે આઘવેં । હેં નાશવંત સ્વભાવેં ।
મ્હણોનિ તુવા ઝુંજાવેં । પંડુકુમરા ॥ ૧૩૬ ॥
ય એનં વેત્તિ હન્તારં યશ્ચૈનં મન્યતે હતમ્ ।
ઉભૌ તૌ ન વિજાનીતો નાયં હન્તિ ન હન્યતે ॥ ૧૯ ॥
તૂં ધરૂનિ દેહાભિમાનાતેં । દિઠી સૂનિ યા શરીરાતેં ।
મી મારિતા હે મરતે । મ્હણત આહાસી ॥ ૧૩૭ ॥
તરી અર્જુના તૂં હેં નેણસી । જરી તત્વતા વિચારિસી ।
તરી વધિતા તૂં નવ્હેસી । હે વધ્ય નવ્હતી ॥ ૧૩૮ ॥
ન જાયતે મ્રિયતે વા કદાચિન્ નાયં ભૂત્વા ભવિતા ન ભૂયઃ ।
અજો નિત્યઃ શાશ્વતોઽયં પુરાણો ન હન્યતે હન્યમાને શરીરે ॥ ૨૦ ॥
વેદાવિનાશિનં નિત્યં ય એનમજવ્યયમ્ ।
કથં સ પુરુષઃ પાર્થ કં ઘાતયતિ હન્તિ કમ્ ॥ ૨૧ ॥
જૈસેં સ્વપ્નામાજિં દેખિજે । તેં સ્વપ્નીંચિ સાચ આપજે ।
મગ ચેઊનિયાં પાહિજે । તંવ કાંહી નાહીં ॥ ૧૩૯ ॥
તૈસી હે જાણ માયા । તૂં ભ્રમત આહાસી વાયાં ।
શસ્ત્રેં હાણિતલિયા છાયા । જૈસી આંગી ન રુપે ॥ ૧૪૦ ॥
કાં પૂર્ણ કુંભ ઉલંડલા । તેથ બિંબાકારુ દિસે ભ્રંશલા ।
પરી ભાનુ નાહીં નાસલા । તયાસવેં ॥ ૧૪૧ ॥
ના તરી મઠીં આકાશ જૈસેં । મઠાકૃતી અવતરલે અસે ।
તો ભંગલિયા આપૈસે । સ્વરૂપચિ ॥ ૧૪૨ ॥
તૈસેં શરીરાચાં લોપીં । સર્વથા નાશુ નાહીં સ્વરૂપીં ।
મ્હણઊનિ તૂં હેં નારોપીં । ભ્રાંતિ બાપા ॥ ૧૪૩॥
વાસાંસિ જીર્ણાનિ યથા વિહાય નવાનિ ગૃહ્ણાતિ નરોપરાણિ ।
તથા શરીરાણિ વિહાય જીર્ણાન્યન્યાનિ સંયાતિ નાવાનિ દેહી ॥ ૨૨॥
જૈસેં જીર્ણ વસ્ત્ર સાંડિજે । મગ નૂતન વેઢિજે ।
તૈસે દેહાંતરાતે સ્વીકારિજે । ચૈતન્યનાથેં ॥ ૧૪૪ ॥
નૈનં છિંદન્તિ શસ્ત્રાણિ નૈનં દહતિ પાવકઃ ।
ન ચૈનં ક્લેદયન્ત્યાપો ન શોષયતિ મારુતઃ ॥ ૨૩॥
અચ્છેદ્યોઽયમદાહ્યોઽયમક્લેદ્યોઽશોષ્ય એવ ચ ।
નિત્ય સર્વગતઃ સ્થાણુરચલોઽયં સનાતનઃ ॥ ૨૪ ॥
હા અનાદિ નિત્યસિદ્ધુ । નિરુપાધિ વિશુદ્ધુ ।
મ્હણઊનિ શસ્ત્રાદિકીં છેદુ । ન ઘડે યયા ॥ ૧૪૫ ॥
અવ્યક્તોઽયમચિન્ત્યોઽયમવિકાર્યોઽયમુચ્યતે ।
તસ્માદેવં વિદિત્વૈનં નાનુશોચિતુમર્હસિ ॥ ૨૫ ॥
હા પ્રળયોદકે નાપ્લવે । અગ્નિદાહો ન સંભવે ।
એથ મહાશોષુ ન પ્રભવે । મારુતાચા ॥ ૧૪૬ ॥
અર્જુના હા નિત્યુ । અચળુ હા શાશ્વતુ ।
સર્વત્ર સદોદિતુ । પરિપૂર્ણુ હા ॥ ૧૪૭ ॥
હા તર્કાચિયે દિઠી । ગોચર નોહે કિરિટી ।
ધ્યાન યાચિયે ભેટી । ઉત્કંઠા વાહે ॥ ૧૪૮ ॥
હા સદા દુર્લભુ મના । આપુ નોહે સાધના।
નિઃસીમુ હા અર્જુના । પુરુષોત્તમુ ॥ ૧૪૯ ॥
હા ગુણત્રયરહિતુ । વ્યક્તીસી અતીતુ ।
અનાદિ અવિકૃતુ । સર્વરૂપ ॥ ૧૫૦ ॥
અર્જુના ઐસા જાણાવા । હા સકળાત્મકુ દેખાવા ।
મગ સહજે શોકુ આઘવા । હરેલ તુઝા ॥ ૧૫૧ ॥
અથ ચૈનં નિત્યજાત નિત્યં વા મન્યસે મૃતં ।
તથાપિ ત્વં મહાબાહો નૈવં શોચિતુમર્હસિ ॥ ૨૬ ॥
અથવા ઐસા નેણસી । તૂં અંતવંતચિ હેં માનિસી ।
તર્હી શોચૂં ન પવસી । પંડુકુમરા ॥ ૧૫૨ ॥
જે આદિ-સ્થિતી- અંતુ । હા નિરંતર અસે નિત્યુ ।
જૈસા પ્રવાહો અનુસ્યૂતુ । ગંગાજળાચા ॥ ૧૫૩ ॥
તેં આદિ નાહીં ખંડલે । સમુદ્રીં તરી અસે મિનલેં ।
આણિ જાતચિ મધ્યેં ઉરલે । દિસે જૈસેં ॥ ૧૫૪॥
ઇયે તિન્હીં તયાપરી । સરસીંચ સદા અવધારીં ।
ભૂતાંસી કવણીં અવસરીં । ઠાકતી ના ॥ ૧૫૫ ॥
મ્હણોનિ હે આઘવેં । એથ તુજ ન લગે શોચાવેં ।
જે સ્થિતીચી હે સ્વભાવેં । અનાદિ ઐસી ॥ ૧૫૬ ॥
ના તરી હે અર્જુના । ન યેચિ તુઝિયા મના ।
જે દેખોનિ લોકુ અધીના । જન્મક્ષયા ॥ ૧૫૭ ॥
તરી યેથ કાંહી । તુજ શોકાસિ કારણ નાહીં ।
જે જન્મમૃત્યુ હે પાહીં । અપરિહર ॥ ૧૫૮ ॥
જાતસ્ય હિ ધૃવો મૃત્યુર્ધૃવં જન્મ મૃતસ્ય ચ।
તસ્માદપરિહાર્યેઽર્થે ન ત્વં શોચિતુમર્હસિ ॥ ૨૭ ॥
ઉપજે તેં નાશે । નાશલેં પુનરપિ દિસે ।
હેં ઘટિકાયંત્ર તૈસેં । પરિભ્રમે ગા ॥ ૧૫૯ ॥
ના તરી ઉદો અસ્તુ આપૈસે । અખંડિત હોત જાત જૈસેં ।
હેં જન્મમરણ તૈસેં । અનિવાર જગીં ॥ ૧૬૦ ॥
મહાપ્રળય અવસરે । હેં ત્રૈલોક્યહી સંહરે ।
મ્હણોનિ હા પરિહરે । આદિ અંતુ ॥ ૧૬૧ ॥
તૂં જરી હે ઐસેં માનસી । તરી ખેદુ કાં કરિસી ।
કાય જાણતચિ નેણસી । ધનુર્ધરા ॥ ૧૬૨ ॥
એથ આણિકહી એક પાર્થા । તુજ બહુતીં પરી પાહતાં ।
દુઃખ કરાવયા સર્વથા । વિષો નાહીં ॥ ૧૬૩ ॥
અવ્યક્તાદિનિ ભૂતાનિ વ્યક્તમધ્યાનિ ભારત ।
અવ્યક્તનિધનાન્યેવ તત્ર કા પરિદેવના ॥ ૨૮ ॥
જેં સમસ્તેં ઇયેં ભૂતે । જન્મા આદિ અમૂર્તે ।
મગ પાતલીં વ્યક્તીતેં । જન્મલેયા ॥ ૧૬૪ ॥
તિયેં ક્ષયાસિ જેથ જાતી । તેથ નિભ્રાંત આને નવ્હતી ।
દેખેં પૂર્વ સ્થિતીચ યેતી । આપુલિયે ॥ ૧૬૫ ॥
યેર મધ્યેં જેં પ્રતિભાસે । તેં નિદ્રિતા સ્વપ્ન જૈસેં ।
તૈસા આકારુ હા માયાવશેં । સત્સ્વરૂપીં ॥ ૧૬૬ ॥
ના તરી પવનેં સ્પર્શિલેં નીર । પઢિયાસે તરંગાકાર ।
કા પરાપેક્ષા અળકાંર- । વ્યક્તિ કનકીં ॥ ૧૬૭ ॥
તૈસેં સકળ હેં મૂર્ત । જાણ પાં માયાકારિત ।
જૈસેં આકાશીં બિંબત । અભ્રપટલ ॥ ૧૬૮ ॥
તૈસેં આદીચિ જેં નાહી । તયાલાગીં તૂં રુદસિ કાયી ।
તૂં અવીટ તેં પાહીં । ચૈતન્ય એક ॥ ૧૬૯ ॥
જયાચિ આર્તીચિ ભોગિત । વિષયી ત્યજિલે સંત ।
જયાલાગીં વિરક્ત । વનવાસિયે ॥ ૧૭૦ ॥
દિઠી સૂનિ જયાતેં । બ્રહ્મચર્યાદિ વ્રતેં ।
મુનીશ્વર તયાતેં આચરતાતી ॥ ૧૭૧ ॥
આશ્ચર્યવત્ પશ્ચતિ કશ્ચિદેનમાશ્ચર્યવદ્ વદતિ તથૈવ ચાન્યઃ ।
આશ્ચર્યવત્ ચૈનમન્યઃ શૃણોતિ । શૃત્વાઽપ્યેનં વેદ ન ચૈવ કશ્ચિત્ ॥ ૨૯ ॥
એક અંતરી નિશ્ચળ । જેં નિહાળિતાં કેવળ ।
વિસરલે સકળ । સંસારજાત ॥ ૧૭૨ ॥
એકાં ગુણાનુવાદુ કરિતાં । ઉપરતી હોઊનિ ચિતા ।
નિરવધિ તલ્લીનતા । નિરંતર ॥ ૧૭૩ ॥
એક ઐકતાંચિ નિવાલે । તે દેહભાવીં સાંડલે ।
એક અનુભવેં પાતલે । તદ્રુપતા ॥ ૧૭૪ ॥
જૈસા સરિતા ઓઘ સમસ્ત । સમુદ્રામાજિં મિળત ।
પરી માઘૌતે ન સમાત । પરતલે નાહીં ॥ ૧૭૫ ॥
તૈસિયા યોગીશ્વરાંચિયા મતી । મિળણીસવેં એકવટતી ।
પરી જે વિચારૂનિ પુનરાવૃત્તિ । ભજતીચિના ॥ ૧૭૬ ॥
દેહી નિત્યમવધ્યોઽયં દેહે સર્વસ્ય ભારત ।
તસ્માત્ સર્વાણિ ભૂતાનિ ન ત્વં શોચિતુમર્હસિ ॥ ૩૦ ॥
જેં સર્વત્ર સર્વહી દેહીં । જયા કરિતાંહી ઘાતુ નાહીં ।
તેં વિશ્વાત્મક તૂં પાહીં । ચૈતન્ય એક ॥ ૧૭૭ ॥
યાચેનિચિ સ્વભાવેં । હેં હોત જાત આઘવેં ।
તરી સાંગ કાય શોચાવેં । એથ તુવાં ॥ ૧૭૮ ॥
એર્હવીં તરી પાર્થા । તુજ કાં નેણોં ન મનેં ચિત્તા ।
પરી કિડાળ હેં શોચિતાં । બહુતીં પરીં ॥ ૧૭૯ ॥
સ્વધર્મપિ ચાવેક્ષ્ય ન વિકંપિતુમર્હસિ ।
ધર્મ્યાદ્ધિ યુદ્ધાત્ શ્રેયોઽન્યત્ ક્ષત્રિયસ્ય ન વિદ્યતે ॥ ૩૧ ॥
તૂં અઝુનિ કાં ન વિચારિસી । કાય હેં ચિંતિતુ આહાસી ।
સ્વધર્મુ તો વિસરલાસી । તરાવેં જેણેં ॥ ૧૮૦ ॥
યા કૌરવાં ભલતેં જાહલેં । અથવા તુજચિ કાંહી પાતલેં ।
કીં યુગચિ હેં બુડાલેં । જર્હીં એથ ॥ ૧૮૧ ॥
તરી સ્વધર્મુ એક આહે । તો સર્વથા ત્યાજ્ય નોહે ।
મગ તરિજેલ કાય પાહે । કૃપાળુપણેં ॥ ૧૮૨ ॥
અર્જુના તુઝેં ચિત્ત । જર્હી જાહલેં દ્રવીભૂત ।
તર્હી હેં અનુચિત । સંગ્રામસમયીં ॥ ૧૮૩ ॥
અગા ગોક્ષીર જરી જાહલેં । તરી પથ્યાસિ નાહી મ્હણિતલેં ।
ઐસેનિહિ વિષ હોય સુદલેં । નવજ્વરીં દેતાં ॥ ૧૮૪ ॥
તૈસે આનીં આન કરિતાં । નાશુ હોઈલ હિતા ।
મ્હણઊનિ તૂં આતાં । સાવધ હોઈ ॥ ૧૮૫ ॥
વાયાંચિ વ્યાકુળ કાયી । આપુલા નિજધર્મુ પાહીં ।
જો આચરિતા બાધુ નાહીં । કવણે કાળીં ॥ ૧૮૬ ॥
જૈસેં માર્ગેંચિ ચાલતાં । અપાવો ન પવે સર્વથા ।
કાં દીપાધારેં વર્તતાં । નાડળિજે ॥ ૧૮૭ ॥
મ્હણોનિ યાલાગીં પાહીં । તુમ્હાં ક્ષત્રિયાં આણીક કાંહી ।
સંગ્રામાવાંચૂનિ નાહીં । ઉચિત જાણેં ॥ ૧૮૯ ॥
નિષ્કપટા હોઆવેં । ઉસિણા ઘાઈ જુંઝાવેં ।
હેં અસો કાય સાંગાવે । પ્રત્યક્ષાવરી ॥ ૧૯૦ ॥
યદૃચ્છયા ચોપપન્નં સ્વર્ગદ્વારમપાવૃત્તમ્ ।
સુખિનઃ ક્ષત્રિયાઃ પાર્થ લભંતે યુદ્ધમીદૃશમ્ ॥ ૩૨ ॥
અર્જુના ઝુંજ દેખેં આતાંચેં । હેં હો કાય દૈવ તુમચે ।
કીં નિધાન સકળ ધર્માચેં । પ્રગટલે અસે ॥ ૧૯૧ ॥
હા સંગ્રામુ કાય મ્હણિપે । કીં સ્વર્ગુચિ યેણેં રૂપેં ।
મૂર્ત કાં પ્રતાપે । ઉદો કેલા ॥ ૧૯૨ ॥
ના તરી ગુણાચેનિ પતિકરેં । આર્તિંચેનિ પડિભરેં ।
હેં કીર્તીચિ સ્વયંવરે । આલી તુજ ॥ ૧૯૩ ॥
ક્ષત્રિયેં બહુત પુણ્ય કીજે । તેં ઝુંજ ઐસેં હેં લાહિજે ।
જૈસેં માર્ગેં જાતાં આડળિજે । ચિંતામણીસી ॥ ૧૯૪ ॥
ના તરી જાંભયા પસરે મુખ । તેથ અવચટેં પડે પીયૂખ ।
તૈસા સંગ્રામુ હા દેખ । પાતલા અસે ॥ ૧૯૫ ॥
અથ ચેત્ ત્વમિમં ધર્મ્યં સંગ્રામં ન કરિષ્યસિ ।
તતઃ સ્વધર્મં કીર્તિં ચ હિત્વા પાપમવાપ્યસિં ॥ ૩૩ ॥
આતાં હા ઐસા અવ્હેરિજે । મગ નાથિલે શોચૂં બૈસિજે ।
તરી આપણ આહાણા હોઈજે । આપણપેયાં ॥ ૧૯૬ ॥
પૂર્વજાંચે જોડલેં । આપણચિ હોય ધાડિલેં ।
જરી આજિ શસ્ત્ર સાંડિલે । રણીં ઇયે ॥ ૧૯૭ ॥
અસતી કીર્તિ જાઈલ । જગ અભિશાપુ દેઈલ ।
આણિ ગિંવસિત પાવતીલ । મહાદોષ ॥ ૧૯૮ ॥
જૈસી ભ્રતારેહીન વનિતા । ઉપહૃતી પાવે સર્વથા ।
તૈશી દશા જીવિતા । સ્વધર્મેંવીણ ॥ ૧૯૯ ॥
ના તરી રણીં શવ સાંડિજે । તેં ચૌમેરીં ગિધીં વિદારિજે ।
તૈસે સ્વધર્મહીન અભિભવિજે । મહાદોષી ॥ ૨૦૦ ॥
અકીર્તિં ચાપિ ભૂતાનિ કથયિષ્યંતિ તેઽવ્યામ્ ।
સંભાવિતસ્ય ચાકીર્તિર્મરણાદતિરિચ્યતે ॥ ૩૪ ॥
મ્હણોનિ સ્વધર્મ હા સાંડસીલ । તરી પાપા વરપડા હોસીલ ।
આણિ અપેશ તેં ન વચેલ । કલ્પાંતાવરી ॥ ૨૦૧ ॥
જાણતેનિ તંવચિ જિયાવે । જંવ અપકીર્તિ આંગા ન પવે ।
આણિ સાંગ પાં કેવી નિગાવેં । એથોનિયાં ॥ ૨૦૨ ॥
તૂં નિર્મત્સરુ સદયતા । યેથૂનિ નિઘસી કીર માઘૌતા ।
પરી તે ગતિ સમસ્તાં । ન મનેલ યયાં ॥ ૨૦૩ ॥
હેં ચહૂંકડૂન વેઢિતીલ । બાણવરી ઘેતીલ ।
તેથ પાર્થા ન સુટિજેલ । કૃપાળુપણે ॥ ૨૦૪ ॥
ઐસેનિહી પ્રાણ્સંકટે । જરી વિપાયેં પાં નિઘણેં ઘટે ।
તરી તેં જિયાલેંહી વોખટેં । મરણાહુની ॥ ૨૦૫ ॥
ભયાદ્ રણાદુપરં મંસ્યતે ત્વાં મહારથાઃ ।
યેષાં ત્વં બહુમતો ભૂત્વા યાસ્યસિ લાઘવમ્ ॥ ૩૫ ॥
તૂં આણિકહી એક ન વિચારિસી । એથ સંભ્રમે ઝુંજો આલાસી ।
આણિ સકણવપણે નિઘાલાસી । માગુતા જરી ॥ ૨૦૬ ॥
તરી તુઝેં તેં અર્જુના । યા વૈરિયાં દુર્જનાં
કાં પ્રત્યયા યેઈલ મના । સાંગે મજ ॥ ૨૦૬ ॥
અવાચ્યવાદાંશ્ચ બહૂન્ વદિષ્યંતિ તવાહિતાઃ ।
નિંદંતસ્તવ સામર્થ્ય તતો દુઃખતરં નુ કિમ્ ॥ ૩૬ ॥
હે મ્હણતીલ ગેલા રે ગેલા । અર્જુન આમ્હાં બિહાલા ।
હા સાંગેં બોલુ ઉરલા । નિકા કાયી ॥ ૨૦૮ ॥
લોક સાયાસેં કરૂનિ બહુતેં । કાં વેંચિતી આપુલી જીવિતેં ।
પરી વાઢવિતી કીર્તીતેં । ધનુર્ધરા ॥ ૨૦૯ ॥
તે તુજ અનાયસેં । અનકળિત જોડિલી અસે ।
હેં અદ્વિતીય જૈસેં । ગગન આહે ॥ ૨૧૦ ॥
તૈસી કીર્તી નિઃસીમ । તુઝાં ઠાયીં નિરુપમ ।
તુઝે ગુણ ઉત્તમ । તિહીં લોકીં ॥ ૨૧૧॥
દિગંતીચે ભૂપતિ । ભાટ હોઊનિ વાખાણિતી ।
જે ઐકિલિયા દચકતી । કૃતાંતાદિક ॥ ૨૧૨ ॥
ઐસા મહિમા ઘનવટ । ગંગા તૈસી ચોખટ ।
જયાં દેખી જગીં સુભટ । વાંઠ જાહલી ॥ ૨૧૩ ॥
તે પૌરુષ તુઝેં અદ્ભુત । આઇકોનિયાં હે સમસ્ત ।
જાહલે આથિ વિરક્ત । જીવિતેંસી ॥ ૨૧૪ ॥
જૈસા સિંહાચિયા હાંકા । યુગાંતુ હોય મદમુખા ।
તૈસા કૌરવાં અશેખાં । ધાકુ તુઝા॥ ૨૧૫ ॥
જૈસે પર્વત વજ્રાંતે । ના તરી સર્પ ગરુડાતેં ।
તૈસા અર્જુના હે તૂંતે । માનિતી સદા ॥ ૨૧૬ ॥
તે અગાધપણ જાઈલ । મગ હિણાવો અંગા યેઈલ ।
જરી માગુતા નિઘસીલ । ન ઝુંજતચિ ॥ ૨૧૭ ॥
આણિ હે પળતાં પળોં નેદિતી । ધરૂનિ અવકળા કરિતી ।
ન ગણિત કુટી બોલતી । આઇકતાં તુજ ॥ ૨૧૮ ॥
મગ તે વેળી હિયેં ફુટાવેં । આંતા લાઠેપણે કાં ન ઝુંજાવે ।
હેં જિંતલે તરી ભોગાવેં । પૃથ્વીતલ ॥ ૨૧૯ ॥
હતો વા પ્રાપ્સ્યસિ સ્વર્ગં જિત્વા વા ભોક્ષસે મહીમ્ ।
તસ્માદુત્તિષ્ઠ કૌન્તેય યુદ્ધાય કૃતનિશ્ચયઃ ॥ ૩૭ ॥
ના તરી રણીં એથ । ઝુંજતાં વેંચલેં જીવિત ।
તરી સ્વર્ગસુખ અનકળિત । પાવસીલ ॥ ૨૨૦ ॥
મ્હણોનિ યે ગોઠી । વિચારુ ન કરીં કિરિટી ।
આતાં ધનુષ્ય ઘેઊનિ ઉઠી । ઝુંજેં વેગીં ॥ ૨૨૧ ॥
દેખેં સ્વધર્મુ હા આચરતાં । દોષુ નાસે અસતા ।
તુજ ભ્રાંતિ હે કવણ ચિત્તા । એથ પાતકાચી ॥ ૨૨૨ ॥
સાંગે પ્લવેંચિ કાય બુડિજે । કાં માર્ગીં જાતાં આડળિજે ।
પરી વિપાયેં ચાલો નેણિજે । તરી તેંહી ઘડે ॥ ૨૨૩ ॥
અમૃતેં તરીચિ મરીજે । જરી વિખેંસી સેવીજે ।
તૈસા સ્વધર્મેં દોષુ પાવિજે । હેતુકપણે ॥ ૨૨૪ ॥
મ્હણોનિ તુજ પાર્થા । હેતુ સાંડોનિ સર્વથા ।
ક્ષાત્રવૃત્તી ઝુંજતાં । પાપ નાહી ॥ ૨૨૫ ॥
સુખદુઃખે સમે કૃત્વા લાભાલાભૌ જયાજયૌ ।
તતો યુદ્ધાય યુજ્યસ્વ નૈવં પાપમવાપ્સ્યસિ ॥ ૩૮ ॥
સુખીં સંતોષા ન યાવે । દુઃખી વિષાદા ન ભજાવેં ।
આણિ લાભાલાભ ન ધરાવે । મનામાજીં ॥ ૨૨૬ ॥
એથ વિજયપણ હોઈલ । કાં સર્વથા દેહ જાઈલ ।
હેં આધીંચિ કાંહી પુઢીલ । ચિંતાવેના ॥ ૨૨૭ ॥
આપણયાં ઉચિતા । સ્વધર્માતેંચિ રહાટતાં ।
જે પાવેં તેં નિવાંતા । સાહોનિ જાવેં ॥ ૨૨૮ ॥
ઐસેયા મનેં હોઆવેં । તરી દોષુ ન ઘડે સ્વભાવેં ।
મ્હણોનિ આતાં ઝુંજાવેં । નિભ્રાંત તુવાં ॥ ૨૨૯ ॥
એષાઽતેભિહિતા સાંખ્યે બુદ્ધિર્યોગે ત્વિમાં શૃણુ ।
બુદ્ધ્યા યુક્તો યયા પાર્થ કર્મબંધં પ્રહાસ્યસિ ॥ ૩૯ ॥
હે સાંખ્યસ્થિતિ મુકુલિત । સાંગિતલી તુજ એથ ।
આતાં બુદ્ધિયોગુ નિશ્ચિત । અવધારીં પાં ॥ ૨૩૦ ॥
જયા બુદ્ધિયુક્તા । આહાલિયા પાર્થા ।
કર્મબંધુ સર્વથા । બાંધૂ ન પાવે ॥ ૨૩૧ ॥
જૈસે વજ્રકવચ લેઈજે । મગ શસ્ત્રાંચા વર્ષાવો સાહિજે ।
પરી જૈતેંસી ઉરિજે । અચુંબિતા ॥ ૨૩૨ ॥
નેહાભિક્રમનાશોઽસ્તિ પ્રત્યવાયો ન વિદ્યતે ।
સ્વલ્પમપ્યસ્ય ધર્મસ્ય ત્રાયતે મહતો ભયાત્ ॥ ૪૦ ॥
તૈસેં ઐહિક તરી ન નશે । આણિ મોક્ષુ તો ઉરલા અસે ।
જેથ પૂર્વાનુક્રમ દિસે । ચોખાળત ॥ ૨૩૩ ॥
કર્માધારે રાહાટિજે । પરી કર્મફળ ન નિરીક્ષિજે ।
જૈસા મંત્રજ્ઞુ ન બધિજે । ભૂતબાધા ॥ ૨૩૪ ॥
તિયાપરી જે સુબુદ્ધિ । આપુલાલ્યા નિરવધિ ।
હાં અસતાંચિ ઉપાધિ । આંકળૂ ન સકે ॥ ૨૩૫ ॥
જેથ ન સંચરે પુણ્યપાપ । જે સૂક્ષ્મ અતિ નિષ્કંપ ।
ગુણત્રયાદિ લેપ । ન લગતી જેથ ॥ ૨૩૬ ॥
અર્જુના તે પુણ્યવશેં । જરી અલ્પચિ હૃદયીં બુદ્ધિ પ્રકાશે ।
તરી અશેષહી નાશે । સંસારભય ॥ ૨૩૭ ॥
વ્યવસાયાત્મિકા બુદ્ધિરેકેહ કુરુનન્દન ।
બહુશાખા હ્યનન્તાશ્ચ બુદ્ધયોઽવ્યવસ્થિતામ્ ॥ ૪૧ ॥
જૈસી દીપકળિકા ધાકુટી । પરી બહુ તેજાતેં પ્રગટી ।
તરી સદ્બુદ્ધિ હે થેકુટી । મ્હણોં નયે ॥ ૨૩૮ ॥
પાર્થા બહુતીં પરી । હે અપેક્ષિજે વિચારશૂરી ।
જે દુર્લભ ચરાચરીં । સદ્વાસના ॥ ૨૩૯ ॥
આણિકાસારિખા બહુવસુ । જૈસા ન જોડે પરિસુ ।
કાં અમૃતાચા લેશુ । દૈવગુણેં ॥ ૨૪૦ ॥
તૈસી દુર્લભ જે સદ્બુદ્ધિ । જિયે પરમાત્માચિ અવધિ ।
જૈસા ગંગેસી ઉદધિ । નિરંતર ॥ ૨૪૧ ॥
તૈસી ઈશ્વરાવાંચૂનિ કાંહી । જિયે આણિક લાણી નાહીં ।
તે એકચિ બુદ્ધિ પાહીં । અર્જુના જગીં ॥ ૨૪૨ ॥
યેરી તે દુર્મતિ । જે બહુધા અસે વિકરતી ।
તેથ નિરંતર રમતી । અવિવેકિયે ॥ ૨૪૩ ॥
મ્હણોનિ તયા પાર્થા । સ્વર્ગ સંસાર નરકાવસ્થા ।
આત્મસુખ સર્વથા । દૃષ્ટ નાહીં ॥ ૨૪૪ ॥
યામિનાં પુષ્પિતાં વાચં પ્રવદન્ત્યવિપશ્ચિતઃ ।
વેદવાદરતાઃ પાર્થ નાન્યદસ્તીતિ વાદિનઃ ॥ ૪૨ ॥
વેદાધારેં બોલતી । કેવળ કર્મ પ્રતિષ્ઠિતી ।
પરી કર્મફળીં આસક્તી । ધરૂનિયાં ॥ ૨૪૫ ॥
મ્હણતી સંસારી જન્મિજે । યજ્ઞાદિ કર્મ કીજેં ।
મગ સ્વર્ગસુખ ભોગિજે । મનોહર ॥ ૨૪૬ ॥
એથ હેં વાંચૂનિ કાંહી । આણિક સર્વથા સુખચિ નાહી ।
ઐસેં અર્જુના બોલતી પાહીં । દુર્બુદ્ધિ તે ॥ ૨૪૭ ॥
કામાત્માનઃ સ્વર્ગપરા જન્મકર્મફલપ્રદામ્ ।
ક્રિયાવિષેશ્બહુલાં ભોગૈશ્વર્યગતિં પ્રતિ ॥ ૪૩ ॥
દેખેં કામના અભિભૂત । હોઊનિ કર્મેં આચરત ।
તે કેવળ ભોગીં ચિત્ત । દેઊનિયાં ॥ ૨૪૮ ॥
ક્રિયાવિશેષેં બહુતેં । ન લોપિતીં વિધીતેં ।
નિપુણ હોઊનિ ધર્માતેં । અનુષ્ઠિતી ॥ ૨૪૯ ॥
ભોગૈશ્વર્યપ્રસક્તાનાં તયાપહૃતચેતસામ્ ।
વ્યવસાયાત્મિકા બુદ્ધિઃ સમાધૌ ન વિધીયતે ॥ ૪૪ ॥
પરિ એકચિ કુડેં કરિતી । જે સ્વર્ગકામુ મનીં ધરિતી ।
યજ્ઞપુરુષા ચુકતી । ભોક્તા જો ॥ ૨૫૦ ॥
જૈસા કર્પુરાચા રાશિ કીજે । મગ અગ્નિ લાઊનિ દીજે ।
કાં મિષ્ટાનીં સંચરવિજે । કાળકૂટ ॥ ૨૫૧ ॥
દૈવેં અમૃતકુંભ જોડલા । તો પાયેં હાણોનિ ઉલંડિલા ।
તૈસા નાસિતી ધર્મ નિપજલા । હેતુકપણેં ॥ ૨૫૨ ॥
સાયાસેં પુણ્ય અર્જિજે । મગ સંસારુ કા અપેક્ષિજે ।
પરી નેણતી તે કાય કીજે । અપ્રાપ્ત દેખેં ॥ ૨૫૩ ॥
જૈસે રાંધવણી રસસોય નિકી । કરુનિયાં મોલે વિકી ।
તૈસા ભોગાસાઠી અવિવેકી । ધાડિતી ધર્મુ ॥ ૨૫૪ ॥
મ્હણોનિ હે પાર્થા । દુર્બુદ્ધિ દેખ સર્વથા ।
તયાં વેદવાદરતાં । મનીં વસે ॥ ૨૫૫ ॥
ત્રૈગુણ્યવિષયા વેદા નિસ્ત્રૈગુણ્યો ભવાર્જુન ।
નિર્દ્વંદ્વો નિત્યસત્વસ્થો નિર્યોગક્ષેમ આત્મવાન્ ॥ ૪૫ ॥
તિન્હીં ગુણીં આવૃત્ત । હે વેદ જાણે નિભ્રાંત ।
મ્હણોનિ ઉપનિષદાદિ સમસ્ત । સાત્વિક તે ॥ ૨૫૬ ॥
યેર રજતમાત્મક । જેથ નિરુપિજે કર્માદિક ।
જે કેવળ સ્વર્ગસૂચક । ધનુર્ધરા ॥ ૨૫૭ ॥
મ્હણોનિ તૂં જાણ । હે સુખદુઃખાસીચ કારણ ।
એથ ઝણે અંતઃકરણ । રિગોં દેસી ॥ ૨૫૮ ॥
તૂં ગુણત્રયાતેં અવ્હેરીં । મી માઝેં હેં ન કરીં ।
એક આત્મસુખ અંતરી । વિસંબ ઝણીં ॥ ૨૫૯ ॥
યાવાનર્થ ઉદપાને સર્વતઃ સંપ્લુતોદકે ।
તાવાન્સર્વેષુ વેદેષુ બ્રાહ્મણસ્ય વિજાનતઃ ॥ ૪૬ ॥
જરી વેદેં બહુત બોલલેં । વિવિધ ભેદ સૂચિલે ।
તર્હી આપણ હિત આપુલેં । તેંચિ ઘેપે ॥ ૨૬૦ ॥
જૈસા પ્રગટલિયા ગભસ્તી । અશેષહી માર્ગ દિસતી ।
તરી તેતુલેહી કાય ચાલિજતી । સાંગે મજ ॥ ૨૬૧ ॥
કા ઉદકમય સકળ । જર્હી જાહલેં અસે મહીતળ ।
તરી આપણ ઘેપે કેવળ । આર્તીચજોગેં ॥ ૨૬૨ ॥
તૈસે જ્ઞાનિયે જે હોતી । તે વેદાર્થાતે વિવરિતી ।
મગ અપેક્ષિત તેં સ્વીકારિતી । શાશ્વત જેં ॥ ૨૬૩ ॥
કર્મણ્યેવાધિકારસ્તે મા ફલેષુ કદાચન ।
મા કર્મફલહેતુર્ભુર્મા તે સંગોઽસ્ત્વકર્મણિ ॥ ૪૭ ॥
મ્હણૌનિ આઇકેં પાર્થા । યાચિવરી પાહતાં ।
તુજ ઉચિત હોય આતાં । સ્વકર્મ હેં ॥ ૨૬૪ ॥
આમ્હીં સમસ્તહી વિચારિલેં । તંવ ઐસેંચિ હેં મના આલેં ।
જે ન સંડિજે તુવા આપુલેં । વિહિત કર્મ ॥ ૨૬૫ ॥
પરી કર્મફળીં આસ ન કરાવી । આણિ કુકર્મી સંગતિ ન વ્હાવી ।
હે સત્ક્રિયાચિ આચરાવી । હેતૂવિણ ॥ ૨૬૬ ॥
યોગસ્થ કુરૂ કર્માણિ સંગં ત્યક્ત્વા ધનંજય ।
સિદ્ધ્યસિદ્ધ્યો સમો ભૂત્વા સમત્વં યોગ ઉચ્યતે ॥ ૪૮ ॥
તૂં યોગયુક્ત હોઊની । ફળાચા સંગ સાંડુની ।
મગ અર્જુના ચિત્ત દેઊની । કરીં કર્મેં ॥ ૨૬૭ ॥
પરી આદરિલે કર્મ દૈવેં । જરી સમાપ્તીતેં પાવે ।
તરી વિશેષેં તેથ તોષાવેં । હેહી નકો ॥ ૨૬૮ ॥
કાં નિમિત્તેં કોણે એકેં । તેં સિદ્ધી ન વચતાં ઠાકેં ।
તરી તેથિંચેનિ અપરિતોખેં । ક્ષોભાવેં ના ॥ ૨૬૯ ॥
આચરતા સિદ્ધી ગેલેં । તરી કાજાચિ કીર આલેં ।
પરી ઠેલિયાહી સગુણ જહાલેં । ઐસેંચિ માનીં ॥ ૨૭૦ ॥
દેખેં જેતુલાલેં કર્મ નિપજે । તેતુલેં આદિપુરુષીં જરી અર્પિજે ।
તરી પરીપૂર્ણ સહજેં । જહાલેં જાણે ॥ ૨૭૧ ॥
દેખેં સંતાસંતી કર્મીં । હેં જે સરિસેપણ મનોધર્મીં ।
તેચિ યોગસ્થિતિ ઉત્તમીં । પ્રશંસિજે ॥ ૨૭૨ ॥
દૂરેણ હ્યત્વરં કર્મ બુદ્ધિયોગાદ્ધનંજય ।
બુદ્ધૌ શરણમન્વિછ કૃપણાઃ ફલહેતવઃ ॥ ૪૯ ॥
બુદ્ધિયુક્તો જહાતીહ ઉભે સુકૃત્દુષ્કૃતે ।
તસ્માદ્યોગાય યુજ્યસ્વ યોગઃ કર્મસુ કૌશલં ॥ ૫૦ ॥
અર્જુના સમત્વ ચિત્તાચેં । તેચિં સાર જાણ યોગાચેં ।
જેથ મના આણિ બુદ્ધીચેં । ઐક્ય આથી ॥ ૨૭૩ ॥
તો બુદ્ધિયોગ વિવરિતાં । બહુતેં પાડે પાર્થા ।
દિસે હા અરુતા । કર્મભાગુ ॥ ૨૭૪ ॥
પરિ તેંચિ કર્મ આચરિજે । તરીચ હા યોગુ પાવિજે ।
જેં કર્મશેષ સહજે । યોગસ્થિતિ ॥ ૨૭૫ ॥
મ્હણોનિ બુદ્ધિયોગુ સધરુ । તેથ અર્જુના હોઈ સ્થિરુ ।
મનિં કરી અવ્હેરુ । ફળહેતૂચા ॥ ૨૭૬ ॥
જે બુદ્ધિયોગા યોજિલે । તેચિ પારંગત જાહલે ।
ઇહીં ઉભય સંબંધી સાંડિલે । પાપપુણ્યીં ॥ ૨૭૭ ॥
કર્મજં બુદ્ધિયુક્તા હિ ફલં ત્યક્ત્વા મનીષિણઃ ।
જન્મબંધવિનિર્મુક્તાઃ પદં ગચ્છન્ત્યનામયમ્ ॥ ૫૧ ॥
તે કર્મી તરી વર્તતી । પરી કર્મફળા નાતળતી ।
આણિ યાતાયાતિ લોપતી । અર્જુના તયાં ॥ ૨૭૮ ॥
મગ નિરામયભરિત । પાવતી પદ અચ્યુત ।
તે બુદ્ધિયોગયુક્ત । ધનુર્ધરા ॥ ૨૭૯ ॥
યદા તે મોહકલિલં બુદ્ધુર્વ્યતિતરિષ્યતિ ।
તદા ગંતાસિ નિર્વેદં શ્રોતવ્યસ્ય શ્રુતસ્ય ચ ॥ ૫૨ ॥
તૂં ઐસા તૈં હોસી । જૈં મોહાતેં યા સાંડિસી ।
આણિ વૈરાગ્ય માનસીં । સંચરેલ ॥ ૨૮૦ ॥
મગ નિષ્કળંક ગહન । ઉપજેલ આત્મજ્ઞાન ।
તેણે નિચાડેં હોઈલ મન । અપૈસેં તુઝે ॥ ૨૮૧ ॥
તેથ આણિક કાંહી જાણાવે । કાં માગિલાતેં સ્મરાવેં ।
હેં અર્જુનાં આઘવેં । પારુષેલ ॥ ૨૮૨ ॥
શ્રુતિવિપ્રતિપન્ના તે યદા સ્થાસ્યતિ નિશ્ચલા ।
સમાધાવચલા બુદ્ધિસ્તદા યોગમવાપ્સ્યસિ ॥ ૫૩ ॥
ઇંદ્રિયાંચિયા સંગતી । જિયે પસરુ અસે મતી ।
તે સ્થિર હોઈલ માગુતી । આત્મસ્વરૂપીં ॥ ૨૮૩ ॥
સમાધિસુખીં કેવળ । જૈં બુદ્ધિ હોઈલ નિશ્ચળ ।
તૈં પાવસી તૂં સકળ । યોગસ્થિતિ ॥ ૨૮૪ ॥
અર્જુન ઉવાચ: સ્થિતપ્રજ્ઞસ્ય કા ભાષા સમાધિસ્થસ્ય કેશવ ।
સ્થિતધીઃ કિં પ્રભાષેત કિમાસીત બ્રજેત કિમ્ ॥ ૫૪ ॥
તેથ અર્જુન મ્હણે દેવા । હાચિ અભિપ્રાવો આઘવા ।
મી પુસેન આતાં સાંગાવા । કૃપાનિધિ ॥ ૨૮૫ ॥
મગ અચ્યુત મ્હણે સુખેં । જેં કિરીટી તુજ નિકેં ।
તેં પૂસ પાં ઉન્મેખેં । મનાચેનિ ॥ ૨૮૬ ॥
યા બોલા પાર્થેં । મ્હણિતલેં સાંગ પાં શ્રીકૃષ્ણાતેં ।
કાય મ્હણિપે સ્થિતપ્રજ્ઞાતેં । વોળખોં કેવીં ॥ ૨૮૭ ॥
આણિ સ્થિરબુદ્ધિ જો મ્હણિજે । તો કૈસાં ચિન્હીં જાણિજે ।
જો સમાધિસુખ ભુંજિજે । અખંડિત ॥ ૨૮૮ ॥
તો કવણે સ્થિતી અસે । કૈસેનિ રૂપી વિલસે ।
દેવા સાંગાવેં હેં ઐસેં । લક્ષ્મીપતી ॥ ૨૮૯ ॥
તવ પરબ્રહ્મઅવતરણુ । જો ષડ્ગુણાધિકરણુ ।
તો કાય તેથ નારાયણુ । બોલતુ અસે ॥ ૨૯૦ ॥
શ્રીભગવાનુવાચ: પ્રજહાતિ યદા કામાન્ સર્વાન્પાર્થ મનોગતાન્ ।
આત્મન્યેવાત્મના તુષ્ટઃ સ્થિતપ્રજ્ઞસ્તદોચ્યતે ॥ ૫૫ ॥
મ્હણે અર્જુના પરિયેસીં । હા અભિલાષુ પ્રૌઢ માનસીં ।
તો અંતરાય સ્વસુખેસીં । કરીત અસે ॥ ૨૯૧ ॥
જો સર્વદા નિત્યતૃપ્તુ । અંતઃકરણભરિતુ ।
પરિ વિષયામાજિ પતિતુ । જેણેં સંગે કીજે ॥ ૨૯૨ ॥
તો કામુ સર્વથા જાયે । જયાચે આત્મતોષીં મન રાહેં ।
તોચિ સ્થિતપ્રજ્ઞુ હોયે । પુરુષ જાણે ॥ ૨૯૩ ॥
દુઃખેષ્વનુદ્વિગ્નમનાઃ સુખેષુ વિગતસ્પૃહઃ ।
વીતરાગભયક્રોધઃ સ્થિતધીર્મુનીરુચ્યતે ॥ ૫૬ ॥
નાના દુઃખી પ્રાપ્તીં । જયાસી ઉદ્વેગુ નાહીં ચિત્તીં ।
આણિ સુખાચિયા આર્તી । અડપૈજેના ॥ ૨૯૪ ॥
અર્જુના તયાચાં ઠાયીં । કામક્રોધુ સહજેં નાહીં ।
આણિ ભયાતેં નેણેં કહીં । પરિપૂર્ણ તો ॥ ૨૯૫ ॥
ઐસા જો નિરવધિ । તો જાણ પાં સ્થિરબુદ્ધિ ।
જો નિરસૂનિ ઉપાધિ । ભેદરહિતુ ॥ ૨૯૬ ॥
યઃ સર્વત્રાનભિસ્નેહસ્તત્તત્પ્રાપ્ય શુભાશુભમ્ ।
નાભિનનંદંતિ ન દ્વેષ્ટિ તસ્ય પ્રજ્ઞા પ્રતિષ્ઠિતા ॥ ૫૭ ॥
જો સર્વત્રા સદા સરિસા । પરિપૂર્ણ ચંદ્રુ કાં જૈસા ।
અધમોત્તમ પ્રકાશા – । માજીં ન મ્હણે ॥ ૨૯૭ ॥
ઐસી અનવચ્છિન્ન સમતા । ભૂતામત્રીં સદયતા ।
આણિ પાલટુ નાહીં ચિત્તા । કવણે વેળે ॥ ૨૯૮ ॥
ગોમટેં કાંહી પાવે । તેણે સંતોષેં તેણેં નાભિભવે ।
જો ઓખટેનિ નાગવે । વિષાદાસી ॥ ૨૯૯ ॥
ઐસા હરિખશોકરહિતુ । જો આત્મબોધભરિતુ ।
તો પાં જાણ પ્રજ્ઞાયુક્તુ । ધનુર્ધરા ॥ ૩૦૦ ॥
યદા સંહરતે ચાયં કૂર્મોઽઙગાનીવ સર્વશઃ ।
ઇંદ્રિયાણીંદ્રિયાર્થેભ્યસ્તસ્ય પ્રજ્ઞા પ્રતિષ્ઠિતા ॥ ૫૮ ॥
કાં કૂર્મ જિયાપરી । ઉવાઇલા અવેવ પસરી ।
ના ઇચ્છાવશેં આવરી । આપુલે આપણ ॥ ૩૦૧ ॥
તૈસીં ઇંદ્રિયે આપૈતીં હોતીં । જયાચેં મ્હણિતલેં કરિતી ।
તયાચી પ્રજ્ઞા જાણ સ્થિતી । પાતલીં અસે ॥ ૩૦૨ ॥
વિષયા વિનિવર્તન્તે નિરાહારસ્ય દેહિનઃ ।
રસવર્જ્યં રસોઽપ્યસ્ય પરં દૃષ્ટ્વા નિવર્તતે ॥ ૫૯ ॥
આતાં અર્જુના આણિકહી એક । સાંગેન ઐકેં કવતિક ।
યા વિષયાંતે સાધક । ત્યજિતી નિયમેં ॥ ૩૦૩ ॥
શ્રોત્રાદિ ઇંદ્રિયે આવરતી । પરિ રસને નિયમુ ન કરિતી ।
તે સહસ્રધા કવળિજતી । વિષયીં ઇહીં ॥ ૩૦૪ ॥
જૈસી વરિવરિ પાલવી ખુડિજે । આણિ મુળીં ઉદક ઘાલિજે ।
તરી કૈસેનિ નાશુ નિપજે । તયા વૃક્ષા ॥ ૩૦૫ ॥
તો ઉદકાચેનિ બળેં અધિકેં । જૈસા આડવોનિ આંગે ફાંકે ।
તૈસા માનસી વિષો પોખે । રસનાદ્વારેં ॥ ૩૦૬ ॥
યેરાં ઇંદ્રિયા વિષય તુટે । તૈસા નિયમૂં ન યે રસ હટેં ।
જે જીવન હેં ન ઘટે । યેણેંવિણ ॥ ૩૦૭ ॥
મગ અર્જુના સ્વભાવે । ઐસિયાહી નિયમાતેં પાવે ।
જૈં પરબ્રહ્મ અનુભવેં । હોઊનિ જાઈજે ॥ ૩૦૮ ॥
તૈં શરીરભાવ નાસતી । ઇંદ્રિયે વિષય વિસરતી ।
સોહંભાવપ્રતીતિ । પ્રકટ હોય ॥ ૩૦૯ ॥
યતતો હ્યપિ કૌન્તેય પુરુષસ્ય વિપશ્ચિતઃ ।
ઇંદ્રિયાણિ પ્રમાથીનિ હરન્તિ પ્રસભં મનઃ ॥ ૬૦ ॥
યેર્હવીં તરી અર્જુના । હેં આયા નયે સાધના ।
જે રહાટતાતી જતના । નિરંતર ॥ ૩૧૦ ॥
જયાતેં અભ્યાસાચી ઘરટી । યમનિયમાંચી તાટી ।
જે મનાતે સદા મુઠી । ધરૂનિ આહાતી ॥ ૩૧૧ ॥
તેહી કિજતી કાસાવિસી । યા ઇંદ્રિયાંચી પ્રૌઢી ઐસી ।
જૈસી મંત્રજ્ઞાતેં વિવસી । ભુલવી કાં ॥ ૩૧૨ ॥
દેખે વિષય હે તૈસે । પાવતી ઋદ્ધિસિદ્ધીચેનિ મિષેં ।
મગ આકળતી સ્પર્શેં । ઇંદ્રિયાંચેનિ ॥ ૩૧૩ ॥
તિયે સંધી મન જાયે । મગ અભ્યાસાં ઠોઠાવલેં ઠાયે ।
ઐસેં બળકટપણ આહે । ઇંદ્રિયાંચે ॥ ૩૧૪ ॥
તાનિ સર્વાણિ સંયમ્ય યુક્ત આસીત મત્પરઃ ।
વશે હિ યસ્યેંદ્રિયાણિ તસ્ય પ્રજ્ઞા પ્રતિષ્ઠિતા ॥ ૬૧ ॥
મ્હણોનિ આઇકેં પાર્થા । યાંતે નિર્દળી જો સર્વથા ।
સર્વ વિષયીં આસ્થા । સાંડૂનિયા ॥ ૩૧૫ ॥
તોચિ તૂં જાણ । યોગનિષ્ઠેસી કારણ ।
જયાચે વિષયસુખે । અંતઃકરણ ઝકવેના ॥ ૩૧૬ ॥
જો આત્મબોધયુક્તુ । હોઊનિ અસે સતતુ ।
જો માતેં હૃદયાઆંતુ । વિસંબેના ॥ ૩૧૭ ॥
એર્હવીં બાહ્ય વિષય તરી નાહીં । પરી માનસીં હોઈલ જરી કાંહી ।
તરી સાદ્યંતુચિ હા પાહીં । સંસારુ અસે ॥ ૩૧૮ ॥
જૈસા કાં વિષાચા લેશુ । ઘેતલિયા હોય બહુવસુ ।
મગ નિભ્રાંત કરી નાશુ । જીવિતાસી ॥ ૩૧૯ ॥
તૈસી યા વિષયાંચી શંકા । મનીં વસતી દેખા ।
ઘાતુ કરી અશેખા । વિવેકજાતા ॥ ૩૨૦ ॥
ધ્યાયતો વિષયાન્પુંસઃ સઙગસ્તેષૂપજાયતે ।
સઙગાત્સંજાયતે કામઃ કામાત્ક્રોધોભિજાયતે ॥ ૬૨ ॥
ક્રોધાદ્ ભવતિ સંમોહઃ સંમોહાત્સ્મૃતિવિભ્રમઃ ।
સ્મૃતિભ્રંશાદ્ બુદ્ધિનાશો બુદ્ધિનાશાત્પ્રણશ્યતિ ॥ ૬૩ ॥
જરી હૃદયીં વિષય સ્મરતી । તરી નિસંગાહી આપજે સંગતી ।
સંગી પ્રગટે મૂર્તિ । અભિલાષાચી ॥ ૩૨૧ ॥
જેથ કામુ ઉપજલા । તેથ ક્રોધુ આધીંચિ આલા ।
ક્રોધીં અસે ઠેવિલા । સંમોહ જાણે ॥ ૩૨૨ ॥
સંમોહા જાલિયા વ્યક્તિ । તરી નાશુ પાવે સ્મૃતિ ।
ચંડવાતેં જ્યોતિ । આહત જૈસી ॥ ૩૨૩ ॥
કાં અસ્તમાનીં નિશી । જૈસી સૂર્યતેજાતેં ગ્રાસી ।
તૈસી દશા સ્મૃતિભ્રંશીં । પ્રાણિયાંસી ॥ ૩૨૪ ॥
નગ અજ્ઞાનાંધ કેવળ । તેણે આપ્લવિજે સકળ ।
તેથ બુદ્ધિ હોય વ્યાકુળ । હૃદયામાજીં ॥ ૩૨૫ ॥
જૈસેં જાત્યંધા પળણી પાવે । મગ તે કાકુળતી સૈરા ધાંવે ।
તૈસે બુદ્ધીસિ હોતી ભવેં । ધનુર્ધરા ॥ ૩૨૬ ॥
ઐસા સ્મૃતિભ્રંશુ ઘડે । મગ સર્વથા બુદ્ધિ અવઘડે ।
તેથ સમૂળ હેં ઉપડે । જ્ઞાનજાત ॥ ૩૨૭ ॥
ચૈતન્યાચાં ભ્રંશી । શરીરા દશા જૈશી ।
પુરુષા બુદ્ધિનાશીં । હોય દેખેં ॥ ૩૨૮ ॥
મ્હણોનિ આઇકેં અર્જુના । જૈસા વિસ્ફુલ્લિંગ લાગે ઇંધના ।
મગ પ્રૌઢ જાલિયા ત્રિભુવના । પુરોં શકે ॥ ૩૨૯ ॥
તૈસેં વિષયાંચે ધ્યાન । જરી વિપાયેં વાહે મન ।
તરી યેસણે હેં પતન । ગિંવસીત પાવે ॥ ૩૩૦ ॥
રાગદ્વેષવિયુકતૈસ્તુ વિષયાનિન્દ્રિયૈશ્ચરન્ ।
આત્મવશૈર્વિધેયાત્મા પ્રસાદમધિગચ્છતિ ॥ ૬૪ ॥
મ્હણોનિ વિષય હે આઘવે । સર્વથા મનૌનિ સાંડાવે ।
મગ રાગદ્વેષ સ્વભાવેં । નાશતીલ ॥ ૩૩૧ ॥
પાર્થા આણિકહી એક । જરી નાશિલે રાગદ્વેષ ।
તરી ઇંદ્રિયાં વિષયીં બાધક । રમતાં નાહી ॥ ૩૩૨ ॥
જૈસા સૂર્ય આકાશગતુ । રશ્મિકરીં જગાતેં સ્પર્શતુ ।
તરી સંગદોષેં કાય લિંપતુ । તેથિંચેનિ ॥ ૩૩૩ ॥
તૈસા ઇંદ્રિયાર્થી ઉદાસીન । આત્મરસેંચિ નિર્ભિન્ન ।
જો કામક્રોધવિહીન । હોઊનિ અસે ॥ ૩૩૪ ॥
તરી વિષયાંતુહી કાંહી । આપણપેવાચુનિ નાહીં ।
મગ વિષય કવણ કાયી । બાધીતીલ કવણા ॥ ૩૩૫ ॥
જરી ઉદકેં ઉદકીં બુડીજે । કાં અગ્નિ આગી પોળિજે ।
તરીં વિષયસંગે આપ્લવિજે । પરિપૂર્ણ તો ॥ ૩૩૬ ॥
ઐસા આપણચિ કેવળ । હોઊનિ અસે નિખળ ।
તયાચિ પ્રજ્ઞા અચળ । નિભ્રાંત માનીં ॥ ૩૩૭ ॥
પ્રસાદે સર્વદુઃખાનાં હાનિરસ્યોપજાયતે ।
પ્રસન્નચેતસો હ્યાશુ બુદ્ધિઃ પર્યવતિષ્ઠતે ॥ ૬૫ ॥
દેખેં અખંડિત પ્રસન્નતા । આથી જેથ ચિત્તા ।
તેથે રિગણેં નાહીં સમસ્તાં । સંસારદુઃખાં ॥ ૩૩૮ ॥
જૈસા અમૃતાચા નિર્ઝરુ । પ્રસવે જયાચા જઠરુ ।
તયા ક્ષુધેતૃષ્ણેચા અડદરુ । કહીંચિ નાહીં ॥ ૩૩૯ ॥
તૈસેં હૃદય પ્રસન્ન હોયે । તરી દુઃખ કૈચેં કેં આહે ।
તેથ બુદ્ધિ આપૈસી રાહે । પરમાત્મરૂપીં ॥ ૩૪૦ ॥
જૈસા નિર્વાતીચા દીપુ । સર્વથા નેણે કંપુ ।
તૈસા સ્થિરબુદ્ધિ સ્વસ્વરૂપુ । યોગયુક્તુ ॥ ૩૪૧ ॥
નાસ્તિ બુદ્ધિરયુક્તસ્ય ન ચાયુક્તસ્ય ભાવના ।
ન ચાભાવયતઃ શાંતિરશાંતસ્ય કુતઃ સુખમ્ ॥ ૬૬ ॥
યે યુક્તીચિ કડસણી । નાહીં જયાચાં અંતઃકરણીં ।
તો આકળિલાં જાણ ગુણીં । વિષયાદિકીં ॥ ૩૪૨ ॥
તયા સ્થિરબુદ્ધિ પાર્થા । કહીં નાહીં સર્વથા ।
આણિ સ્થૈર્યાચી આસ્થા । તેહી નુપજે ॥ ૩૪૩ ॥
નિશ્ચળત્વાચી ભાવના । જરી નવ્હેચિ દેખેં મના ।
તરી શાંતિ કેવી અર્જુના । આપુ હોય ॥ ૩૪૪ ॥
આણિ જેથ શાંતિચા જિવ્હાળા નાહીં । તેથ સુખ વિસરોનિ ન રિગે કહીં ।
જૈસા પાપિયાચાં ઠાયીં । મોક્ષુ ન વસે ॥ ૩૪૫ ॥
દેખેં અગ્નિમાજી ધાપતી । તિયેં બીજેં જરી વિરુઢતી ।
તરી અશાંત સુખપ્રાપ્તી । ઘડોં શકે ॥ ૩૪૬ ॥
મ્હણોનિ અયુક્તપણ મનાચે । તેંચિ સર્વસ્વ દુઃખાચેં ।
યા કારણેં ઇંદ્રિયાંચેં । દમન નિકેં ॥ ૩૪૭ ॥
ઇન્દ્રિયાણાં હિ ચરતાં યન્મનોઽનુવિધીયતે ।
તદસ્ય હરતિ પ્રજ્ઞાં વાયુર્નાવમિવામ્ભસિ ॥ ૬૭ ॥
યે ઇંદ્રિયેં જેં જેં મ્હણતી । તેં તેંચિ જે પુરુષ કરિતી ।
તે તરલેચિ ન તરિતી । વિષયસિંધુ ॥ ૩૪૮ ॥
જૈસી નાવ થડિયે ઠાકિતાં । જરી વરપડી હોય દુર્વાતા ।
તરી ચુકલાહી માગૌતા । અપાવો પાવે ॥ ૩૪૯ ॥
તૈસી પ્રાપ્તેંહી પુરુષેં । ઇંદ્રિયેં લાળિલીં જરી કૌતુકેં ।
તરી આક્રમિલા દેખ દુઃખે । સાંસારિકેં ॥ ૩૫૦ ॥
તસ્માદ્ યસ્ય મહાબાહો નિગૃહિતાનિ સર્વશઃ ।
ઇન્દ્રિયાણીન્દ્રિયાર્થેભ્યસ્તસ્ય પ્રજ્ઞા પ્રતિષ્ઠિતા ॥ ૬૮ ॥
મ્હણોનિ આપુલીં આપણપેયા । જરી યે ઇંદ્રિયે યેતી આયા ।
તરી અધિક કાંહી ધનંજયા । સાર્થક અસે ॥ ૩૫૧ ॥
દેખે કૂર્મ જિયાપરી । ઉવાઇલા અવયવ પસરી ।
ના તરી ઇચ્છાવશેં આવરી । આપણપેંચિ ॥ ૩૫૨ ॥
તૈસીં ઇંદ્રિયે આપૈતી હોતી । જયાચેં મ્હણિતલેં કરિતી ।
તયાચી પ્રજ્ઞા જાણ સ્થિતી । પાતલી અસે ॥ ૩૫૩ ॥
આતા આણિક એક ગહન । પૂર્ણાચેં ચિન્હ ।
અર્જુના તુજ સાંગેન । પરિસ પાં ॥ ૩૫૪ ॥
યા નિશા સર્વભૂતાનાં તસ્યાં જાગર્તિ સંયમી ।
યસ્યાં જાગ્રતિ ભૂતાનાં સા નિશા પશ્યતો મુનેઃ ॥ ૬૯ ॥
દેખે ભૂતજાત નિદેલેં । તેથેંચિ જયા પાહલેં ।
આણિ જીવ જેથ ચેઇલે । તેથ નિદ્રિત તો ॥ ૩૫૫ ॥
તૈસા તો નિરુપાધિ । અર્જુના તો સ્થિરબુદ્ધિ ।
તોચિ જાણે નિરવધિ । મુનીશ્વર ॥ ૩૫૬ ॥
આપૂર્યમાણમચલપ્રતિષ્ઠં સમુદ્રમાપઃ પ્રવિશન્તિ યદ્વત્ ।
તદ્વત્કામા યં પ્રવિશન્તિ સર્વે સ શાન્તિમાપ્નોતિ ન કામકામી ॥ ૭૦ ॥
પાર્થા આણિકહી પરી । તો જાણો યેઈલ અવધારીં ।
જૈસી અક્ષોભતા સાગરીં । અખંડિત ॥ ૩૫૭ ॥
જરી સરિતાઓઘ સમસ્ત । પરિપૂર્ણ હોઊનિ મિળત ।
તરી અધિક નોહે ઈષત્ । મર્યાદા ન સંડી ॥૩૫૮ ॥
ના તરી ગ્રીષ્મકાળીં સરિતા । શોષૂનિ જાતિ સમસ્તા ।
પરી ન્યૂન નવ્હે પાર્થા । સમુદ્રુ જૈસા ॥ ૩૫૯ ॥
તૈસા પ્રાપ્તીં ઋદ્ધિસિદ્ધી । તયાસિ ક્ષોભુ નાહીં બુદ્ધી ।
આણિ ન પવતાં ન બાધી । અધૃતિ તયાતેં ॥ ૩૬૦ ॥
સાંગે સૂર્યાચાં ઘરી । પ્રકાશુ કાય વાતીવેરી ।
કી ન લવિજે તરી અંધારીં । કોંડેલ તો ॥ ૩૬૧ ॥
દેખેં ઋદ્ધિસિદ્ધિ તયાપરી । આલી ગેલી સે ન કરી ।
તો વિગુંતલા અસે અંતરીં । મહાસુખીં ॥ ૩૬૨ ॥
જો આપુલેનિ નાગરપણેં । ઇંદ્રભુવનાતેં પાબળેં મ્હણે ।
તો કેવિ રંજે પાલવિણેં । ભિલ્લાંચેનિ ॥ ૩૬૩ ॥
જો અમૃતાસિ ઠી ઠેવી । તો જૈસા કાંજી ન સેવી ।
તૈસા સ્વસુખાનુભવી । ન ભોગી ઋદ્ધિ ॥ ૩૬૪ ॥
પાર્થા નવલ હેં પાહીં । જેથ સ્વર્ગસુખ લેખનીય નાહી ।
તેથ ઋદ્ધિસિદ્ધિ કાયી । પ્રાકૃતા હોતી ॥ ૩૬૫ ॥
વિહાય કામાન્યઃ સર્વાન્પુમાંશ્ચરતિ નિસ્પૃહઃ ।
નિર્મમો નિરહંકરઃ સ શાન્તિમધિગચ્છતિ ॥ ૭૧ ॥
ઐસા આત્મબોધેં તોષલા । જો પરમાનંદેં પોખલા ।
તોચિ સ્થિરપ્રજ્ઞુ ભલા । વોળખ તૂં ॥ ૩૬૬ ॥
તો અહંકારાતે દંડુની । સકળ કામ સાંડોનિ ।
વિચરે વિશ્વ હોઊનિ । વિશ્વાચિમાજીં ॥ ૩૬૭ ॥
એષ બ્રાહ્મો સ્થિતિઃ પાર્થ નૈનાં પ્રાપ્ય વિમુહ્યતિ ।
સ્થિત્વાસ્યામન્તકાલેઽપિ બ્રહ્મનિર્વાણમૃચ્છતિ ॥ ૭૨ ॥
હે બ્રહ્મસ્થિતી નિઃસીમ । જે અનુભવિતાં નિષ્કામ ।
પાતલેં પરબ્રહ્મ । અનાયાસેં ॥ ૩૬૮ ॥
જે ચિદ્રૂપીં મિળતાં । દેહાંતીચી વ્યાકુળતા ।
આડ ઠાકોં ન શકે ચિત્તા । પ્રાજ્ઞા જયા ॥ ૩૬૯ ॥
તેચિ હે સ્થિતિ । સ્વમુખેં શ્રીપતિ ।
સાંગત અર્જુનાપ્રતિ । સંજયો મ્હણે ॥ ૩૭૦ ॥
ઐસે કૃષ્ણવાક્ય ઐકિલેં । તેથ અર્જુને મનીં મ્હણિતલેં ।
આતાં આમુચિયાચિ કાજા આલેં । ઉપપત્તિ ઇયા ॥ ૩૭૧ ॥
જે કર્મજાત આઘવેં । એથ નિરાકારિલેં દેવેં ।
તરી પારુષલેં મ્યાં ઝુંજાવેં । મ્હણૂનિયાં ॥ ૩૭૨ ॥
ઐસા શ્રીઅચ્યુતાચિયા બોલા । ચિત્તીં ધનુર્ધરુ ઉવાયિલા ।
આતાં પ્રશ્નુ કરીલ ભલા । આશંકોનિયાં ॥ ૩૭૩ ॥
તો પ્રસંગુ અસે નાગરુ । જો સકળ ધર્માસિ આગરુ ।
કીં વિવેકામૃતસાગરુ । પ્રાંતહીનુ ॥ ૩૭૪ ॥
જો આપણપે સર્વજ્ઞનાથુ । નિરુપિતા હોઈલ શ્રીઅનંતુ ।
તે જ્ઞાનદેવો સાંગેલ માતુ । નિવૃત્તીદાસુ ॥ ૩૭૫ ॥

Explore More