Lord Hanuman

hanumatprasādastotram

(Hanumatprasadastotram in English (IAST))

Bhairoji Ranganatha

Also known as hanumat prasada stotram bhairoji · hanumatprasadastotra · vilaso vaidehihrdayakamalonmilanakala

A poet's hymn, and what it asks for throughout is not protection but speech. Its first verse sets him in the Ashoka grove as the adept of words, skilled in the art of making the lotus of Vaidehi's heart open, and asks him to give us here the sweetness of words. The second is the childhood, told for the same purpose: taking the lord of lights as he rose in the sky for a fruit of the wish-tree, ripe and sweet, he set out to seize it while he was still coming out of his mother — may he grant a flood to my speech. The third remembers what happened when the Wind withdrew, the whole world left stiff and deaf and helpless, and the powers in heaven casting about for words that would appease him. Its long ornate metre is as much the point as its matter.

vilāso vaidehīhṛdayakamalonmīlanakalā-
vidagdho vācāṃ yaḥ samabhavadaśokāvanitale |
pramādyallaṅkeśasmayavidalanoddāmamahimā
sa dadyādasmākaṃ surabhiriha vācāṃ madhuratām || 1||
tviṣāmīśaṃ devaṃ viyati samudañcatsvakiraṇaṃ
suradrormanvānaḥ phalamiti parīpākamadhuram |
grahītuṃ taṃ māturbahiravataranneva jaṭharāt
samudyukto yo'bhūt sa vitaratu ghāṭīṃ mama girām || 2||
turāsāhi stokaṃ racitavati yasminnavinayaṃ
vitanvantaṃ stabdhaṃ badhiramavaśaṃ lokamakhilam |
samādhātuṃ kḷptaṃ kati kati samīraṃ stutigiraḥ
samantādvaidhātryo divi samuditā naḥ sa śaraṇam || 3||
tapastaptvā tīvraṃ jagati śaradāṃ yacchatamaho
surāṇāṃ sarveṣāṃ samabhilaṣitaṃ cāpyasulabham |
tadasmin brahmāstraṃ samajani yayā kuṇṭhitabalaṃ
namastasyai śaktyai praṇatajanagatyai bhavatu me || 4||
purastādulloloccaladalaghuvīcītaralitaṃ
payodhiṃ saṃvīkṣya drutagalitadhairye kapikule |
jajṛmbhe gambhīrā tanuradhimahendrakṣitidharaṃ
yadīyā divyā sā bhavatu mama bhavyāya mahate || 5||
mahāvege tasmin tarati jaladhiṃ sāhyavidhaye
samāyātāḥ kecinna parigaṇitāḥ kāryavaśataḥ |
vinaśyadviśvāse maraṇaśaraṇe durgatajane
sukhaṃ vā duḥkhaṃ vā kimu kalayate kāryaparatā || 6||
gabhīrapronmīlannatavalitanābhīvilasitaṃ
madodyallolambadyutiruciraromāvaliyutam |
samunmīlatsāndratrivalijitagaṅgāmbulalitaṃ
natāṅgīvṛndaṃ ko bhavati vimukho vīkṣya yadṛte || 7||
sphuṭanmallīmālākalitakabarībhārarucirāḥ
samañcadvakṣojadvayavihatakokīmadabharāḥ |
samṛdhyattāruṇyā niśi vivasanā vīkṣya yuvatī-
rvinā taṃ dhīrāgryaṃ jagati gaṇayet tucchamiha kaḥ || 8||
trilokīkalyāṇī triṣavaṇaparāṇāmabhimatā
trayīvedyā stutyā tridaśapatisantrāṇanipuṇā |
didīpe śākheva kṣitinipatitā pronnatataro-
raśokodyāne yannayanasubhagā dīptikalikā || 9||
dayāsāradroṇī daradalitapaṅkeruharuciḥ
śarajjyotsnādhārā śamadhanajanānandajananī |
aśokodyāne'rciḥkalitakaruṇī kāpi ruruce
yadagre kalyāṇī kalayatu sa naḥ kāmitamiha || 10||
vilupte viśvāse vigatavati dhairye drumatale
nirūpābhirhaṃho vinayarahitābhiḥ parivṛtau |
nideśe yo bhāvaḥ samajani raho bhūṣaṇavare
cirād dṛṣṭe devyā tamanugadituṃ ko nu caturaḥ || 11||
paṭīyān pāthodheḥ salilamakhilaṃ śoṣakalilaṃ
vidhātuṃ laṅkāṃ vā bhasitakaluṣāṃ mārutasakhaḥ |
yadīyaṃ vālāgraṃ svayamadhigato nādahadaho
sa me devo hārdaṃ vyapanayatu gāḍhāndhatamasam || 12||
samutsāhaṃ brūmaḥ kathamiva kapīnāṃ yadudite
samutkaṇṭhā sarvaṅkaṣapaṭuni gambhīravacasi |
aho dṛṣṭā sītetyamṛtarasaniṣyandamadhure
niṣodadbālānāmiva sa jayatānmātṛvacane || 13||
yadānīte sāndrasphuradanupamānandalaharī
yathā dhenorvatse'sravadiva jaganmūrtihṛdaye |
sa devīmūrdhālaṅkaraṇamahite dṛṣṭiviṣaye
maṇau syānme bhūtyai praṇatajanacintāmaṇivare || 14||
jayatu jayatu ramyaṃ brahmacaryasya bhāgyaṃ
jayatu jayatu devyā añjanāyāśca bhāgyam |
jayatu ca raghuvīre bhaktimadbhāgadheyaṃ
jayatu viśaraṇānāṃ paktrimaṃ bhāgadheyam || 15||
bhairojīraṅganāthena kṛtaṃ stotraṃ hanumataḥ |
bhūyād bhūtyai rasavidāṃ bhaktibhājāṃ hanumati || 16||
|| iti bhairajīraṅganāthakṛtaṃ śrīhanumatprasādastotraṃ sampūrṇam ||

Explore More