अध्याय 1
ऋत-म्पिबन्तौ सुकृतस्य लोके गुहा-म्प्रविष्टौ परमे परार्धे।
छायातपौ ब्रह्मविदो वदन्ति पञ्चाग्नयो ये च त्रिणाचिकेताः ॥1॥
अभय-न्तितीर्षता-म्पार-न्नाचिकेतं शकेमहि ॥2॥
बुद्धि-न्तु सारथिं-विँद्धि मनः प्रग्रहमेव च ॥3॥
आत्मेन्द्रियमनोयुक्त-म्भोक्तेत्याहुर्मनीषिणः ॥4॥
तस्येन्द्रियाण्यवश्यानि दुष्टाश्वा इव सारथेः ॥5॥
तस्येन्द्रियाणि वश्यानि सदश्वा इव सारथेः ॥6॥
न स तत्पदमाप्नोति संसार-ञ्चाधिगच्छति ॥7॥
स तु तत्पदमाप्नोति यस्माद् भूयो न जायते ॥8॥
सो-ऽध्वनः पारमाप्नोति तद्विष्णोः परम-म्पदम् ॥9॥
मनसस्तु परा बुद्धिर्बुद्धेरात्मा महान्परः ॥10॥
पुरुषान्न पर-ङ्किञ्चित्सा काष्ठा सा परा गतिः ॥11॥
दृश्यते त्वग्र्यया बुद्ध्या सूक्ष्मया सूक्ष्मदर्शिभिः ॥12॥
ज्ञानमात्मनि महति नियच्छेत्तद्यच्छेच्छान्त आत्मनि ॥13॥
क्षुरस्य धारा निशिता दुरत्यया दुर्ग-म्पथस्तत्कवयो वदन्ति ॥14॥
अनाद्यनन्त-म्महतः पर-न्ध्रुव-न्निचाय्य तन्मृत्युमुखा-त्प्रमुच्यते ॥15॥
उक्त्वा श्रुत्वा च मेधावी ब्रह्मलोके महीयते ॥16॥
प्रयत-श्श्राद्धकाले वा तदानन्त्याय कल्पते।
तदानन्त्याय कल्पत इति ॥17॥
