પાન સુપારી ધ્વજા નારિયલ, લે તેરી ભેંટ ચઢાયા॥
સુવા ચોલી તેરે અંગ વિરાજૈ, કેસર તિલક લગાયા।
નંગે પાઁવ તેરે અકબર આયા, સોને કા છત્ર ચઢાયા॥
ઊઁચે-ઊઁચે પર્વત બન્યા દેવાલય, નીચે શહર બસાયા।
સતયુગ, ત્રેતા, દ્વાપર મધ્યે, કલિયુગ રાજ સવાયા॥
ધૂપ દીપ નૈવેદ્ય આરતી, મોહન ભોગ લગાયા।
ધ્યાનૂ ભગત મૈયા તેરા ગુણ ગાવૈ, મન વાઞ્છિત ફલ પાયા॥
