ശ്രീബാദരായണിരുവാച
ഏകാദശ്യാം നിരാഹാരഃ സമഭ്യര്ച്യ ജനാര്ദനമ് । സ്നാതും നന്ദസ്തു കാലിന്ദ്യാം ദ്വാദശ്യാം ജലമാവിശത് ॥ ൧ ॥
ഏകാദശ്യാം നിരാഹാരഃ സമഭ്യര്ച്യ ജനാര്ദനമ് । സ്നാതും നന്ദസ്തു കാലിന്ദ്യാം ദ്വാദശ്യാം ജലമാവിശത് ॥ ൧ ॥
തം ഗൃഹീത്വാനയദ് ഭൃത്യോ വരുണസ്യാസുരോഽന്തികമ് । അവജ്ഞായാസുരീം വേലാം പ്രവിഷ്ടമുദകം നിശി ॥ ൨ ॥
ചുക്രുശുസ്തമപശ്യന്തഃ കൃഷ്ണ രാമേതി ഗോപകാഃ । ഭഗവാംസ്തദുപശ്രുത്യ പിതരം വരുണാഹൃതമ് । തദന്തികം ഗതോ രാജന്സ്വാനാമഭയദോ വിഭുഃ ॥ ൩ ॥
പ്രാപ്തം വീക്ഷ്യ ഹൃഷീകേശം ലോകപാലഃ സപര്യയാ । മഹത്യാ പൂജയിത്വാഹ തദ്ദര്ശനമഹോത്സവഃ ॥ ൪ ॥
ശ്രീവരുണ ഉവാച
അദ്യ മേ നിഭൃതോ ദേഹോഽദ്യൈവാര്ഥോഽധിഗതഃ പ്രഭോ । ത്വത്പാദഭാജോ ഭഗവന്നവാപുഃ പാരമധ്വനഃ ॥ ൫ ॥
അദ്യ മേ നിഭൃതോ ദേഹോഽദ്യൈവാര്ഥോഽധിഗതഃ പ്രഭോ । ത്വത്പാദഭാജോ ഭഗവന്നവാപുഃ പാരമധ്വനഃ ॥ ൫ ॥
നമസ്തുഭ്യം ഭഗവതേ ബ്രഹ്മണേ പരമാത്മനേ । ന യത്ര ശ്രൂയതേ മായാ ലോകസൃഷ്ടിവികല്പനാ ॥ ൬ ॥
അജാനതാ മാമകേന മൂഢേനാകാര്യവേദിനാ । ആനീതോഽയം തവ പിതാ തദ്ഭവാന് ക്ഷന്തുമര്ഹതി ॥ ൭ ॥
മമാപ്യനുഗ്രഹം കൃഷ്ണ കര്തുമര്ഹസ്യശേഷദൃക് । ഗോവിന്ദ നീയതാമേഷ പിതാ തേ പിതൃവത്സല ॥ ൮ ॥
ശ്രീശുക ഉവാച
ഏവം പ്രസാദിതഃ കൃഷ്ണോ ഭഗവാനീശ്വരേശ്വരഃ । ആദായാഗത്സ്വപിതരം ബന്ധൂനാം ചാവഹന്മുദമ് ॥ ൯ ॥
ഏവം പ്രസാദിതഃ കൃഷ്ണോ ഭഗവാനീശ്വരേശ്വരഃ । ആദായാഗത്സ്വപിതരം ബന്ധൂനാം ചാവഹന്മുദമ് ॥ ൯ ॥
നന്ദസ്ത്വതീന്ദ്രിയം ദൃഷ്ട്വാ ലോകപാലമഹോദയമ് । കൃഷ്ണേ ച സന്നതിം തേഷാം ജ്ഞാതിഭ്യോ വിസ്മിതോഽബ്രവീത് ॥ ൧൦ ॥
തേ ചൌത്സുക്യധിയോ രാജന് മത്വാ ഗോപാസ്തമീശ്വരമ് । അപി നഃ സ്വഗതിം സൂക്ഷ്മാമുപാധാസ്യദധീശ്വരഃ ॥ ൧൧ ॥
ഇതി സ്വാനാം സ ഭഗവാന് വിജ്ഞായാഖിലദൃക്സ്വയമ് । സങ്കല്പസിദ്ധയേ തേഷാം കൃപയൈതദചിന്തയത് ॥ ൧൨ ॥
ജനോ വൈ ലോക ഏതസ്മിന്നവിദ്യാകാമകര്മഭിഃ । ഉച്ചാവചാസു ഗതിഷു ന വേദ സ്വാം ഗതിം ഭ്രമന് ॥ ൧൩ ॥
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ ഭഗവാന് മഹാകാരുണികോ ഹരിഃ । ദര്ശയാമാസ ലോകം സ്വം ഗോപാനാം തമസഃ പരമ് ॥ ൧൪ ॥
സത്യം ജ്ഞാനമനന്തം യദ് ബ്രഹ്മജ്യോതിഃ സനാതനമ് । യദ്ധി പശ്യന്തി മുനയോ ഗുണാപായേ സമാഹിതാഃ ॥ ൧൫ ॥
തേ തു ബ്രഹ്മഹ്രദം നീതാ മഗ്നാഃ കൃഷ്ണേന ചോദ്ധൃതാഃ । ദദൃശുര്ബ്രഹ്മണോ ലോകം യത്രാക്രൂരോഽധ്യഗാത് പുരാ ॥ ൧൬ ॥
നന്ദാദയസ്തു തം ദൃഷ്ട്വാ പരമാനന്ദനിവൃതാഃ । കൃഷ്ണം ച തത്രച്ഛന്ദോഭിഃ സ്തൂയമാനം സുവിസ്മിതാഃ ॥ ൧൭ ॥