জযতি শশাংক! কলা-নিধি, তুম হো নিত্য সুধা-সাগৰ॥
জযতি নিশাকৰ! শুভ-উজিযাৰী॥
তুমসে ৰাত্ৰি শোভা পাতী,
কিৰণ তুম্হাৰী মন কো ভাতী॥
ক্ষীৰ-সিংধু সে তুম উপজাএ,
কহে জাত হো অত্ৰি-সুত-আএ॥
ৱিষ্ণু-ৱাম-দৃগ-অংশ স্ৱৰূপা,
ৱিশ্ৱ-মোদ-কাৰক! তৱ ৰূপা॥
ৱিচৰত নভ মেং সবকে পথ-ৰথ॥
অমৃত-কিৰণোং সে মন হৰতে,
সবকী পীডা তুম হৰ লেতে॥
জব তুম উদিত গগন মেং হোতে,
পুষ্প, লতা সব হৰ্ষিত হোতে॥
সভী জীৱ-জংতু সুখ পাতে,
শীতল- মংদ-পৱন-লহৰাতে॥
তুম হী হো সব দেৱ-মহেশ॥
তুম হো সোলহ-কলা-যুক্ত-স্ৱামী,
ঘটতে-বঢতে অন্তৰ্যামী॥
জব-জব তুম পূৰে হো জাতে,
ৱিৱিধ-উত্সৱ তব হৈং মনাতে॥
তুম পৰ জব ৰাহু চঢ আতা,
পূৰ্ণ-গ্ৰহণ জগ মেং কহলাতা॥
তেৰে বিন সব নিষ্ফল হোতে॥
তুম হো ঔষধি-ৱন কে স্ৱামী,
তুম বিন ৱ্যৰ্থ সভী ফল-কামী॥
তুমসে ৱৰ্ষা-ঋতু কহলাতী,
তুম্হাৰী কলা অন্ন উপজাতী॥
ফসলেং তুমসে বল হৈং পাতী,
ধৰতী পৰ হৰিযালী ছাতী॥
তুমসে সব হৈং ভাগ্য-সঁৱাৰে॥
হো মন কে স্ৱামী তুম দেৱা,
কৰতে সুৰ-নৰ-মুনি সব সেৱা॥
ৰোহিণী-প্ৰিয, দেৱ! হমাৰে,
সব সংকট-ৱিপদা কো টাৰে॥
জো কোঈ জপতা নাম তুম্হাৰা,
হৰ লেতে হো সব দুঃখ সাৰা॥
তুম হৰ লেতে হো সব ক্ৰংদন॥
জিস পৰ হোৱে কৃপা তুম্হাৰী,
ৱিপদা উসে ন ৱ্যাপৈ ভাৰী॥
জো নৰ জপতা চন্দ্ৰ-মংত্ৰ কো,
পাতা হৈ ৱহ সকল-সুখ-তংত্ৰ কো॥
জিসকী হোৱে দশা তুম্হাৰী,
উসে ন কোঈ চিংতা ভাৰী॥
উসকী তুম পীডা সব হৰতা॥
শ্ৱেত-পুষ্প, অক্ষত, দধি-মেৱা,
কৰতে হৈং সব তুম্হাৰী সেৱা॥
চালীসা জো পঢে-সুনাৱে,
সব সুখ-ভোগ, পৰম-পদ পাৱে॥
‘লখি’ দীন কী সুনো কহানী,
জয-জয চন্দ্ৰদেৱ! সুখখানী॥
শৰণাগত কী ৰক্ষা কৰো, হে অমৃত কী খান॥
