॥ দোহা ॥
অপনা মস্তক কাট কৰ, লীন্হ হাথ মেং থাম।
কমলাসন পৰ পগ তলে, দলিত হুএ ৰতিকাম॥
জগতাৰণ হী কাম হৈ, ৰজৰপ্পা হৈ ধাম।
ছিন্নমস্তকা কো কৰূং, বাৰংবাৰ প্ৰণাম॥
কমলাসন পৰ পগ তলে, দলিত হুএ ৰতিকাম॥
জগতাৰণ হী কাম হৈ, ৰজৰপ্পা হৈ ধাম।
ছিন্নমস্তকা কো কৰূং, বাৰংবাৰ প্ৰণাম॥
॥ চৌপাঈ ॥
জয গণেশ জননী গুণ খানী।
জযতি ছিন্নমস্তকা ভৱানী॥
গৌৰী সতী উমা ৰুদ্ৰাণী।
জযতি মহাৱিদ্যা কল্যাণী॥
সৰ্ৱমংগলা মংগলকাৰী।
মস্তক খড্গ ধৰে অৱিকাৰী॥
ৰজৰপ্পা মেং ৱাস তুম্হাৰা।
তুমসে সদা জগত উজিযাৰা॥
জযতি ছিন্নমস্তকা ভৱানী॥
গৌৰী সতী উমা ৰুদ্ৰাণী।
জযতি মহাৱিদ্যা কল্যাণী॥
সৰ্ৱমংগলা মংগলকাৰী।
মস্তক খড্গ ধৰে অৱিকাৰী॥
ৰজৰপ্পা মেং ৱাস তুম্হাৰা।
তুমসে সদা জগত উজিযাৰা॥
তুমসে জগত চৰাচৰ মাতা।
ভজেং তুম্হেং শিৱ ৱিষ্ণু ৱিধাতা॥
যতি মুনীন্দ্ৰ নিত ধ্যান লগাৱেং।
নাৰদ শেষ নিত্য গুণ গাৱেং॥
মেধা ঋষি কো তুমনে তাৰা।
সূৰথ কা সৌভাগ্য নিখাৰা॥
ৱৈশ্য সমাধি জ্ঞান সে মংডিত।
হুআ অংবিকে পল মেং পংডিত॥
ভজেং তুম্হেং শিৱ ৱিষ্ণু ৱিধাতা॥
যতি মুনীন্দ্ৰ নিত ধ্যান লগাৱেং।
নাৰদ শেষ নিত্য গুণ গাৱেং॥
মেধা ঋষি কো তুমনে তাৰা।
সূৰথ কা সৌভাগ্য নিখাৰা॥
ৱৈশ্য সমাধি জ্ঞান সে মংডিত।
হুআ অংবিকে পল মেং পংডিত॥
ৰজৰপ্পা কা কণ-কণ ন্যাৰা।
দামোদৰ পাৱন জল ধাৰা॥
মিলী জহাং ভৈৰৱী ভৱানী।
মহিমা অমিত ন জাত বখানী॥
জয শৈলেশ সুতা অতি প্যাৰী।
জযা ঔৰ ৱিজযা সখি প্যাৰী॥
সংগম তট পৰ গঈ নহানে।
লগী সখিযোং কো ভূখ সতানে॥
দামোদৰ পাৱন জল ধাৰা॥
মিলী জহাং ভৈৰৱী ভৱানী।
মহিমা অমিত ন জাত বখানী॥
জয শৈলেশ সুতা অতি প্যাৰী।
জযা ঔৰ ৱিজযা সখি প্যাৰী॥
সংগম তট পৰ গঈ নহানে।
লগী সখিযোং কো ভূখ সতানে॥
তব সখিযন নে ভোজন মাংগা।
সুন চিত্কাৰ জগা অনুৰাগা॥
নিজ সিৰ কাট তুৰত দিখলাঈ।
অপনা শোণিত উন্হেং পিলাঈ॥
তবসে কহেং সকল বুধ জ্ঞানী।
জযতু ছিন্নমস্তা ৱৰদানী॥
তুম জগদংব অনাদি অনন্তা।
গাৱত সতত ৱেদ মুনি সন্তা॥
সুন চিত্কাৰ জগা অনুৰাগা॥
নিজ সিৰ কাট তুৰত দিখলাঈ।
অপনা শোণিত উন্হেং পিলাঈ॥
তবসে কহেং সকল বুধ জ্ঞানী।
জযতু ছিন্নমস্তা ৱৰদানী॥
তুম জগদংব অনাদি অনন্তা।
গাৱত সতত ৱেদ মুনি সন্তা॥
উডহুল ফূল তুম্হেং অতি ভাযে।
সুমন কনেৰ চৰণ ৰজ পাযে॥
ভংডাৰদহ সংগম তট প্যাৰে।
এক দিৱস এক ৱিপ্ৰ পধাৰে॥
লিএ শংখ চূডী কৰ মালা।
আযী এক মনোৰম বালা॥
গৌৰ বদন শশি সুন্দৰ মজ্জিত।
ৰক্ত ৱসন শৃংগাৰ সুসজ্জিত॥
সুমন কনেৰ চৰণ ৰজ পাযে॥
ভংডাৰদহ সংগম তট প্যাৰে।
এক দিৱস এক ৱিপ্ৰ পধাৰে॥
লিএ শংখ চূডী কৰ মালা।
আযী এক মনোৰম বালা॥
গৌৰ বদন শশি সুন্দৰ মজ্জিত।
ৰক্ত ৱসন শৃংগাৰ সুসজ্জিত॥
বোলী ৱিপ্ৰ ইধৰ তুম আও।
মুঝে শংখ চূডী পহনাও॥
বালা কো চূডী পহনাকৰ।
চলা ৱিপ্ৰ অতিশয সুখ পাকৰ॥
সুনহু ৱিপ্ৰ বালা তব বোলী।
জটিল ৰহস্য পোটলী খোলী॥
পৰম ৱিচিত্ৰ চৰিত্ৰ অখংডা।
মেৰে জনক জগেশ্ৱৰ পংডা॥
মুঝে শংখ চূডী পহনাও॥
বালা কো চূডী পহনাকৰ।
চলা ৱিপ্ৰ অতিশয সুখ পাকৰ॥
সুনহু ৱিপ্ৰ বালা তব বোলী।
জটিল ৰহস্য পোটলী খোলী॥
পৰম ৱিচিত্ৰ চৰিত্ৰ অখংডা।
মেৰে জনক জগেশ্ৱৰ পংডা॥
দাম তোহি চূডী কৰ দেংগে।
অতি হৰ্ষিত সত্কাৰ কৰেংগে॥
পহুংচে দ্ৱিজ পংডা কে ঘৰ পৰ।
চকিত হুএ ৱহ ভী সব সুনকৰ॥
দোনোং ভংডাৰ দহ পৰ আযে।
ছিন্নমস্তা কা দৰ্শন পাযে॥
উদিত চংদ্ৰমুখ শোষিণ ৱসনী।
জন মন কলুষ নিশাচৰ অসনী॥
অতি হৰ্ষিত সত্কাৰ কৰেংগে॥
পহুংচে দ্ৱিজ পংডা কে ঘৰ পৰ।
চকিত হুএ ৱহ ভী সব সুনকৰ॥
দোনোং ভংডাৰ দহ পৰ আযে।
ছিন্নমস্তা কা দৰ্শন পাযে॥
উদিত চংদ্ৰমুখ শোষিণ ৱসনী।
জন মন কলুষ নিশাচৰ অসনী॥
ৰক্ত কমল আসন সিত জ্ৱালা।
দিৱ্য ৰূপিণী থী ৱহ বালা॥
বোলী ছিন্নমস্তকা মাঈ।
ভংডাৰ দহ হমৰে মন ভাঈ॥
জাকো ৱিপদা বহুত সতাৱে।
দুৰ্জন প্ৰেত জিসে ধমকাৱে॥
বঢে ৰোগ ঋণ ৰিপু কী পীৰা।
হোয কষ্ট সে শিথিল শৰীৰা॥
দিৱ্য ৰূপিণী থী ৱহ বালা॥
বোলী ছিন্নমস্তকা মাঈ।
ভংডাৰ দহ হমৰে মন ভাঈ॥
জাকো ৱিপদা বহুত সতাৱে।
দুৰ্জন প্ৰেত জিসে ধমকাৱে॥
বঢে ৰোগ ঋণ ৰিপু কী পীৰা।
হোয কষ্ট সে শিথিল শৰীৰা॥
তো নৰ কবহূং ন মন ভৰমাৱে।
তুৰত ভাগ ৰজৰপ্পা আৱে॥
কৰে ভক্তি পূৰ্ৱক জব পূজা।
সুখী ন হো উসকে সম দূজা॥
উভয ৱিপ্ৰ নে কিন্হ প্ৰণামা।
পূৰ্ণ ভযে উনকে সব কামা॥
পঢে ছিন্নমস্তা চালীসা।
অংবহি নিত্য ঝুকাৱহিং সীসা॥
তুৰত ভাগ ৰজৰপ্পা আৱে॥
কৰে ভক্তি পূৰ্ৱক জব পূজা।
সুখী ন হো উসকে সম দূজা॥
উভয ৱিপ্ৰ নে কিন্হ প্ৰণামা।
পূৰ্ণ ভযে উনকে সব কামা॥
পঢে ছিন্নমস্তা চালীসা।
অংবহি নিত্য ঝুকাৱহিং সীসা॥
তা পৰ কৃপা মাতু কী হোঈ।
ফিৰ ৱহ কৰৈ চহে মন জোঈ॥
মৈং অতি নীচ লালচী কামী।
নিত্য স্ৱাৰ্থৰত দুৰ্জন নামী॥
ছমহুং ছিন্নমস্তা জগদম্বা।
কৰহুং কৃপা মত কৰহুং ৱিলংবা॥
ৱিনয দীন আৰত সুত জানী।
কৰহুং কৃপা জগদংব ভৱানী॥
ফিৰ ৱহ কৰৈ চহে মন জোঈ॥
মৈং অতি নীচ লালচী কামী।
নিত্য স্ৱাৰ্থৰত দুৰ্জন নামী॥
ছমহুং ছিন্নমস্তা জগদম্বা।
কৰহুং কৃপা মত কৰহুং ৱিলংবা॥
ৱিনয দীন আৰত সুত জানী।
কৰহুং কৃপা জগদংব ভৱানী॥
॥ দোহা ॥
জযতু ৱজ্ৰ ৱৈৰোচনী, জয চংডিকা প্ৰচংড।
তীন লোক মেং ৱ্যাপ্ত হৈ, তেৰী জ্যোতি অখংড॥
ছিন্নমস্তকে অম্বিকে, তেৰী কীৰ্তি অপাৰ।
নমন তুম্হেং শতবাৰ হৈ, কৰ মেৰা উদ্ধাৰ॥
তীন লোক মেং ৱ্যাপ্ত হৈ, তেৰী জ্যোতি অখংড॥
ছিন্নমস্তকে অম্বিকে, তেৰী কীৰ্তি অপাৰ।
নমন তুম্হেং শতবাৰ হৈ, কৰ মেৰা উদ্ধাৰ॥