କମଲାସନ ପର ପଗ ତଲେ, ଦଲିତ ହୁଏ ରତିକାମ॥
ଜଗତାରଣ ହୀ କାମ ହୈ, ରଜରପ୍ପା ହୈ ଧାମ।
ଛିନ୍ନମସ୍ତକା କୋ କରୂଂ, ବାରଂବାର ପ୍ରଣାମ॥
ଜଯତି ଛିନ୍ନମସ୍ତକା ଭଵାନୀ॥
ଗୌରୀ ସତୀ ଉମା ରୁଦ୍ରାଣୀ।
ଜଯତି ମହାଵିଦ୍ଯା କଲ୍ଯାଣୀ॥
ସର୍ଵମଂଗଲା ମଂଗଲକାରୀ।
ମସ୍ତକ ଖଡ୍ଗ ଧରେ ଅଵିକାରୀ॥
ରଜରପ୍ପା ମେଂ ଵାସ ତୁମ୍ହାରା।
ତୁମସେ ସଦା ଜଗତ ଉଜିଯାରା॥
ଭଜେଂ ତୁମ୍ହେଂ ଶିଵ ଵିଷ୍ଣୁ ଵିଧାତା॥
ଯତି ମୁନୀନ୍ଦ୍ର ନିତ ଧ୍ଯାନ ଲଗାଵେଂ।
ନାରଦ ଶେଷ ନିତ୍ଯ ଗୁଣ ଗାଵେଂ॥
ମେଧା ଋଷି କୋ ତୁମନେ ତାରା।
ସୂରଥ କା ସୌଭାଗ୍ଯ ନିଖାରା॥
ଵୈଶ୍ଯ ସମାଧି ଜ୍ଞାନ ସେ ମଂଡିତ।
ହୁଆ ଅଂବିକେ ପଲ ମେଂ ପଂଡିତ॥
ଦାମୋଦର ପାଵନ ଜଲ ଧାରା॥
ମିଲୀ ଜହାଂ ଭୈରଵୀ ଭଵାନୀ।
ମହିମା ଅମିତ ନ ଜାତ ବଖାନୀ॥
ଜଯ ଶୈଲେଶ ସୁତା ଅତି ପ୍ଯାରୀ।
ଜଯା ଔର ଵିଜଯା ସଖି ପ୍ଯାରୀ॥
ସଂଗମ ତଟ ପର ଗଈ ନହାନେ।
ଲଗୀ ସଖିଯୋଂ କୋ ଭୂଖ ସତାନେ॥
ସୁନ ଚିତ୍କାର ଜଗା ଅନୁରାଗା॥
ନିଜ ସିର କାଟ ତୁରତ ଦିଖଲାଈ।
ଅପନା ଶୋଣିତ ଉନ୍ହେଂ ପିଲାଈ॥
ତବସେ କହେଂ ସକଲ ବୁଧ ଜ୍ଞାନୀ।
ଜଯତୁ ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଵରଦାନୀ॥
ତୁମ ଜଗଦଂବ ଅନାଦି ଅନନ୍ତା।
ଗାଵତ ସତତ ଵେଦ ମୁନି ସନ୍ତା॥
ସୁମନ କନେର ଚରଣ ରଜ ପାଯେ॥
ଭଂଡାରଦହ ସଂଗମ ତଟ ପ୍ଯାରେ।
ଏକ ଦିଵସ ଏକ ଵିପ୍ର ପଧାରେ॥
ଲିଏ ଶଂଖ ଚୂଡୀ କର ମାଲା।
ଆଯୀ ଏକ ମନୋରମ ବାଲା॥
ଗୌର ବଦନ ଶଶି ସୁନ୍ଦର ମଜ୍ଜିତ।
ରକ୍ତ ଵସନ ଶୃଂଗାର ସୁସଜ୍ଜିତ॥
ମୁଝେ ଶଂଖ ଚୂଡୀ ପହନାଓ॥
ବାଲା କୋ ଚୂଡୀ ପହନାକର।
ଚଲା ଵିପ୍ର ଅତିଶଯ ସୁଖ ପାକର॥
ସୁନହୁ ଵିପ୍ର ବାଲା ତବ ବୋଲୀ।
ଜଟିଲ ରହସ୍ଯ ପୋଟଲୀ ଖୋଲୀ॥
ପରମ ଵିଚିତ୍ର ଚରିତ୍ର ଅଖଂଡା।
ମେରେ ଜନକ ଜଗେଶ୍ଵର ପଂଡା॥
ଅତି ହର୍ଷିତ ସତ୍କାର କରେଂଗେ॥
ପହୁଂଚେ ଦ୍ଵିଜ ପଂଡା କେ ଘର ପର।
ଚକିତ ହୁଏ ଵହ ଭୀ ସବ ସୁନକର॥
ଦୋନୋଂ ଭଂଡାର ଦହ ପର ଆଯେ।
ଛିନ୍ନମସ୍ତା କା ଦର୍ଶନ ପାଯେ॥
ଉଦିତ ଚଂଦ୍ରମୁଖ ଶୋଷିଣ ଵସନୀ।
ଜନ ମନ କଲୁଷ ନିଶାଚର ଅସନୀ॥
ଦିଵ୍ଯ ରୂପିଣୀ ଥୀ ଵହ ବାଲା॥
ବୋଲୀ ଛିନ୍ନମସ୍ତକା ମାଈ।
ଭଂଡାର ଦହ ହମରେ ମନ ଭାଈ॥
ଜାକୋ ଵିପଦା ବହୁତ ସତାଵେ।
ଦୁର୍ଜନ ପ୍ରେତ ଜିସେ ଧମକାଵେ॥
ବଢେ ରୋଗ ଋଣ ରିପୁ କୀ ପୀରା।
ହୋଯ କଷ୍ଟ ସେ ଶିଥିଲ ଶରୀରା॥
ତୁରତ ଭାଗ ରଜରପ୍ପା ଆଵେ॥
କରେ ଭକ୍ତି ପୂର୍ଵକ ଜବ ପୂଜା।
ସୁଖୀ ନ ହୋ ଉସକେ ସମ ଦୂଜା॥
ଉଭଯ ଵିପ୍ର ନେ କିନ୍ହ ପ୍ରଣାମା।
ପୂର୍ଣ ଭଯେ ଉନକେ ସବ କାମା॥
ପଢେ ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଚାଲୀସା।
ଅଂବହି ନିତ୍ଯ ଝୁକାଵହିଂ ସୀସା॥
ଫିର ଵହ କରୈ ଚହେ ମନ ଜୋଈ॥
ମୈଂ ଅତି ନୀଚ ଲାଲଚୀ କାମୀ।
ନିତ୍ଯ ସ୍ଵାର୍ଥରତ ଦୁର୍ଜନ ନାମୀ॥
ଛମହୁଂ ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଜଗଦମ୍ବା।
କରହୁଂ କୃପା ମତ କରହୁଂ ଵିଲଂବା॥
ଵିନଯ ଦୀନ ଆରତ ସୁତ ଜାନୀ।
କରହୁଂ କୃପା ଜଗଦଂବ ଭଵାନୀ॥
ତୀନ ଲୋକ ମେଂ ଵ୍ଯାପ୍ତ ହୈ, ତେରୀ ଜ୍ଯୋତି ଅଖଂଡ॥
ଛିନ୍ନମସ୍ତକେ ଅମ୍ବିକେ, ତେରୀ କୀର୍ତି ଅପାର।
ନମନ ତୁମ୍ହେଂ ଶତବାର ହୈ, କର ମେରା ଉଦ୍ଧାର॥
