Goddess Chinnamasta

ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଚାଲୀସା

(Chhinnamasta Chalisa in Odia)

Also known as apana mastaka kata kara linha hatha

A Hindi chalisa to Chhinnamasta which is really a chalisa to Rajrappa, the shrine at the meeting of the Damodar and the Bhairavi in Jharkhand, and it tells two stories. The first is the one the goddess is named for: she went with Jaya and Vijaya to bathe at the confluence, her companions grew hungry and cried out for food, and she cut off her own head on the spot and gave them her blood to drink. The second is local and later. A brahmin at Bhandardah met a girl in red who asked him to put bangles on her, and told him to collect the price from her father, the temple priest; the priest, hearing it, went with him to the water, and the two of them saw Chhinnamasta there. Its opening dohas give the image in two lines, the severed head held in the hand and the pair of lovers underfoot.

॥ ଦୋହା ॥
ଅପନା ମସ୍ତକ କାଟ କର, ଲୀନ୍ହ ହାଥ ମେଂ ଥାମ।
କମଲାସନ ପର ପଗ ତଲେ, ଦଲିତ ହୁଏ ରତିକାମ॥
ଜଗତାରଣ ହୀ କାମ ହୈ, ରଜରପ୍ପା ହୈ ଧାମ।
ଛିନ୍ନମସ୍ତକା କୋ କରୂଂ, ବାରଂବାର ପ୍ରଣାମ॥
॥ ଚୌପାଈ ॥
ଜଯ ଗଣେଶ ଜନନୀ ଗୁଣ ଖାନୀ।
ଜଯତି ଛିନ୍ନମସ୍ତକା ଭଵାନୀ॥
ଗୌରୀ ସତୀ ଉମା ରୁଦ୍ରାଣୀ।
ଜଯତି ମହାଵିଦ୍ଯା କଲ୍ଯାଣୀ॥
ସର୍ଵମଂଗଲା ମଂଗଲକାରୀ।
ମସ୍ତକ ଖଡ୍ଗ ଧରେ ଅଵିକାରୀ॥
ରଜରପ୍ପା ମେଂ ଵାସ ତୁମ୍ହାରା।
ତୁମସେ ସଦା ଜଗତ ଉଜିଯାରା॥
ତୁମସେ ଜଗତ ଚରାଚର ମାତା।
ଭଜେଂ ତୁମ୍ହେଂ ଶିଵ ଵିଷ୍ଣୁ ଵିଧାତା॥
ଯତି ମୁନୀନ୍ଦ୍ର ନିତ ଧ୍ଯାନ ଲଗାଵେଂ।
ନାରଦ ଶେଷ ନିତ୍ଯ ଗୁଣ ଗାଵେଂ॥
ମେଧା ଋଷି କୋ ତୁମନେ ତାରା।
ସୂରଥ କା ସୌଭାଗ୍ଯ ନିଖାରା॥
ଵୈଶ୍ଯ ସମାଧି ଜ୍ଞାନ ସେ ମଂଡିତ।
ହୁଆ ଅଂବିକେ ପଲ ମେଂ ପଂଡିତ॥
ରଜରପ୍ପା କା କଣ-କଣ ନ୍ଯାରା।
ଦାମୋଦର ପାଵନ ଜଲ ଧାରା॥
ମିଲୀ ଜହାଂ ଭୈରଵୀ ଭଵାନୀ।
ମହିମା ଅମିତ ନ ଜାତ ବଖାନୀ॥
ଜଯ ଶୈଲେଶ ସୁତା ଅତି ପ୍ଯାରୀ।
ଜଯା ଔର ଵିଜଯା ସଖି ପ୍ଯାରୀ॥
ସଂଗମ ତଟ ପର ଗଈ ନହାନେ।
ଲଗୀ ସଖିଯୋଂ କୋ ଭୂଖ ସତାନେ॥
ତବ ସଖିଯନ ନେ ଭୋଜନ ମାଂଗା।
ସୁନ ଚିତ୍କାର ଜଗା ଅନୁରାଗା॥
ନିଜ ସିର କାଟ ତୁରତ ଦିଖଲାଈ।
ଅପନା ଶୋଣିତ ଉନ୍ହେଂ ପିଲାଈ॥
ତବସେ କହେଂ ସକଲ ବୁଧ ଜ୍ଞାନୀ।
ଜଯତୁ ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଵରଦାନୀ॥
ତୁମ ଜଗଦଂବ ଅନାଦି ଅନନ୍ତା।
ଗାଵତ ସତତ ଵେଦ ମୁନି ସନ୍ତା॥
ଉଡହୁଲ ଫୂଲ ତୁମ୍ହେଂ ଅତି ଭାଯେ।
ସୁମନ କନେର ଚରଣ ରଜ ପାଯେ॥
ଭଂଡାରଦହ ସଂଗମ ତଟ ପ୍ଯାରେ।
ଏକ ଦିଵସ ଏକ ଵିପ୍ର ପଧାରେ॥
ଲିଏ ଶଂଖ ଚୂଡୀ କର ମାଲା।
ଆଯୀ ଏକ ମନୋରମ ବାଲା॥
ଗୌର ବଦନ ଶଶି ସୁନ୍ଦର ମଜ୍ଜିତ।
ରକ୍ତ ଵସନ ଶୃଂଗାର ସୁସଜ୍ଜିତ॥
ବୋଲୀ ଵିପ୍ର ଇଧର ତୁମ ଆଓ।
ମୁଝେ ଶଂଖ ଚୂଡୀ ପହନାଓ॥
ବାଲା କୋ ଚୂଡୀ ପହନାକର।
ଚଲା ଵିପ୍ର ଅତିଶଯ ସୁଖ ପାକର॥
ସୁନହୁ ଵିପ୍ର ବାଲା ତବ ବୋଲୀ।
ଜଟିଲ ରହସ୍ଯ ପୋଟଲୀ ଖୋଲୀ॥
ପରମ ଵିଚିତ୍ର ଚରିତ୍ର ଅଖଂଡା।
ମେରେ ଜନକ ଜଗେଶ୍ଵର ପଂଡା॥
ଦାମ ତୋହି ଚୂଡୀ କର ଦେଂଗେ।
ଅତି ହର୍ଷିତ ସତ୍କାର କରେଂଗେ॥
ପହୁଂଚେ ଦ୍ଵିଜ ପଂଡା କେ ଘର ପର।
ଚକିତ ହୁଏ ଵହ ଭୀ ସବ ସୁନକର॥
ଦୋନୋଂ ଭଂଡାର ଦହ ପର ଆଯେ।
ଛିନ୍ନମସ୍ତା କା ଦର୍ଶନ ପାଯେ॥
ଉଦିତ ଚଂଦ୍ରମୁଖ ଶୋଷିଣ ଵସନୀ।
ଜନ ମନ କଲୁଷ ନିଶାଚର ଅସନୀ॥
ରକ୍ତ କମଲ ଆସନ ସିତ ଜ୍ଵାଲା।
ଦିଵ୍ଯ ରୂପିଣୀ ଥୀ ଵହ ବାଲା॥
ବୋଲୀ ଛିନ୍ନମସ୍ତକା ମାଈ।
ଭଂଡାର ଦହ ହମରେ ମନ ଭାଈ॥
ଜାକୋ ଵିପଦା ବହୁତ ସତାଵେ।
ଦୁର୍ଜନ ପ୍ରେତ ଜିସେ ଧମକାଵେ॥
ବଢେ ରୋଗ ଋଣ ରିପୁ କୀ ପୀରା।
ହୋଯ କଷ୍ଟ ସେ ଶିଥିଲ ଶରୀରା॥
ତୋ ନର କବହୂଂ ନ ମନ ଭରମାଵେ।
ତୁରତ ଭାଗ ରଜରପ୍ପା ଆଵେ॥
କରେ ଭକ୍ତି ପୂର୍ଵକ ଜବ ପୂଜା।
ସୁଖୀ ନ ହୋ ଉସକେ ସମ ଦୂଜା॥
ଉଭଯ ଵିପ୍ର ନେ କିନ୍ହ ପ୍ରଣାମା।
ପୂର୍ଣ ଭଯେ ଉନକେ ସବ କାମା॥
ପଢେ ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଚାଲୀସା।
ଅଂବହି ନିତ୍ଯ ଝୁକାଵହିଂ ସୀସା॥
ତା ପର କୃପା ମାତୁ କୀ ହୋଈ।
ଫିର ଵହ କରୈ ଚହେ ମନ ଜୋଈ॥
ମୈଂ ଅତି ନୀଚ ଲାଲଚୀ କାମୀ।
ନିତ୍ଯ ସ୍ଵାର୍ଥରତ ଦୁର୍ଜନ ନାମୀ॥
ଛମହୁଂ ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଜଗଦମ୍ବା।
କରହୁଂ କୃପା ମତ କରହୁଂ ଵିଲଂବା॥
ଵିନଯ ଦୀନ ଆରତ ସୁତ ଜାନୀ।
କରହୁଂ କୃପା ଜଗଦଂବ ଭଵାନୀ॥
॥ ଦୋହା ॥
ଜଯତୁ ଵଜ୍ର ଵୈରୋଚନୀ, ଜଯ ଚଂଡିକା ପ୍ରଚଂଡ।
ତୀନ ଲୋକ ମେଂ ଵ୍ଯାପ୍ତ ହୈ, ତେରୀ ଜ୍ଯୋତି ଅଖଂଡ॥
ଛିନ୍ନମସ୍ତକେ ଅମ୍ବିକେ, ତେରୀ କୀର୍ତି ଅପାର।
ନମନ ତୁମ୍ହେଂ ଶତବାର ହୈ, କର ମେରା ଉଦ୍ଧାର॥

Explore More