નીરાંજન કરૂં તુજલા પરિપૂર્ણકામા॥
અતિસજ્જન મનમોહનરજનીકરવદના॥
અગણિત મહિમા તુઝા ન કળે સુરગણા।
વદતો કંઠી વાણી સરસીરુહનયના॥૧॥
સોડુની શર પળવીસી પશ્ચિમજલધીસી॥
તુજસમ રણધીર જગી ન પડે દૃષ્ટીસી।
પ્રતાપ થોર તુઝા ન કળે કવણાસી॥૨॥
દાનવ દહન કરોની વસસી ગિરિશિખરી॥
ક્ષત્રિય મારૂનિ અવની કેલી નિર્વૈરી।
સાત્વિક રાજસ તામસ ત્રિગુણાં ઉદ્ધરી॥૩॥
ત્યાંચે ભવભય નાહી જંવવરિ શશિતરણી॥
શર મારુની ઉદ્ભવલી ગંગા જનતરણી।
ચિંતામણિ શરણાગત નિશ્ચલ તવ ચરણી॥૪॥
