Goddess Kali

śrīmahākālaviracitaṃ śrī kālī karpūra stotram

(Sri Kali Karpura Stotram in English (IAST))

Also known as shri kali karpura stotram · shree kali karpura stotram · kali karpura stotram

The Karpuradi stotra, ascribed to Mahakala himself, and its opening verses do not name the mantra they teach: they spell it in riddles. Camphor without its middle and final vowels, joined to the moon and the left eye; Ishana with the moon on his left ear. Each verse assembles a seed letter by letter out of the conventional names for letters, so the mantra is handed over in the open without ever being written down. Then come the meditations, and they are cremation-ground meditations. Between them stands the verse the hymn is loved for, in which the poet says that neither Brahma nor Vishnu nor Shiva knows her highest nature, that devotion alone is making him speak, and asks her to forgive it, since anger at a beast is unfitting. Its later verses set out the practice of the left-hand tradition, and they go further in that direction than anything else in this corpus.

|| śrī gaṇeśāya namaḥ ||
|| śrī kālī karpūra stotram ||
|| śrīmahākāla viracitam ||
karpūraṃ madhyamāntya svarapararahitaṃ senduvāmākṣiyuktaṃ
bījaṃ te mātaretattripuraharavadhu triḥkṛtaṃ ye japanti |
teṣāṃ gadyāni padyāni ca mukhakuharādullasantyeva vācaḥ
svacchandaṃ dhvāntadhārādhararucirucire sarvasiddhiṃ gatānām || 1 ||
īśānaḥ senduvāmaśravaṇaparigato bījamanyanmaheśi
dvandvaṃ te mandacetā yadi japati jano vāramekaṃ kadācit |
jitvā vācāmadhīśaṃ dhanadamapi ciraṃ mohayannambujākṣi
vṛndaṃ candrārdhacūḍe prabhavati sa mahāghorabāṇāvataṃse || 2 ||
īśo vaiśvānarasthaḥ śaśadharavilasadvāmanetreṇa yukto
bījaṃ te dvandvamanyadvigalitacikure kālike ye japanti |
dveṣṭāraṃ ghnanti te ca tribhuvanamapi te vaśyabhāvaṃ nayanti
sṛkkadvandvāsradhārādvayadharavadane dakṣiṇe kāliketi || 3 ||
|| dhyāna evaṃ svarūpa ||
ūrdhve vāme kṛpāṇaṃ karakamalatale chinnamuṇḍaṃ tatho'dhaḥ
savye'bhītiṃ varaṃ ca trijagadaghahare dakṣiṇe kālike ca |
japtvaitannāma ye vā tava vimalatanuṃ bhāvayantyetadamba
teṣāmaṣṭau karasthāḥ prakaṭitaradane siddhayastryambakasya || 4 ||
vargādyaṃ vahnisaṃsthaṃ vidhurativalitaṃ tattrayaṃ kūrcayugmaṃ
lajjādvandvaṃ ca paścāt smitamukhitadadhaṣṭhadvayamyojayitvā |
mātarye tvāṃ japanti smaraharamahile bhāvayantaḥ svarūpaṃ
te lakṣmīlāsyalīlākamaladaladṛśaḥ kāmarūpā bhavanti || 5 ||
pratyekaṃ vā dvayaṃ vā trayamapi ca paraṃ bījamatyantaguhyaṃ
tvannāmnā yojayitvā sakalamapi sadā bhāvayanto japanti |
teṣāṃ netrāravinde viharati kamalā vaktraśubhrāṃśubimbe
vāgdevī devi muṇḍasragatiśayalasatkaṇṭha pīnastanāḍhye || 6 ||
|| dhyāna ||
gatāsūnāṃ bāhuprakarakṛtakāñcīparilasa-
nnitambāṃ digvastrāṃ tribhuvanavidhātrīṃ trinayanām |
śmaśānasthe talpe śavahṛdi mahākālasurata-
prasaktāṃ tvāṃ dhyāyan janani jaḍacetā api kaviḥ || 7 ||
śivābhirghorābhiḥ śavanivahamuṇḍā'sthi nikaraiḥ
paraṃ saṅkīrṇāyāṃ prakaṭitacitāyāṃ haravadhūm |
praviṣṭāṃ santuṣṭāmuparisuratenāti yuvatī
sadā tvāṃ dhyāyanti kvacidapi na teṣāṃ paribhavaḥ || 8 ||
|| stuti ||
vadāmaste kiṃ vā janani vayamuccairjaḍadhiyo
na dhātā nāpīśo harirapi na te vetti paramam |
tathāpi tvadbhaktirmukharayati cāsmākamasite
tadetat kṣantavyaṃ na khalu paśuroṣaḥ samucitaḥ || 9 ||
|| sādhanā vidhi ||
samantādāpīnastanajaghanadṛgyauvanavatī
ratāsakto naktaṃ yadi japati bhaktastava manum |
vivāsāstvāṃ dhyāyan galitacikurastasya vaśagāḥ
samastāḥ siddhaughā bhuvi cirataraṃ jīvati kaviḥ || 10 ||
samāḥ svasthībhūtāṃ japati viparītāṃ yadi sadā
vicintya tvāṃ dhyāyannatiśayamahākālasuratām |
tadā tasya kṣoṇītalaviharamāṇasya viduṣaḥ
karāmbhoje vaśyā haravadhu mahāsiddhi nivahāḥ || 11 ||
prasūte saṃsāraṃ janani jagatīṃ pālayati ca
samastaṃ kṣityādi pralayasamaye saṃharati ca |
atastvāṃ dhātā'pi tribhuvanapatiḥ śrīpatirapi
maheśo'pi prāyaḥ sakalamapi kiṃ staumi bhavatīm || 12 ||
aneke sevante bhavadadhikagīrvāṇanivahān
vimūḍhāste mātaḥ kimapi na hi jānanti paramam |
samārādhyāmādyāṃ hariharaviriñcyādivibudhaiḥ
prapanno'smi svairaṃ ratirasamahānandaniratām || 13 ||
dharitrī kīlālaṃ śucirapi samīro'pi gaganaṃ
tvamekā kalyāṇī giriśaramaṇī kāli sakalam |
stutiḥ kā te mātastava karuṇayā māmagatikaṃ
prasannā tvaṃ bhūyā bhavamananubhūyānmama januḥ || 14 ||
|| viśeṣa sādhanā ||
śmaśānasthaḥ sustho galitacikuro dikpaṭadharaḥ
sahasraṃ tvarkāṇāṃ nijagalitavīryeṇa kusumam |
japaṃstvat pratyekaṃ manumapi tava dhyānanirato
mahākāli svairaṃ sa bhavati dharitrī parivṛḍhaḥ || 15 ||
gṛhe sammārjanyā parigalita vīryaṃ hi cikuraṃ
samūlaṃ madhyāhne vitarati citāyāṃ kujadine |
samuccārya premṇā manumapi sakṛt kāli satataṃ
gajārūḍho yāti kṣitiparivṛḍhaḥ satkavivaraḥ || 16 ||
supuṣpairākīrṇaṃ kusumadhanuṣomandiramaho
puro dhyāyan dhyāyan yadi japati bhaktastava manum |
sagandharvaśreṇīpatirapi kavitvāmṛtanadī
nadīnaḥ paryante paramapadalīnaḥ prabhavati || 17 ||
tripañcāre pīṭhe śavaśivahṛdi smeravadanāṃ
mahākālenoccairmadanarasalāvaṇyaniratām |
samāsakto naktaṃ svayamapi ratānandanirato
jano yo dhyāyettvāṃ janani kila sasyāt smaraharaḥ || 18 ||
|| bali vidhāna ||
salomāsthi svairaṃ palalamapi mārjāramasite
paraṃ cauṣṭraṃ maiṣaṃ naramahiṣayośchāgamapi vā |
baliṃ te pūjāyāmapi vitaratāṃ martyavasatāṃ
satāṃ siddhiḥ sarvā pratipadamapūrvā prabhavati || 19 ||
vaśī lakṣaṃ mantraṃ prajapati haviṣyāśanarato
divā mātaryuṣmaccaraṇayugala dhyāna nipuṇaḥ |
paraṃ naktaṃ nagno nidhuvana vinodena ca manuṃ
japellakṣaṃ samyak smaraharasamānaḥ kṣititale || 20 ||
|| phalaśruti ||
idaṃ stotraṃ mātastava manusamuddhāraṇa januḥ
svarūpākhyaṃ pādāmbujayugalapūjāvidhiyutam |
niśārdhe vā pūjāsamayamadhi vā yastu paṭhati
pralāpastasyāpi prasarati kavitvāmṛtarasaḥ || 21 ||
kuraṅgākṣībṛndaṃ tamanusarati premataralaṃ
vaśastasya kṣoṇīpatirapi kuberapratinidhiḥ |
ripuḥ kārāgāraṃ kalayati ca taṃ kelikalayā
ciraṃ jīvanmuktaḥ sa bhavati ca bhaktaḥ pratijanuḥ || 22 ||
|| iti śrīmahākālaviracitaṃ śrī kālī karpūra stotram sampūrṇam ||

Explore More