Lord Venkateswara

ଉଜ୍ଜ୍ଵଲଵେଙ୍କଟନାଥ ସ୍ତୋତ୍ରମ୍ (Radiant Venkateshwara Stotra)

(Sri Ujjvala Venkatanatha Stotram in Odia)

Also known as shri ujjvala venkatanatha stotram · shree ujjvala venkatanatha stotram · ujjvala venkatanatha stotram

A dense and difficult hymn whose colophon marks it as spoken at Śrīraṅgam, and whose argument is about the relation between two shrines. It opens at Raṅgam, on the island between the Kāverī and the Kanaka, with the god asleep on the serpent and thinking through the means of protecting the world even in sleep; the second verse then has him carry that same thought to the peak of Vṛṣagiri and act on it there. Reading Tirupati as the fulfilment of what was resolved at Śrīraṅgam is a Śrīvaiṣṇava claim made here in verse rather than in commentary. The language is correspondingly ornate, built in long sragdharā lines heavy with compounds — the discus and lotus in the hands that destroyed the demon host with the roar of flame, the sidelong glances sprinkling shoreless floods of love — and its closing verse promises the reciter certain victory over adversaries.

॥ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲଵେଙ୍କଟନାଥ ସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ॥
ରଙ୍ଗେ ତୁଙ୍ଗେ କଵେରାଚଲଜକନକନଦ୍ଯନ୍ତରଙ୍ଗେ ଭୁଜଙ୍ଗେ
ଶେଷେ ଶେଷେ ଵିଚିନ୍ଵନ୍ ଜଗଦଵନନଯଂ ଭାତ୍ଯଶେଷେଽପି ଦୋଷେ ।
ନିଦ୍ରାମୁଦ୍ରାଂ ଦଧାନୋ ନିଖିଲଜନଗୁଣଧ୍ଯାନସାନ୍ଦ୍ରାମତନ୍ଦ୍ରାଂ
ଚିନ୍ତାଂ ଯାଂ ତାଂ ଵୃଷାଦ୍ରୌ ଵିରଚଯସି ରମାକାନ୍ତ କାନ୍ତାଂ ଶୁଭାନ୍ତାମ୍ ॥ ୧ ॥
ତାଂ ଚିନ୍ତାଂ ରଙ୍ଗକ୍ଲୃପ୍ତାଂ ଵୃଷଗିରିଶିଖରେ ସାର୍ଥଯନ୍ ରଙ୍ଗନାଥ
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଂ ଵା ଵିଭୂଷାଂ ଵ୍ରଣକିଣମହିରାଟ୍ସୂରିକ୍ଲୃପ୍ତାପରାଧମ୍ ।
ଧୃତ୍ଵା ଵାତ୍ସଲ୍ଯମତ୍ଯୁଜ୍ଜ୍ଵଲଯିତୁମଵନେ ସତ୍କ୍ରତୌ ବଦ୍ଧଦୀକ୍ଷୋ
ବଧ୍ନନ୍ସ୍ଵୀଯାଙ୍ଘ୍ରିଯୂପେ ନିଖିଲନରପଶୂନ୍ ଗୌଣରଜ୍ଜ୍ଵାଽସି ଯଜ୍ଵା ॥ ୨ ॥
ଜ୍ଵାଲାରାଵପ୍ରନଷ୍ଟାସୁରନିଵହମହାଶ୍ରୀରଥାଙ୍ଗାବ୍ଜହସ୍ତଂ
ଶ୍ରୀରଙ୍ଗେ ଚିନ୍ତିତାର୍ଥାନ୍ନିଜଜନଵିଷଯେ ଯୋକ୍ତୁକାମଂ ତଦର୍ହାନ୍ ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ସମନ୍ତାଜ୍ଜଗତି ଵୃଷଗିରେସ୍ତୁଙ୍ଗଶୃଙ୍ଗାଧିରୂଢଂ
ଦୁଷ୍ଟାଦୁଷ୍ଟାନଵନ୍ତଂ ନିରୁପଧିକୃପଯା ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଭଜେଽନ୍ତଃ ॥ ୩ ॥
ଅନ୍ତଃ କାନ୍ତଶ୍ଶ୍ରିଯୋ ନସ୍ସକରୁଣଵିଲସଦ୍ଦୃକ୍ତରଙ୍ଗୈରପାଙ୍ଗୈଃ
ସିଞ୍ଚନ୍ମୁଞ୍ଚନ୍କୃପାମ୍ଭଃକଣଗଣଭରିତାନ୍ପ୍ରେମପୂରାନପାରାନ୍ ।
ରୂପଂ ଚାପାଦଚୂଡଂ ଵିଶଦମୁପନଯନ୍ ପଙ୍କଜାକ୍ଷଂ ସମକ୍ଷଂ
ଧତ୍ତାଂ ହୃତ୍ତାପଶାନ୍ତ୍ଯୈ ଶିଶିରମୃଦୁଲତାନିର୍ଜିତାବ୍ଜେ ପଦାବ୍ଜେ ॥ ୪ ॥
ଅବ୍ଜେନ ସଦୃଶି ସନ୍ତତମିନ୍ଧେ ହୃତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକକୁଣ୍ଡେ ଯଃ ।
ଜଡିମାର୍ତ ଆଶ୍ରଯେଽଦ୍ଭୁତପାଵକମେତଂ ନିରିନ୍ଧନଂ ଜ୍ଵଲିତମ୍ ॥ ୫ ॥
ଜ୍ଵଲିତନାନାନାଗଶୃଙ୍ଗଗମଣିଗଣୋଦିତସୁପରଭାଗକ
ଘନନିଭାଭାଭାସୁରାଙ୍ଗକ ଵୃଷଗିରୀଶ୍ଵର ଵିତର ଶଂ ମମ
ସୁଜନତାତାତାଯିତାଖିଲହିତସୁଶୀତଲଗୁଣଗଣାଲଯ
ଵିସୃମରାରାରାଦୁଦିତ୍ଵରରିପୁଭଯଙ୍କରକରସୁଦର୍ଶନ ।
ସକଲପାପାପାରଭୀକରଘନରଵାକରସୁଦର ସାଦରମ୍
ଅଵତୁ ମାମାମାଘସମ୍ଭୃତମଗଣନୋଚିତଗୁଣ ରମେଶ୍ଵର
ତଵ କୃପା ପାପାଟଵୀହତିଦଵହୁତାଶନସମହିମା ଧ୍ରୁଵମ୍
ଇତରଥାଥାଥାରମସ୍ତ୍ଯଘଗଣଵିମୋଚନମିହ ନ କିଞ୍ଚନ ॥ ୬ ॥
ନଗଧରାରାରାଧନେ ତଵ ଵୃଷଗିରୀଶ୍ଵର ଯ ଇହ ସାଦର-
ରଚିତନାନାନାମକୌସୁମତରୁଲସନ୍ନିଜଵନଵିଭାଗଜ-
ସୁମକୃତାଂ ତାଂ ତାଂ ଶୁଭସ୍ରଜମୁପହରନ୍ ସୁଖମହିପତିର୍ଗୁରୁଃ
ଅତିରଯାଯାଯାସଦାଯକଭଵଭଯାନକଶଠରିପୋଃ କିଲ ।
ନିଗମଗା ଗା ଗାଯତା ଯତିପରିବୃଢେନ ତୁ ରଚଯ ପୂରୁଷ
ଜିତସଭୋ ଭୋ ଭୋଗିରାଙ୍ଗିରିପତିପଦାର୍ଚନମିତି ନିଯୋଜିତଃ
ଇହ ପରଂ ରଂରମ୍ଯତେ ସ୍ମ ଚ ତଦୁଦିତଵ୍ରଣଚୁବୁକଭୂଷଣେ
ଇହ ରମେ ମେ ମେଘରୋଚିଷି ଭଵତି ହାରିଣି ହୃଦଯରଙ୍ଗଗ ॥ ୭ ॥
ଗତଭଯେ ଯେ ଯେ ପଦେ ତଵ ରୁଚିଯୁତା ଭୁଵି ଵୃଷଗିରୀଶ୍ଵର
ଵିଦଧତେ ତେ ତେ ପଦାର୍ଚନମିତରଥା ଗତିଵିରହିତା ଇତି
ମତିମତା ତାତାଯିତେ ତ୍ଵଯି ଶରଣତାଂ ହୃଦି କଲଯତା ପରି-
ଚରଣଯା ଯାଯାଽଽଯତା ତଵ ଫଣିଗଣାଧିପଗୁରୁଵରେଣ ତୁ ।
ଵିରଚିତାଂ ତାନ୍ତାଂ ଵନାଵଲିମୁପଗତେ ତ୍ଵଯି ଵିହରତି ଦ୍ରୁମ-
ନହନଗାଙ୍ଗାଂ ଗାମିଵ ଶ୍ରିଯମରଚଯତ୍ତଵ ସ ଗୁରୁରସ୍ଯ ଚ
ତଦନୁ ତାନ୍ତାଂ ତାଂ ରମାଂ ପରିଜନଗିରା ଦ୍ରୁତମଵଯତୋ ନିଜ-
ଶିଶୁଦଶାଶାଶାଲିନୀମପି ଵିତରତୋ ଵର ଵିତର ଶଂ ମମ ॥ ୮ ॥
ମମତଯା ଯାଯାଽଽଵିଲା ମତିରୁଦଯତେ ମମ ସପଦି ତାଂ ହର
କରୁଣଯା ଯାଯା ଶୁଭା ମମ ଵିତର ତାମଯି ଵୃଷଗିରୀଶ୍ଵର
ସଦୁଦଯାଯାଯାସମୃଚ୍ଛସି ନ ଦରମପ୍ଯରିଵିଦଲନାଦିଷୁ
ମଦୁଦଯାଯାଯାସମୀପ୍ସସି ନ ତୁ କଥଂ ମମ ରିପୁଜଯାଯ ଚ ।
ମଯି ଦଯାଯା ଯାସି କେନ ତୁ ନ ପଦତାଂ ନନୁ ନିଗଦ ତନ୍ମମ
ମମ ଵିଭୋ ଭୋ ଭୋଗିନାଯକଶଯନ ମେ ମତମରିଜଯଂ ଦିଶ
ପରମ ଯାଯା ଯା ଦଯା ତଵ ନିରଵଧିଂ ମଯି ଝଟିତି ତାମଯି
ସୁମହିମା ମା ମାଧଵ କ୍ଷତିମୁପଗମତ୍ତଵ ମମ କୃତେଽନଘ ॥ ୯ ॥
ଘଟିତପାପାପାରଦୁର୍ଭଟପଟଲଦୁର୍ଘଟନିଧନକାରଣ
ରଣଧରାରାରାତ୍ପଲାଯନନିଜନିଦର୍ଶିତବହୁବଲାଯନ
ଦରଵରାରାରାଵନାଶନ ମଧୁଵିନାଶନ ମମ ମନୋଧନ
ରିପୁଲଯାଯାଯାହି ପାହି ନ ଇଦମରଂ ମମ କଲଯ ପାଵନ ।
ସୁତରସାସାସାରଦୃକ୍ତତିରତିଶୁଭା ତଵ ନିପତତାନ୍ମଯି
ସହରମୋ ମୋମୋତ୍ତୁ ସନ୍ତତମଯି ଭଵାନ୍ମଯି ଵୃଷଗିରାଵପି
ପ୍ରତିଦିନଂ ନଂନମ୍ଯତେ ମମ ମନ ଉପେକ୍ଷିତତଦପରଂ ତ୍ଵଯି
ତଦରିପାପାପାସନଂ କୁରୁ ଵୃଷଗିରୀଶ୍ଵର ସତତମୁଜ୍ଜ୍ଵଲ ॥ ୧୦ ॥
॥ ଫଲଶ୍ରୁତି ॥
ଉଜ୍ଜ୍ଵଲଵେଙ୍କଟନାଥସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ପଠତାଂ ଧ୍ରୁଵାଽରିଵିଜଯଶ୍ରୀଃ ।
ଶ୍ରୀରଙ୍ଗୋକ୍ତଂ ଲସତି ଯଦମୃତଂ ସାରଜ୍ଞହୃଦଯସାରଙ୍ଗେ ॥ ୧୧ ॥
॥ ଇତି ଶ୍ରୀରଙ୍ଗୋକ୍ତଂ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲଵେଙ୍କଟନାଥସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣମ୍ ॥

Explore More