തരാണിസ്ത്വമസി തമസി ജനിമൃതിഭവഭയതരണേ!॥
കിം ച ദദാസ്യന്ധാനാമിവ ജഗതാം ദൃഷ്ടിം॥
പാസ്യനലസ ഏവ പരിഭ്രമണപരഃ സൃഷ്ടിം।
മന്യേ ലോകം വരസം ത്വാം ഭഗവന്! ഗൃഷ്ടിമ്॥൧॥
ദുഃസഹവിരഹമഹാര്തേരങ്ഗദഃ കോകാനാം॥
ഹേതുര്മന്ദേഹാസുരസേനാശോകാനാം।
തവ ഭാമ്ബുരുഹാം സുഖദാരണിരിവ തോകാനാമ്॥൨॥
കുരുതേ പുരതസ്തേംഽജലിമജയദ്യോ മാരം॥
ത്വം ഖലു സദ്ഗതിഭാജാമാര്യാണാം ദ്വാരം।
മുദിര ഇവ മയൂരകുലം സുഖയസി സേദ്വാരമ്॥൩॥
