Lord Shiva

શ્રી શિવલીલામૃત અધ્યાય 7

(Shri Shiv Leelamrut Adhyay 7 in Gujarati)

Shridhar Swami Nazarekar

Also known as Shiv Leelamrut · Shiv Leelamrut adhyay 7 · Shri Shiv Leelamruta

Shri Shiv Leelamrut Adhyay 7. Shri Shiv Leelamrut, Shridhar Swami Nazarekar's Marathi retelling of the leelas of Shiva drawn from the Skanda and Shiva Puranas. The eleventh adhyay, with the story of the Brahmin boy and the Shiva linga, is read on its own through the month of Shravan in Maharashtrian households.

#of 214
શ્રીગણેશાય નમઃ ॥
જય જય કિશોરચંદ્રશેખરા । ઉર્વીધરેંદ્રનંદિનીવરા ।
ભુજંગભૂષણા સપ્તકરનેત્રા । લીલા વિચિત્રા તૂઝિયા ॥ ૧ ॥
ભાનુકોટિતેજ અપરિમિતા । વિશ્વવ્યાપકા વિશ્વનાથા ।
રમામાધવપ્રિયા ભૂતાધિપતે અનંતા । અમૂર્તમૂર્તા વિશ્વપતે ॥ ૨ ॥
પરમાનંદા પંચવક્ત્રા । પરાત્પરા પંચદશનેત્રા ।
પરમપાવના પયઃફેનગાત્રા । પરમમંગલા પરબ્રહ્મા ॥ ૩ ॥
મંદસ્મિતવદન દયાળા । ષષ્ઠાધ્યાયી અતિનિર્મળા ।
સીમંતિની આખ્યાનલીળા । સ્નેહાળા તૂ વદલાસી ॥ ૪ ॥
શ્રીધરમુખ નિમિત્ત કરૂન । તૂચિ વદલાસી આપુલે ગુણ ।
વ્યાસરૂપે સૂતાસ સ્થાપૂન । રસિક પુરાણ સાંગવિસી ॥ ૫ ॥
ઐસે ઐકતા દયાળ । વદતા ઝાલા શ્રીગોપાળ ।
વિદર્ભનગરી એક સુશીળ । વેદમિત્રનામે દ્વિજ હોતા ॥ ૬ ॥
તો વેદશાસ્ત્રસંપન્ન । ત્યાચા મિત્ર સારસ્વતનામે બ્રાહ્મણ ।
વેદમિત્રાસ પુત્ર સુગુણ । સુમેધા નામે જાહલા ॥ ૭ ॥
સારસ્વતસુત સોમવંત । ઉભયતાંચે મિત્રત્વ અત્યંત ।
દશગ્રંથી જ્ઞાન બહુત । મુખોદ્ગત પુરાણે ॥ ૮ ॥
સંહિતા પદ ક્રમ અરણ બ્રાહ્મણ । છંદ નિઘંટ શિક્ષા જાણ ।
જ્યોતિષ કલ્પ વ્યાકરણ । નિરુક્ત પૂર્ણ દશગ્રંથી ॥ ૯ ॥
ઐસા વિદ્યાભ્યાસ કરતા । ષોડશ વર્ષે ઝાલી તત્ત્વતા ।
દોઘાંચે પિતે મ્હણતી આતા । ભેટા નૃપનાથા વૈદર્ભાસી ॥ ૧૦ ॥
વિદ્યા દાઊન અદ્ભુત । મેળવાવે દ્રવ્ય બહુત ।
મગ વધૂ પાહૂનિ યથાર્થ । લગ્ને કરૂ તુમચી ॥ ૧૧ ॥
યાવરી તે ઋષિપુત્ર । વિદર્ભરાયાસી ભેટલે સત્વર ।
વિદ્યાધનાચે ભાંડાર । ઉઘડોનિ દાવિતી નૃપશ્રેષ્ઠા ॥ ૧૨ ॥
વિદ્યા પાહતા તોષલા રાવ । પરી વિનોદ માંડિલા અભિનવ ।
મ્હણે મી એક સાંગેન ભાવ । ધરા તુમ્હી દોઘેહી ॥ ૧૩ ॥
નૈષધપુરીચા નૃપનાથ । ત્યાચી પત્ની સીમંતિની વિખ્યાત ।
મૃત્યુંજયમૃડાનીપ્રીત્યર્થ । દાંપત્યપૂજા કરી બહુ ॥ ૧૪ ॥
તરી તુમ્હી એક પુરુષ એક નિતંબિની । હોવોનિ જાવે યે ક્ષણી ।
દિવ્ય અલંકાર બહુત ધની । પૂજીલ તુમ્હાકારણે ॥ ૧૫ ॥
તેથોન યાવે પરતોન । મગ મીહી દેઈન યથેષ્ટ ધન ।
માતાપિતાગુરુનૃપવચન । કદા અમાન્ય કરૂ નયે ॥ ૧૬ ॥
તવ બોલતી દોઘે કિશોર । હે અનુચિત કર્મ નિંદ્ય ફાર ।
પુરુષાસ સ્ત્રીવેષ દેખતા સાચાર । સચૈલ સ્નાન કરાવે ॥ ૧૭ ॥
પુરુષાસી નારીવેષ દેખતા । પાહણાર જાતી અધઃપાતા ।
વેષ ઘેણારહી તત્ત્વતા । જન્મોજન્મી સ્ત્રી હોય ॥ ૧૮ ॥
હેહી પરત્રી કર્મ અનુચિત । તૈસેચિ શાસ્ત્ર બોલત ।
ત્યાહીવરી આમ્હી વિદ્યાવંત । ધન અમિત મેળવૂ ॥ ૧૯ ॥
આમુચી વિદ્યાલક્ષ્મી સતેજ । તોષવૂ અવનીચે ભૂભુજ ।
આમુચે નમૂનિ ચરણાંબુજ । ધન દેતી પ્રાર્થૂનિયા ॥ ૨૦ ॥
પંડિતાંચી વિદ્યા માય સદ્ગુણી । વિદ્યા અકાળી ફળદાયિની ।
વિદ્યા કામધેનુ સાંડૂની । નિંદ્ય કર્મ ન કરૂ કદા ॥ ૨૧ ॥
માતાપિત્યાંહૂનિ વિદ્યા આગળી । સંકટી પ્રવાસી પ્રતિપાળી ।
પૃથ્વીચે પ્રભુ સકળી । દેખોનિયા જોડિતી કર ॥ ૨૨ ॥
વિદ્યાહીન તો પાષાણ દેખ । જિતાચિ મૃત તો શતમૂર્ખ ।
ત્યાચે ન પાહાવે મુખ । જનની વ્યર્થ શ્રમવિલી ॥ ૨૩ ॥
રાવ મ્હણે દોઘાંલાગૂન । માઝે માન્ય કરાવે એવઢે વચન ।
પરમ સંકટ પડલે મ્હણૂન । અવશ્ય મ્હણતી તેધવા ॥ ૨૪ ॥
રાયે વસ્ત્ર અલંકાર આણૂન । એકાસી સ્ત્રીવેષ દેઊન ।
સોમવારી યામિનીમાજી જાણ । પૂજાસમયી પાતલે ॥ ૨૫ ॥
જે સકળ પ્રમદાંચી ઈશ્વરી । જિચી પ્રતિમા નાહી કુંભિનીવરી ।
જીસ દેખોનિ નૃત્ય કરી । પંચશર પ્રીતીને ॥ ૨૬ ॥
રંભા ઉર્વશી ચાતુર્યખાણી । પરી લજ્જા પાવતી જીસ દેખોની ।
રેણુકા જાનકી શ્રીકૃષ્ણભગિની । ઉપમા શોભે જિયેસી ॥ ૨૭ ॥
તિણે હે દંપત્ય દેખોનિ । કૃત્રિમ પાહૂનિ હાસે મની ।
પરી ભાવાર્થ ધરૂનિ ચાતુર્યખાણી । હરભવાની મ્હણોનિ પૂજિત ॥ ૨૮ ॥
અલંકાર વસ્ત્ર યથેષ્ટ ધન । ષડ્રસઅન્ને દેત ભોજન ।
શિવગૌરી મ્હણોન । નમસ્કાર કરૂન બોળવી ॥ ૨૯ ॥
જાતા ગ્રામપંથ લક્ષુની । પુઢે ભ્રતાર માગે કામિની ।
નાના વિકાર ચેષ્ટા ભાષણી । બહુત બોલે તયાસી ॥ ૩૦ ॥
મ્હણે આહે હે એકાંતવન । વૃક્ષ લાગલે નિબિડ સઘન ।
મી કામાનળેકરૂન । ગેલે આહાળૂન પ્રાણપતિ ॥ ૩૧ ॥
તૂ વર્ષોનિ સુરતમેઘ । શીતળ કરી મમાંગ ।
મી નિતંબિની ઝાલે અભંગ । જવળી પાહે યેઊનિયા ॥ ૩૨ ॥
તો મ્હણે કા ચેષ્ટા કરિસી વિશેષ । ફેડી વસ્ત્ર હોય પુરુષ ।
વિનોદ કરિસી આસમાસ । હાસતી લોક માર્ગીચે ॥ ૩૩ ॥
તવ તે કામે હોવોનિ મૂર્છિત । મેદિનીવરી અંગ ટાકીત ।
મ્હણે પ્રાણનાથા ધાવ ત્વરિત । કરી શાંત કામજ્વરાતે ॥ ૩૪ ॥
તવ તો પરતોનિ આલા સવેગ । મ્હણે હે નસતે કાય માંડિલે સોંગ ।
તુમ્હી આમ્હી ગુરુબંધુ નિઃસંગ । બ્રહ્મચારી વિદ્યાર્થી ॥ ૩૫ ॥
યેરી મ્હણે બોલસી કાયે । માઝે અવયવ ચાચપોનિ પાહે ।
ગેલે પુરુષત્વ લવલાહે । ભોગી યેથે મજ આતા ॥ ૩૬ ॥
હાતી ધરૂનિ તયાસી । આડમાર્ગે નેલે એકાંતાસી ।
વૃક્ષ ગેલે ગગનાસી । પલ્લવ ભૂમીસી પસરલે ॥ ૩૭ ॥
સાલ તમાલ દેવદાર । આમ્ર કદંબાદિ તરુવર ।
ત્યા વની નેઊનિ સત્વર । મ્હણે શંકા સાંડી સર્વહી ॥ ૩૮ ॥
મી સ્ત્રી તૂ ભ્રતાર નિર્ધાર । નાહી યેથે દુસરા વિચાર ।
યેરૂ મ્હણે હે ન ઘડે સાચાર । તુમ્હી આમ્હી ગુરુબંધુ ॥ ૩૯ ॥
શાસ્ત્ર પઢલાસી સકળ । ત્યાચે કાય હેચિ ફળ ।
પરત્રસાધન સુકૃત નિર્મળ । વિચાર કરૂનિ પાહે પાં ॥ ૪૦ ॥
આધીચ સ્ત્રી વરી તારુણ્ય । પરમ નિર્લજ્જ એકાંતવન ।
મિઠી ઘાલી ગળા ધાવૂન । દેત ચુંબન બળેચિ ॥ ૪૧ ॥
ઘેઊનિયા ત્યાચા હાત । મ્હણે પાહે હે પયોધર કમંડલુવત ।
તવ તો ઝિડકારૂનિ માગે સારીત । નસતા અનર્થ કરૂ નકો ॥ ૪૨ ॥
ધન્ય ધન્ય તે પુરુષ જની । પરયોષિતા એકાન્ત વની ।
સભાગ્ય સધન તરુણી । પ્રાર્થિતા મન ચળેના ॥ ૪૩ ॥
વૃત્તીસ નવ્હે વિકાર । તરી તો નર કેવળ શંકર ।
ત્યાપાસી તીર્થે સમગ્ર । યેવોનિ રાહતી સેવેસી ॥ ૪૪ ॥
જનરહિત ઘોર વની । દ્રવ્યઘટ દેખિલા નયની ।
દેખતા જાય ઓસંડોની । તરી તો શંકર નિર્ધારે ॥ ૪૫ ॥
સત્યવચની સત્કર્મી રત । નિગમાગમવિદ્યા મુખોદ્ગત ।
ઇતુકે અસોનિ ગર્વરહિત । તરી તો શંકર નિર્ધારે ॥ ૪૬ ॥
આપણ દેખતા વર્મ કાઢૂની । નિંદક વિંધિતી વાગ્બાણી ।
પરી ખેદરહિત આનંદ મની । તરી તો શંકર નિર્ધારે ॥ ૪૭ ॥
દુસરિયાચે કૂટદોષગુણ । દેખે ઐકે જરી અનુદિન ।
પરી તે મુખાસ નાણી ગેલિયા પ્રાણ । તરી તો શંકર નિર્ધાર ॥ ૪૮ ॥
ન દિસે સ્ત્રીપુરુષ ભાવ જાણ । ગુરુરૂપ પાહે ચરાચર સંપૂર્ણ ।
ન સાંગે આપુલે સુકૃત તપ દાન । તરી તો શંકર નિર્ધારે ॥ ૪૯ ॥
પૈલ મૂર્ખ હો પંડિત । નિવડૂ નેણે સમાન પાહત ।
કીર્તિ વાઢવાવી નાવડે મનાંત । તરી તો શંકર નિર્ધારે ॥ ૫૦ ॥
અભ્યાસિલે ન મિરવી લોકાત । શિષ્ય કરાવે હા નાહીચ હેત ।
કોણાચા સંગ નાવડે આવડે એકાન્ત । તરી તો શંકર નિર્ધાર ॥ ૫૧ ॥
વિરોનિ ગેલ્યા ચિત્તવૃત્તી । સમાધી અખંડ ગેલી ભ્રાંતી ।
અર્થ બુડાલિયાચી નાહી ખંતી । તરી તો શંકર નિર્ધારે ॥ ૫૨ ॥
શ્રીધર મ્હણે ઐસે પુરુષ । તે બ્રહ્માનંદ પરમહંસ ।
ત્યાંચ્યા પાયીંચ્યા પાદુકા નિઃશેષ । હોઊનિ રાહાવે સર્વદા ॥ ૫૩ ॥
વેદમિત્રપુત્ર સાધુ પરમ । ધૈર્યશત્રે નિવટોનિ કામ ।
મ્હણે ગ્રામાસ ચલા જાઊ ઉત્તમ । વિચાર કરૂ યા ગોષ્ટીચા ॥ ૫૪ ॥
ઐસે બોલોનિ સારસ્વતપુત્ર । સ્ત્રીરૂપે સદના આણિલા સત્વર ।
શ્રુત કેલા સમાચાર । ગતકથાર્થ વર્તલા જો ॥ ૫૫ ॥
સારસ્વતે માંડિલા અનર્થ । રાયાજવળી આલા વક્ષઃસ્થળ બડવીત ।
મ્હણે દુર્જના તુવા કેલા ઘાત । હત્યા કરીન તુજવરી ॥ ૫૬ ॥
વેદશાસ્ત્રસંપન્ન । યેવઢાચ પુત્ર મજલાગૂન ।
અરે તુવા નિર્વંશ કેલા પૂર્ણ । કાળે વદન ઝાલે તુઝે ॥ ૫૭ ॥
વિદર્ભ અધોગતમુખ પહાત । મ્હણે કૃત્રિમ કેવી ઝાલે સત્ય ।
શિવમાયા પરમ અદ્ભુત । અઘટિત કર્તૃત્વ તિયેચે ॥ ૫૮ ॥
રાયે મેળવૂનિ સર્વ બ્રાહ્મણ । મ્હણે સતેજ કરા અનુષ્ઠાન ।
દ્યાવે યાસી પુરુષત્વ આણૂન । તરીચ ધન્ય હોઈન મી ॥ ૫૯ ॥
વિપ્ર મ્હણતી હે ઈશ્વરી કળા । આમુચેનિ ન પાલટે ભૂપાળા ।
તેવ્હા વિદર્ભરાવ તયે વેળા । આરાધિતા ઝાલા દેવીતે ॥ ૬૦ ॥
હવન માંડિલે દુર્ધર । રાવ સપ્તદિન નિરાહાર ।
દેવી પ્રસન્ન ઝાલી મ્હણે માગ વર । મગ બોલે વિદર્ભ તો ॥ ૬૧ ॥
મ્હણે હા સોમવંત સ્ત્રીવેષ । યાસી પુનઃ કરી પુરુષ ।
દેવી મ્હણે હી ગોષ્ટ નિઃશેષ । ન ઘડે સહસા કાલત્રયી ॥ ૧૨ ॥
નિઃસીમ પતિવ્રતા સીમંતિની । પરમ ભક્ત સદ્ભુણખાણી ।
તિચે કર્તૃત્વ માઝેની । ન મોડવે સહસાહી ॥ ૬૩ ॥
યા સારસ્વતાસી દિવ્ય નંદન । હોઈલ સત્ય વેદપરાયણ ।
ઈસ સુમેધા વર જાણ । લગ્ન કરૂનિ દેઇજે ॥ ૬૪ ॥
દેવીચ્યા આજ્ઞેવરૂન । ત્યાસીચ દિધલે લગ્ન કરૂન ।
અંબિકેચે વચને જાણ । પુત્ર જાહલા સારસ્વતા ॥ ૬૫ ॥
ધન્ય સીમંતિનીચી શિવભક્તી । ઉપમા નાહી ત્રિજગતી ।
જિચે કર્તૃત્વ હૈમવતી । મોડૂ ન શકે સર્વથા ॥ ૬૬ ॥
સૂત મ્હણે ઐકા સાવધાન । અવંતીનગરી એક બ્રાહ્મણ ।
અત્યંત વિષયી નામ મદન । શૃંગારસુગંધમાલ્યપ્રિય ॥ ૬૭ ॥
પિંગલાનામે વેશ્યા વિખ્યાત । તિસી ઝાલા સદા રત ।
સાંડૂનિ બ્રહ્મકર્મ સમસ્ત । માતાપિતા ત્યાગિલી ॥ ૬૮ ॥
ધર્મપત્ની ટાકૂનિ દુરાચારી । તિચ્યાચ ઘરી વાસ કરી ।
મદ્યમાંસરત અહોરાત્રી । કામકર્દમી લોળત ॥ ૬૯ ॥
કરાવયા જગદુદ્ધાર । આપણચિ અવતરલા શંકર ।
ઋષભનામેં યોગીશ્વર । હોવોનિ વિચરત મહીવરી ॥ ૭૦ ॥
આપુલે જે જે નિર્વાણભક્ત । ત્યાંચી દુઃખે સંકટે નિવારીત ।
પિંગલેચ્યા સદના અકસ્માત । પૂર્વપુણ્યાસ્તવ પાતલા ॥ ૭૧ ॥
તો શિવયોગીંદ્ર દૃષ્ટી દેખોન । દોઘેહી ધાંવતી ધરિતી ચરણ ।
ષોડશોપચારેકરૂન । સપ્રેમ હોઊની પૂજિતી ॥ ૭૨ ॥
શુષ્ક સુપક્ક સ્નિગ્ધ વિદગ્ધ । ચતુર્વિધ અન્ને ઉત્તમ સ્વાદ ।
ભોજન દેઊનિ બહુવિધ । અલંકારવસ્ત્ર દીધલી ॥ ૭૩ ॥
કરૂનિયાં દિવ્ય શેજ । નિજવિલા તો શિવયોગિરાજ ।
તળહાતે મર્દિતી દોઘે ચરણાંબુજ । સુવર્ણાગ્રજઉદય હોય તો ॥૭૪ ॥
એક નિશી ક્રમોનિ જાણ । શિવયોગી પાવલા અંતર્ધાન ।
દોઘે મ્હણતી ઉમારમણ । દેઊનિ દર્શન ગેલા આમ્હાં ॥ ૭૫ ॥
મગ પિંગલા આણિ મદન । કાલાંતરી પાવલી મરણ ।
પરી ગાંઠીસ હોતે પૂર્વપુણ્ય । શિવયોગીપૂજનાચે ॥ ૭૬ ॥
દાશાર્હદેશીંચા નૃપતી । વજ્રબાહુનામેં વિશેષકીર્તી ।
ત્યાચી પટ્ટરાણી નામે સુમતી । જેવી દમયંતી નળાચી ॥ ૭૭ ॥
તો મદનનામેં બ્રાહ્મણ । તિચ્યા ગર્ભી રાહિલા જાઊન ।
સીમંતિનીચ્યા પોટી કન્યારત્ન । પિંગલા વેશ્યા જન્મલી ॥ ૭૮ ॥
કીર્તિમાલિની તિચે નાંવ । પુઢે કથા ઐકા અભિનવ ।
ઇકડે સુમતીચે પોટી ભૂદેવ । અસતાં વિચિત્ર વર્તલે ॥ ૭૯ ॥
તિચ્યા સવતી હોત્યા અપાર । હી પટ્ટરાણી ઈસ હોઈલ પુત્ર ।
ત્યાંહી તીસ વિષ દુર્ધર । ગર્ભિણી અસતાં ઘાતલે ॥ ૮૦ ॥
તીસ તત્કાળ વ્હાવા મૃત્યૂ । પરી રોગ લાગલા ઝાલી પ્રસૂત ।
વિષ અંગાવરી ફુટલે બહુત । બાળકાસહિત જનનીચ્યા ॥ ૮૧ ॥
ક્ષતે પડલી ઝાલે વ્રણ । રક્ત પૂ ગળે રાત્રંદિન ।
રાયે બહુત વૈદ્ય આણૂન । ઔષધે દેતા બરે નોહે ॥ ૮૨ ॥
રાત્રંદિવસ રડે બાળ । સુમતી રાણી શોકે વિવ્હળ ।
મૃત્યૂહી નોહે વ્યથા સબળ । બરી નવ્હેચિ સર્વથા ॥ ૮૩ ॥
લેકરૂ સદા કરી રુદન । રાયાસી નિદ્રા ન લાગે રાત્રંદિન ।
કંટાળલા મગ રથાવરી ઘાલૂન । ઘોર કાનની સોડિલી ॥ ૮૪ ॥
જેથે મનુષ્યાચે નાહી દર્શન । વસતી વ્યાઘ્ર સર્પ દારુણ ।
સુમતી બાળ કડે ઘેઊન । સવ્યઅપસવ્ય હિંડતસે ॥ ૮૫ ॥
કંટક પાષાણ રુતતી ચરણી । મૂચ્ર્છા યેઊનિ પડે ધરણી ।
આક્રંદે રડે પરી ન મિળે પાણી । વ્રણેકરૂની અંગ તિડકે ॥ ૮૬ ॥
મ્હણે જગદાત્મ્યા કૈલાસપતી । જગદ્વંદ્યા બ્રહ્માનંદમૂર્તિ ।
ભક્તવજ્રપંજરા તુઝી કીર્તી । સદા ગાતી નિગમાગમ ॥ ૮૭ ॥
જયજય ત્રિદોષશમના ત્રિનેત્રા । જગદંકુરકંદા પંચવક્ત્રા ।
અજ અજિતા પયઃફેનગાત્રા । જન્મયાત્રા ચુકવી કાં ॥ ૮૮ ॥
અનાદિસિદ્ધા અપરિમિતા । માયાચક્રચાલકા સદ્ગુણભરિતા ।
વિશ્વવ્યાપકા ગુણાતીતા । ધાંવ આતા જગદગુરો ॥ ૮૯ ॥
ઐસા ધાંવા કરિતા સુમતી । તંવ વની સિંહ વ્યાઘ્ર ગર્જતી ।
પરમ ભયભીત હોઊનિ ચિત્તી । બાળાસહિત ક્ષિતી પડે ॥ ૯૦ ॥
શ્રાવણારિતનયે નેઊન । વની સાંડિલે ઉર્વીગર્ભરત્ન ।
કી વીરસેનસ્નુષા ઘોર કાનન । પતિવિયોગે સેવી જૈસે ॥ ૯૧ ॥
સુમતીચી કરુણા ઐકૂન । પશુપક્ષી કરિતી રુદન ।
ધરણી પડતા મૂર્ચ્છા યેઊન । વૃક્ષ પક્ષી છાયા કરિતાતી ॥ ૯૨ ॥
ચંચુ ભરૂનિયા જળ । બાળાવરી શિંપિતી વેળોવેળ ।
એકી મધુર રસ આણોનિ સ્નેહાળ । મુખી ઘાલોનિ તોષવિતી ॥ ૯૩ ॥
વનગાઈ સ્વપુચ્છેકરૂની । વારા ઘાલિતી રક્ષિતી રજની ।
અસો યાવરી તે રાજપત્ની । હિંડતા અપૂર્વ વર્તલે ॥ ૯૪ ॥
તો વૃષભભાર વણિક ઘેવોની । પંથે જાતા દેખે નયની ।
ત્યાંચિયા સંગેકરૂની । વૈશ્યનગરા પાતલી ॥ ૯૫ ॥
તેથીલ અધિપતિ વૈશ્ય સાચાર । ત્યાચે નાવ પદ્માકર ।
પરમ સભાગ્ય ઉદાર । રક્ષક નાના વસ્તૂંચા ॥ ૯૬ ॥
તેણે સુમતીસ વર્તમાન । પુસિલે તૂ કોઠીલ કોણ ।
તિણે જે વર્તલે મુળીહૂન । શ્રુત કેલે તયાતે ॥ ૯૭ ॥
તે ઐકૂનિ પદ્માકર । ત્યાચે અશ્રુધારા સ્રવતી નેત્ર ।
શ્વાસોચ્છ્વાસ ટાકૂનિ ઘોર । મ્હણે ગતિ થોર કર્માચી ॥ ૯૮ ॥
વજ્રબાહૂચી પટ્ટરાણી । પતિવ્રતા અવનીચી સ્વામિણી ।
અનાથાપરી હિંડે વની । દીનવદન આલી યેથે ॥ ૯૯ ॥
મગ પદ્માકર મ્હણે સુમતી । તૂ માઝી ધર્મકન્યા નિશ્ચિતી ।
શેજારી ઘર દેઊનિ અહોરાતી । પરામર્શ કરી તિયેચા ॥ ૧૦૦ ॥
બહુત વૈદ્ય આણૂન । દેતા ઝાલા રસાયન ।
કેલે બહુત પ્રયત્ન । પરી વ્યાધિ ન રાહેચિ ॥ ૧૦૧ ॥
સુમતી મ્હણે તાતા । શ્રીશંકર વૈદ્ય ન હોતા ।
કવણાસહી હે વ્યથા । બરી ન હોય કલ્પાંતી ॥ ૧૦૨ ॥
અસો પુઢે વ્યથા હોતા કઠીણ । ગેલા રાજપુત્રાચા પ્રાણ ।
સુમતી શોક કરી દીનવદન । મ્હણે રત્ન ગેલે માઝે ॥ ૧૦૩ ॥
પદ્માકર શાંતવી બહુતા રીતી । નગરજન મિળાલે સભોવતી ।
તો નિશાંતી ઉગવલા ગભસ્તી । તેવી શિવયોગી આલા તેથે ॥ ૧૦૪ ॥
જૈસે દુર્બળાચે સદન શોધીત । ચિંતામણિ યે અકસ્માત ।
કી ક્ષુધેને પ્રાણ જાત । તો ક્ષીરાબ્ધિ પુઢે ધાવિન્નલા ॥ ૧૦૫ ॥
પદ્માકરે ધરિલે ચરણ । પૂજિલા દિવ્યાસની બૈસવૂન ।
ત્યાવરી સુમતીપ્રતિ દિવ્ય નિરૂપણ । શિવયોગીં સાંગતા ઝાલા ॥ ૧૦૬ ॥
મ્હણે વત્સે સુમતી ઐક । કા હો રડસી કરિસી શોક ।
તુઝે પૂર્વજન્મીચે પતિ પુત્ર જનક । કોઠે આહેત સાંગ પા ॥ ૧૦૭ ॥
આલીસ ચૌર્યાઐંશી લક્ષ યોની ફિરત । તેથીચે સ્વજન સોયરે આપ્ત ।
આલે કોઠૂન ગેલે કોઠે ત્વરિત । સાંગ મજપાશી વૃત્તાન્ત હા ॥ ૧૦૮ ॥
તૂ નાનાયોની ફિરસી । પુઢેહી કિતી ફેરે ઘેસી ।
કોણાચે પુત્ર તૂ કાં રડસી । પાહે માનસી વિચારૂની ॥ ૧૦૯ ॥
શરીર ધરાવે જ્યા જ્યા વર્ષી । ત્યા ત્યા કુળાભિમાને નાચતી પ્રાણી ।
પરી આપણ ઉત્પન્ન કોઠૂની । તે વિચારૂની ન પાહતી ॥ ૧૧૦ ॥
ત્વાં પુત્ર આણિલા કોઠૂન । કોણ્યા સ્થળા ગેલા મૃત્યુ પાવોન ।
તૂ આણિ હે અવઘે જન । જાતીલ કોઠે કવણ્યા દેહા ॥ ૧૧૧ ॥
આત્મા શિવ શાશ્વત । શરીર ક્ષણભંગુર નાશવંત ।
તરી તૂ શોક કરિસી વ્યર્થ । વિચારૂનિ મની પાહે પાં ॥ ૧૧૨ ॥
આત્મા અવિનાશી શાશ્વત । તો નવ્હે કોણાચા બંધુ સુત ।
શરીરાકારણે શોક કરિસી વ્યર્થ । તરી પડલે પ્રેત તુજપુઢે ॥૧૧૩ ॥
જળી ઉઠતી તરંગ અપાર । સવેંચિ ફુટતી ક્ષણભંગુર ।
મૃગજળચિ મિથ્યા સમગ્ર તરી બુડબુડે સત્ય કૈસેની ॥ ૧૧૪ ॥
ચિત્રીંચ્યા વૃક્ષચ્છાયે બૈસલા કોણ । ચિત્રાગ્નીને કોણાચે જાળિલે સદન ।
તેથે ગંગા લિહિલી સહિત મીન । કોણ વાહોનિ ગેલા તેથે ॥ ૧૧૫ ॥
વંધ્યાસુતે દ્રવ્ય આણૂન । ભીષ્મકન્યા મારુતીસ દેઊન ।
ગંધર્વનગરીંચે વર્હાડી આણૂન । લગ્ન કોણે લાવિલે ॥ ૧૧૬ ॥
વાર્યાચા મંડપ શિવૂન । સિકતાદોરે બાંધિલા આવળૂન ।
શુક્તિકારજતાચે પાત્ર કરૂન । ખપુષ્પે કોણી ભરિયેલે ॥ ૧૧૭ ॥
કાસવીચે ઘાલૂનિ ઘૃત । મૃગજળીચે મીન પાજળતી પોત ।
તે ચરણી નુપૂરે બાંધોનિ નાચત । જન્માંધ પાહત બૈસલે ॥ ૧૧૮ ॥
અહિકર્ણીચી કુંડલે હિરોની । ચિત્રીંચે ચોર આલે ઘેવોનિ ।
હા પ્રપંચ લટિકા મુળીહૂની । તો સાચ કૈસા જાણાવા ॥ ૧૧૯ ॥
મુળીચ લટિકે અશાશ્વત । ત્યાચા શોક કરણે વ્યર્થ ।
ક્લેશતરૂચે ઉદ્યાન સમસ્ત । શરીર હે ઉદ્ભવલે ॥ ૧૨૦ ॥
સકળ રોગાંચે ભાંડાર । કૃમિકીટકાંચે માહેર ।
કી પાપાચા સમુદ્ર । કી અંબર ભ્રાંતીચે ॥ ૧૨૧ ॥
મૂત્ર શ્લેષ્મ માંસ રક્ત । અસ્થીંચી મોળી ચર્મવેષ્ટિત ।
માતેચા વિટાળ પિતૃરેત । અપવિત્ર અસત્ય મુળીચ હે ॥ ૧૨૨ ॥
ઐસે હે શરીર અપવિત્ર । તે પશુમૂત્રે ઝાલે પવિત્ર ।
ક્ષુરે મૂર્ધજ છેદિલે સમગ્ર । ઇતુકેનિ પાવન કેવિ હોય ॥ ૧૨૩ ॥
શરણ ન જાતી દેશિકાપ્રતી । તરી કૈસેનિ પ્રાણી તરતી ।
કલ્પકોટી ફેરે ઘેતી । મુક્ત હોતી કધી હે ॥ ૧૨૪ ॥
સુમતી તૂ સાંગે સત્વર । તુઝે જન્મોજન્મીચે કોઠે આહેત ભ્રતાર ।
અવઘા હા માયાપૂર । સાવધ સત્વર હોઈ કા ॥ ૧૨૫ ॥
જયાચે હે સકળ લેણે । માગતાં દેતાં લાજિરવાણે ।
તનુઘર બાંધિલે ત્રિગુણે । પાંચ વાંસે આણોનિયા ॥ ૧૨૬ ॥
યાચા ભરવસા નાહી જાણ । કેધવા લાગેલ ન કળે અગ્ન ।
કી હે ઝાલે વસ્ત્ર જીર્ણ । ઋણાનુબંધ તંવ તગે ॥ ૧૨૭ ॥
મિથ્યા જૈસે મૃગજળ । કી સ્વપ્નીચે રાજ્ય ઢિસાળ ।
અહા પ્રાણી પાપી સકળ । ધન ધાન્ય પુત્ર ઇચ્છિતી ॥ ૧૨૮ ॥
ગંગેમાજી કાષ્ઠે મિળતી । એકવટ હોતી માગુતી વિઘડતી ।
તૈસી સ્ત્રીપુરુષ બોલિજેતી । ખેળ મુળીચ અસત્ય હા ॥ ૧૨૯ ॥
વૃક્ષાવરી પક્ષી યેતી । કિતી એક બૈસતી કિતી એક જાતી ।
આણિક્યા તરૂવરી બૈસતી । અપત્યે તૈસી જાણ પાં ॥ ૧૩૦ ॥
પથિક વૃક્ષાતળી બૈસત । ઉષ્ણ સરલિયા ઉઠૂન જાત ।
સોયરે બંધુ આપ્ત । તૈસેચ જાણ નિર્ધાર ॥ ૩૧ ॥
માયામય પ્રપંચવૃક્ષી । જીવ શિવ બૈસલે દોન પક્ષી ।
શિવ સાવધાન સર્વસાક્ષી । જીવ ભક્ષી વિષયફળે ॥ ૧૩૨ ॥
તી ભક્ષિતાંચ ભુલોનિ ગેલા । આપણ આપણાસી વિસરલા ।
ઐસા અપરિમિત જીવ ભ્રમલા । જન્મમરણ ભોગીતસે ॥ ૧૩૩ ॥
ત્યાંમાજી એકાદા પુણ્યવંત । સદ્ગુરૂસી શરણ રિઘત ।
મગ તો શિવ હોવોનિ ભજત । શિવાલાગી અત્યાદરે ॥ ૧૩૪ ॥
ઐસે ઐકતા દિવ્ય નિરૂપણ । પદ્માકર સુમતી ઉઠોન ।
અષ્ટભાવે દાટોન । વંદિતી ચરણ તયાચે ॥ ૧૩૫ ॥
મ્હણતી યેવઢે તુઝે જ્ઞાન । કાય એક ન કરિસી ઇચ્છેકરૂન ।
તૂ સાક્ષાત ઉમારમણ । ભક્તરક્ષણા ધાવલાસી ॥ ૧૩૬ ॥
મગ મૃત્યુંજયમંત્ર રાજયોગી । સુમતીસ સાંગે શિવયોગી ।
મંચૂનિ ભસ્મ લાવિતા અંગી । વ્યથારહિત જાહલી તે ॥ ૧૩૭ ॥
રંભાઉર્વશીહૂનિ વહિલે । દિવ્ય શરીર તિચે ઝાલે ।
મૃત્યુંજયમંત્રે ભસ્મ ચર્ચિલે । બાળ ઉઠલે તત્કાળ ॥ ૧૩૮ ॥
વ્રણવ્યથા જાવોનિ સકળ । બત્તીસલક્ષણી ઝાલા બાળ ।
મગ શિવધ્યાન ઉપાસના નિર્મળ । સુમતીબાળ ઉપદેશિલે ॥ ૧૩૯ ॥
પરીસ ઝગટતાં પૂર્ણ । લોહ તત્કાળ હોય સુવર્ણ ।
તૈસી દોઘે દિવ્યરૂપ જાણ । હોતી ઝાલી તે કાળી ॥ ૧૪૦ ॥
આશ્ચર્ય કરી પદ્માકર । મ્હણે ધન્યધન્ય ગુરુમંત્ર ।
કાળ-મૃત્યુભય અપાર । ત્યાપાસૂન રક્ષી ગુરુનાથ ॥ ૧૪૧ ॥
ગુરુચરણી રત હોતી સદા । ત્યાંસી કૈંચી ભવભયઆપદા ।
ધનધાન્યાંસી નાહી મર્યાદા । ભેદ ખેદા વારિલે ॥ ૧૪૨ ॥
બાળ ચરણાંવરી ઘાલોની । સુમતી લાગે સપ્રેમ ચરણી ।
મ્હણે સદ્ગુરુ તુજવરૂની । શરીર સાંડણે હે માઝે ॥ ૧૪૩ ॥
યા શરીરાચ્યા પાદુકા કરૂન । તુઝીયા દિવ્યચરણી લેવવીન ।
તરી મી નવ્હે ઉત્તીર્ણ । ઉપકાર તુઝે ગુરુમૂર્તિ ॥ ૧૪૪ ॥
મગ શિવયોગી બોલત । આયુરારોગ્ય ઐશ્વર્ય અદ્ભુત ।
તુઝિયા પુત્રાસી હોઈલ પ્રાપ્ત । રાજ્ય પૃથ્વીચે કરીલ હા ॥ ૧૪૫ ॥
ત્રિભુવનભરી હોઈલ કીર્તી । નિજરાજ્ય પાવેલ પુઢતી ।
ભદ્રાયુ નામ નિશ્ચિતી । યાચે ઠેવિલે મી જાણ ॥ ૧૪૬ ॥
થોર હોય ભદ્રાયુ બાળ । તંવવરી ક્રમી યેથેચિ કાળ ।
મૃત્યુંજયમંત્ર જપ ત્રિકાળ । નિષ્ઠા ધરૂનિ કરીત જા ॥ ૧૪૭ ॥
હા રાજપુત્ર નિશ્ચિત । લોકાંત પ્રકટો નેદી માત ।
હા હોઈલ વિદ્યાવંત । ચતુઃષષ્ટિકળાપ્રવીણ ॥ ૧૪૮ ॥
ઐસે શિવયોગી બોલોન । પાવલા તેથેચિ અંતર્ધાન ।
ગુરુપદાંબુજ આઠવૂન । સુમતિ સદ્ગદ ક્ષણક્ષણાં ॥ ૧૪૯ ॥
પદ્માકરાસી સુખ અત્યંત । સુનય પુત્રાહૂનિ બહુત ।
ભદ્રાયૂ ત્યાસી આવડત । સદા પુરવીત લાડ ત્યાચા ॥ ૧૫૦ ॥
પદ્માકરે આપુલી સંપત્તી વેચૂન । દોઘાંચે કેલે મેખલાબંધન ।
દોઘાંસી ભૂષણે સમાન । કેલે સંપન્ન વેદશાસ્ત્રી ॥ ૧૫૧ ॥
દ્વાદશ વર્ષાંચા ઝાલા બાળ । ધીર ગંભીર પરમ સુશીળ ।
માતેચ્યા સેવેસી સદાકાળ । જવળી તિષ્ઠત સાદર ॥ ૧૫૨ ॥
પદરી પૂર્વસુકૃતાચે પર્વત । શિવયોગી પ્રકટલા અકસ્માત ।
સુમતી ભદ્રાયુ ધાંવત । પાય ઝાડીતી મુક્તકેશી ॥ ૧૫૩ ॥
નયનોદકે ચરણક્ષાલન । કેશવસને પુસિલે પૂર્ણ ।
જે સુગંધભરિત જાણ । સ્નેહ તેચિ લાવિલે ॥ ૧૫૪ ॥
વારંવાર કરિતી પ્રદક્ષિણા । દાટતી અષ્ટભાવેકરૂન ।
ષોડશોપચારી પૂજન સોહળા કરિતી અપાર ॥ ૧૫૫ ॥
સ્તવન કરીતસે તેવ્હા સુમતી । તુઝિયા પ્રસાદેકરૂન મી પુત્રવંતી ।
યાવરી ભદ્રાયૂસી નીતી । શિવયોગી શિકવિતસે ॥ ૧૫૬ ॥
શ્રુતિસ્મૃતિપુરાણોક્ત પાહી । ધર્મનીતી વર્તત જાઈ ।
માતાપિતાગુરુપાયી । નિષ્ઠા અસો દે સર્વદા ॥ ૧૫૭ ॥
ગોભૂદેવપ્રજાપાળણ । સર્વાભૂતી પહાવા ઉમારમણ ।
વર્ણાશ્રમસ્વધર્માચરણ । સહસાહી ન સાંડાવે ॥ ૧૫૮ ॥
વિચાર કેલ્યાવાચૂનિયા । સહસા ન કરાવી આન ક્રિયા ।
માગે પુઢે પાહોનિયા । શબ્દ બોલાવા કુશલત્વે ॥ ૫૯ ॥
કાળ કોણ મિત્ર કિતી । કોણી દ્વેષી શત્રુ કિતી ।
આય કાય ખર્ચ કિતી । પાહાવે ચિત્તી વિચારૂનિયા ॥ ૧૬૦ ॥
માઝે બળ કિતી કાય શક્તી । આપુલે સેવક કૈસે વર્તતી ।
યશ કી અપયશ દેતી । પહાવે ચિત્તી વિચારૂની ॥ ૧૬૧ ॥
અતિથી દેવ મિત્ર । સ્વામી વેદ અગ્નિહોત્ર ।
પશુ કૃષિ ધન વિદ્યા સર્વત્ર । ઘ્યાવા સમાચાર ક્ષણક્ષણાં ॥ ૧૬૨ ॥
લેકરૂ ભાર્યા અરિ દાસ । સદન ગૃહવાર્તા રોગવિશેષ ।
યેથે ઉપેક્ષા કરિતા નિઃશેષ । હાનિ ક્ષણાત હોત પૈ ॥ ૧૬૩ ॥
જ્યા પંથે ગેલે વિદ્વજ્જન । આપણ જાવે તોચિ પંથ લક્ષૂન ।
માતા-પિતા-યતિનિંદા જાણ । પ્રાણાંતીહી ન કરાવી ॥ ૧૬૪ ॥
વૈશ્વદેવસમયી અતિથી । આલિયા ત્યાસી ન પુસાવી યાતી ।
અન્ન વસ્ત્ર સર્વાંભૂતી । દ્યાવે પ્રીત્યર્થ શિવાચિયા ॥ ૧૬૫ ॥
પરોપકાર કરાવા પૂર્ણ । પરપીડા ન કરાવી જાણ ।
કરાવે ગોબ્રાહ્મણરક્ષણ । સત્ય સુજાણ મ્હણતી તયા ॥ ૧૬૬ ॥
નિંદા વાદ ટાકોન । સર્વદા કીજે શિવસ્મરણ ।
તેચ મ્હણાવે મૌન । શિવસેવન તપ થોર ॥ ૧૬૭ ॥
પરદારા આણિ પરધન । હે ન પહાવે જેવી વમન ।
કરાવે શાસ્ત્રશ્રવણ । શિવપૂજન યથાવિધી ॥ ૧૬૮ ॥
સ્નાન હોમ જપાધ્યયન । પંચયજ્ઞ ગોવિપ્રસેવન ।
શ્રવણ મનન નિજધ્યાસ પૂર્ણ । અનાલસ્યે કરાવી ॥ ૧૬૯ ॥
સુરત નિદ્રા ભોજન । યેથે અસાવે પ્રમાણ ।
દાન સત્કર્મ અભ્યાસ શ્રવણ । આળસ યેથે ન કરાવા ॥ ૧૭૦ ॥
કામ પૂર્ણ ધર્મપત્નીસી । નિષિદ્ધ જાણ પરયોષિતેસી ।
ક્રોધે દંડાવે શત્રૂસી । સાધુવિપ્રાંસી નમિજે સદા ॥ ૧૭૧ ॥
દ્વેષિયાંસી ધરાવા મદ । સંતભક્તાંસી નમ્રતા અભેદ ।
સંસારરિપૂસી મત્સર પ્રસિદ્ધ । અસાવે નિર્મત્સર સર્વાંભૂતી ॥ ૧૭૨ ॥
દુર્જનાસી દંભ દાવિજે । ભલ્યાચે પદરજ વંદિજે ।
અહંકારે પૃથ્વી જિંકિજે । નિરહંકાર દ્વિજાસી ॥ ૧૭૩ ॥
વાચા સાવધ શિવસ્મરણી । પાણી સાર્થક દાનેકરૂની ।
પાદ પાવન દેવાલયયાત્રાગમની । નિત્ય શિવધ્યાની બૈસાવે ॥ ૧૭૪ ॥
પુરાણશ્રવણી શ્રોત્ર સાદર । ત્વચા સંતઆલિંગનીં પવિત્ર ।
સાર્થક શિવધ્યાની નેત્ર । જિવ્હેને સ્તોત્ર વર્ણાવે ॥ ૧૭૫ ॥
શિવનિર્માલ્યવાસ ઘેઈજે ઘ્રાણી । યે રીતી ઇંદ્રિયે લાવાવી ભજની ।
દીન અનાથ અજ્ઞાન દેખોની । તયાવરી કૃપા કીજે ॥ ૧૭૬ ॥
ઈશ્વરી પ્રેમ સંતાંસી મૈત્રી । દેવાંચે દ્વેષી ત્યાંચી ઉપેક્ષા કરી ।
યુક્તનિદ્રા યુક્તાહારી । મૃગયા કરી પરમ નીતીને ॥ ૧૭૭ ॥
અતિવિદ્યા અતિમૈત્રી । અતિપુણ્ય અતિસ્મૃતી ।
ઉત્સાહ ધૈર્ય દાન ધૃતી । વર્ધમાન અસાવી ॥ ૧૭૮ ॥
આપુલે વિત્ત આયુષ્ય ગૃહચ્છિદ્ર । મૈથુન ઔષધ સુકૃત મંત્ર ।
દાન માન અપમાન હી સર્વત્ર । ગુપ્ત અસાવી જાણિજે ॥ ૧૭૯ ॥
નષ્ટ પાખંડી શઠ ધૂર્ત । પિશુન તસ્કર જાર પતિત ।
ચંચળ કપટી નાસ્તિક અનૃત । ગ્રામ્ય સભેસી નસાવે ॥ ૧૮૦ ॥
નિંદક શિવભક્તિઉચ્છેદક । મદ્યપાની ગુરુતલ્પક ।
માર્ગપાડક કૃતઘ્ન ધર્મલોપક । ત્યાંચે દર્શન ન વ્હાવે ॥ ૧૮૧ ॥
દારા ધન આણિ પુત્ર । યાંસી આસક્ત નસાવે અણુમાત્ર ।
અલિપ્તપણે સંસાર । કરોનિ આસક્ત અસાવે ॥ ૧૮૨ ॥
બંધુ સોયરે શ્વશુર સ્વજન । યાંસી સ્નેહ અસાવા સાધારણ ।
ભલતા વિષય દેખોન । આસક્તી તેથે ન કરાવી ॥ ૧૮૩ ॥
કરાવે રુદ્રાક્ષધારણ । મસ્તકી કંઠી દંડી કરભૂષણ ।
ગેલિયા પ્રાણ શિવપૂજન । સર્વથાહી ન સાંડાવે ॥ ૧૮૪ ॥
શિવકવચ સર્વાંગી । લેઊં શિકવી શિવયોગી ।
ભસ્મ ચર્ચિતા રણરંગી । શસ્ત્રાસ્ત્રબાધા ન હોય ॥ ૧૮૫ ॥
કાળમૃત્યુભયાપાસૂન । રક્ષી મૃત્યુંજયઔપાસન ।
આતતાયી માર્ગઘ્ન બ્રહ્મઘ્ન । યાંસી જીવે મારાવે ॥ ૧૮૬ ॥
સોમવાર વ્રત શિવરાત્ર પ્રદોષ । વિધિયુક્ત આચરાવે વિશેષ ।
શિવહરિકીર્તન નિર્દોષ । સર્વ સાંડૂનિ ઐકાવે ॥ ૧૮૭ ॥
મહાપર્વ કુયોગ શ્રાદ્ધદિનીં । વ્યતીપાત વૈધૃતિ સંક્રમણી ।
ન પ્રવર્તાવે મૈથુની । ગ્રહણી ભોજન ન કરાવે ॥ ૧૮૮ ॥
સત્પાત્રી દેતાં દાન । હોય ઐશ્વર્ય વર્ધમાન ।
અપાત્રી દાને દારિદ્ર્ય પૂર્ણ । શાસ્ત્રપ્રમાણ જાણિજે ॥ ૧૮૯ ॥
વેદ શાસ્ત્ર પુરાણ કીર્તન । ગુરુબ્રાહ્મણમુખે કરાવે શ્રવણ ।
દાન દિધલ્યાચે પાળણ । કરિતા પુણ્ય ત્રિગુણ હોય ॥ ૧૯૦ ॥
અપૂજ્યાચે પૂજન । પૂજ્ય ત્યાચા અપમાન ।
તેથે ભય દુર્ભિક્ષ મરણ । હોતે જાણ વિચારે ॥ ૧૯૧ ॥
મહાડોહી ઉડી ઘાલણે । મહાપુરુષાસી વિગ્રહ કરણે ।
બલવંતાસી સ્પર્ધા બાંધણે હી દ્વારે અનર્થાચી ॥ ૧૯૨ ॥
દાને શોભે સદા હસ્ત । કંકણ મુદ્રિકા ભાર સમસ્ત ।
શ્રવણી કુંડલે કાય વ્યર્થ । શ્રવણસાર્થક શ્રવણેચિ ॥ ૧૯૩ ॥
જ્યાચી વાચા રસવંતી । ભાર્યા રૂપવતી સતી ।
ઔદાર્ય ગુણસંપત્તી । સફલ જીવિત્વ તયાચે ॥ ૧૯૪ ॥
દેઈન અથવા નાહી સત્ય । હે વાચેસી અસાવે વ્રત ।
વિદ્યાપાત્રે યેતી અમિત । સદ્યઃ દાન ત્યાં દીજે ॥ ૧૯૫ ॥
વિપત્તિકાળી ધૈર્ય ધરી । વાદી જયવંત વૈખરી ।
યુદ્ધામાજી પરાક્રમ કરી । યાચકાંસી પૃષ્ઠી ન દાવિજે ॥ ૧૯૬ ॥
બ્રાહ્મણમિત્રપુત્રાંસમવેત । તેચિ ભોજન ઉત્તમ યથાર્થ ।
ગજતુરંગાંસહિત પંથ । ચાલણે તેચિ શ્રેષ્ઠ હોય ॥ ૧૯૭ ॥
જ્યા લિંગાચે નાહી પૂજન । તેથે સાક્ષેપે પૂજા કરાવી જાઊન ।
અનાથપ્રેતસંસ્કાર જાણ । કરણે ત્યા પુણ્યાસી પાર નાહી ॥ ૧૯૮ ॥
બ્રહ્મદ્વેષાએવઢે વિશેષ । મારક નાહી કદા વિષ ।
સત્સમાગમ રાત્રંદિવસ । તુચ્છ સુધારસ ત્યાપુઢે ॥ ૧૯૯ ॥
પ્રતાપે ન વ્હાવે સંતપ્ત । પરસૌખ્યે હર્ષભરિત ।
સદ્વાર્તા ઐકતા સુખ અત્યંત । તોચિ ભક્ત શિવાચા ॥ ૨૦૦ ॥
પાષાણ નામ રત્ને વ્યર્થ । ચાર રત્ને આહેત પૃથ્વીત ।
અન્ન ઉદક સુભાષિત । ઔદાર્ય રત્ન ચૌથે પૈં ॥ ૨૦૧ ॥
વર્મ કોણાચે ન બોલાવે । સદ્ભક્તાંચે આશીર્વાદ ઘ્યાવે ।
ભાગ્યાભાગ્ય યેત સ્વભાવે । સ્વધર્મધ્રુવ ન ઢળાવા ॥ ૨૦૨ ॥
પૂર્વવિરોધી વિશેષ । ત્યાચા ન ધરાવા વિશ્વાસ ।
ગર્ભિણી પાળી ગર્ભાસ । તેવી પ્રજા પાળી કા ॥ ૨૦૩ ॥
ગુરુ આણિ સદાશિવ । યાંસી ન કરાવા ભેદભાવ ।
ભાગ્યવિદ્યાગર્વ સર્વ । સોડોનિ દ્યાવા જાણ પાં ॥ ૨૦૪ ॥
નરાચી શોભા સ્વરૂપ પૂર્ણ । સ્વરૂપાચે સદ્ગુણ આભરણ ।
ગુણાંચે અલંકાર જ્ઞાન । જ્ઞાનાચે ભૂષણ ક્ષમા શાંતિ ॥ ૨૦૫ ॥
કુલ શીલ વિદ્યા ધન । રાજ્ય તપ રૂપ યૌવન ।
યા અષ્ટમદેકરૂન । મન ભુલો ન દ્યાવે ॥ ૧૦૬ ॥
ઐસા નાનાપરી શિવયોગી । બોધિતા ઝાલા ભદ્રાયૂલાગી ।
હે નીતિ ઐકતાં જગી । સાકડે ન પડે સર્વથા ॥ ૨૦૭ ॥
સાતવા અધ્યાય ગિરી કૈલાસ । યાવરી વાસ્તવ્ય કરી ઉમાવિલાસ ।
પારાયણ પ્રદક્ષિણા કરિતી વિશેષ । નિર્દોષ યશ જોડે તયાં ॥૨૦૮ ॥
કી હા અધ્યાય હિમાચળ । ભક્તિભવાની કન્યા વેલ્હાળ ।
તિસ વરોની પયઃફેનધવલ । શ્વશુરગૃહી રાહિલા ॥ ૨૦૯ ॥
પુઢિલે અધ્યાયી કથા સુરસ । શિવયોગી દયા કરીલ ભદ્રાયૂસ ।
બ્રહ્માનંદ નિશિદિવસ । શ્રવણ કરોત વિદ્વજ્જન ॥ ૨૧૦ ॥
ભવગજવિદારક મૃગેંદ્ર । શ્રીધરવરદ આનંદસમુદ્ર ।
તો શિવ બ્રહ્માનંદ યતીંદ્ર । જો જગદ્ગુરૂ જગદાત્મા ॥ ૨૧૧ ॥
શિવલીલામૃત ગ્રંથ પ્રચંડ । સ્કંદપુરાણ બ્રહ્મોત્તરખંડ ।
પરિસોત સજ્જન અખંડ । સપ્તમાધ્યાય ગોડ હા ॥ ૨૧૨ ॥
॥ શ્રીસાંબસદાશિવાર્પણમસ્તુ ॥ શુભં ભવતુ ॥

Explore More