কথূং ৰামদেৱ ৱিমল যশ, সুনে পাপ ৱিনশায॥
অজমল গেহ বধাৱণা, জগ মেং জয জযকাৰ॥
অজমল পুত্ৰ অনোখী মাযা॥
পৰম প্ৰতাপী অন্তৰ্যামী॥
তংৱৰ ৱংশ অৱতংশ কহাযে॥
দানৱ দৈত্য দুষ্ট সংহাৰে॥
দূধ পৰীণ্ডা মাংহী কীন্হা॥
জ্যোংহী প্ৰভু পলনে প্ৰগটাযে॥
দূধ উফণতা চৰা উঠাযা॥
চিথডোং কা ঘোডা হী সাযা॥
ভক্ত জনোং কা কষ্ট নিৱাৰা॥
পুংগল জা প্ৰভু ফংদ ছুডাযা॥
জলা নগৰ শৰণাগত আযা॥
মুৱা পুত্ৰ হংসতা ভগ আযা॥
জা পৰদেশ দ্ৰৱ্য বহু লাযা॥
প্ৰগত টেৰ পহুঁচে অৱতাৰী॥
বনিযাং আ জব হাল সুনাযা॥
মিশ্ৰী বনী নমক সব খাৰা॥
নমক হুআ মিশ্ৰী ফিৰ সাৰী॥
নিকলংগ নাডী সিৰজী প্যাৰী॥
ল্যায কটোৰা কাৰজ সাৰা॥
নিজসৰ জল খাৰা কৰৱাযা॥
ৰাম সৰোৱৰ প্ৰভু খুদৱাযা॥
দৰ্শ পায অতিশয হৰষাযা॥
দূধ থণা বকৰযা কে আযা॥
আত্ম জ্ঞান হৰজী নে দীন্হোং॥
সূতে কো ধৰতী লুঢকাযা॥
পুত্ৰ পায মন মেং হৰষাযা॥
আযে প্ৰভু সুন গদগদ ৱাণী॥
উক্ত উজাগৰ অভয ৱৰ দীন্হা॥
হো অন্ধা কৰনী ফল পাযা॥
সাতো তৱা বেধ প্ৰভু দীন্হাং॥
ফেৰ ভক্ত কো নহীং সতাযা॥
মুৱা পুত্ৰ পল মেং উঠ ধাযা॥
তব-তব আ তুম দৰ্শন দীন্হাং॥
চঢ লীলে পৰ জল্দী আতে॥
মনৱাংছিত কাৰজ ফল পাৱেং॥
তাকে কষ্ট সকল কট জাৱে॥
তেৰী মহিমা অপৰম্পাৰী॥
কহাঁ বুদ্ধি শাৰদ সী লাঊঁ॥
মতী অনুসাৰ ৰচী চালীসা॥
ৰখিযোং প্ৰভু লজ্জা মেৰী॥
পাৱে মনৱাংছিত ফল অৰু জীৱন সুখময হোয॥
