Lord Venkateswara

శ్రీ వేఙ్కటేశ స్తోత్రమ్ (Tirupati Balaji Prayer)

(Sri Venkatesha Stotram in Telugu)

Varada

Also known as shri venkatesha stotram · shree venkatesha stotram · venkatesha stotram

A learned hymn signed by Varada, son of the teacher named Śrīveṅkaṭeśa of the Kauśika line, who calls his father a moon risen from that ocean of a family and a treasury of knowledge. It opens not with the god but with Śrī, seated on the lotus and dwelling on the broad chest of the lord of Vṛṣabhādri, unable to bear even a moment's separation — compassion itself, the poem says, come into a body. The second verse states the Śrīvaiṣṇava position exactly: the two feet of the lord of Śeṣa hill are both what is to be attained and the means of attaining it, and our teachers showed them to us out of mercy. The third admits the problem of writing at all, since the eternal words of poets set out to praise a single quality of his and found their speech and mind failing at its limitlessness.

॥ శ్రీ వేఙ్కటేశ స్తోత్రమ్ ॥
కౌశికశ్రీనివాసార్యతనయం వినయోజ్జ్వలమ్ ।
వాత్సల్యాదిగుణావాసం వన్దే వరదదేశికమ్ ॥
పద్మస్థాం యువతీం పరార్ధ్యవృషభాద్రీశాయతోరస్స్థలీ-
మధ్యావాసమహోత్సవాం క్షణసకృద్విశ్లేషవాక్యాసహామ్ ।
మూర్తీభావముపాగతామివ కృపాం ముగ్ధాఖిలాఙ్గాం శ్రియం
నిత్యానన్దవిధాయినీం నిజపదే న్యస్తాత్మనాం సంశ్రయే ॥ ౧ ॥
శ్రీమచ్ఛేషమహీధరేశచరణౌ ప్రాప్యౌ చ యౌ ప్రాపకౌ
అస్మద్దేశికపుఙ్గవైః కరుణయా సన్దర్శితౌ తావకౌ ।
ప్రోక్తౌ వాక్యయుగేన భూరిగుణకావార్యైశ్చ పూర్వైర్ముహుః
శ్రేయోభిః శఠవైరిముఖ్యమునిభిస్తౌ సంశ్రితౌ సంశ్రయే ॥ ౨ ॥
యస్యైకం గుణమాదృతాః కవయితుం నిత్యాః ప్రవృత్తా గిరః
తస్యాభూమితయా స్వవాఙ్మనసయోర్వైక్లబ్యమాసేదిరే ।
తత్తాదృగ్బహుసద్గుణం కవయితుం మోహాద్వృషాద్రీశ్వరం
కాఙ్క్షే కార్యవివేచనం న హి భవేన్మూఢాశయానాం నృణామ్ ॥ ౩ ॥
యత్పాదా ॥ యోషితం నిజసకృత్స్పర్శేన కాఞ్చిచ్ఛిలా-
మఙ్గార ॥ డిమ్భతామనుపమౌ శాన్తం కమప్యఞ్చితౌ ।
యత్పాదూరఖిలాం శశాస చ మహీమాశ్చర్యసీమాస్థలీమ్
అద్రాక్షం హరిమఞ్జనాచలతటే నిర్నిద్రపద్మేక్షణమ్ ॥ ౪ ॥
అత్రస్యన్మణిరాజరాజివిలసన్మఞ్జీరనిర్యన్మహః-
స్తోమప్రాస్తసమస్తవిస్తృతతమశ్శ్రీమన్దిరాభ్యన్తరమ్ ।
వ్యాకోచామ్బుజసున్దరం చరణయోర్ద్వన్ద్వం వృషాద్రీశితుః
చక్షుర్భ్యామనుభూయ సర్వసులభం ప్రాప్స్యామి మోదం కదా ॥ ౫ ॥
సత్కృత్యా సమకాలలబ్ధతనుభిర్గోపీభిరత్యాదరాత్
విన్యస్తౌ వదనే కుచే చ నితరాం రోమాఞ్చరోహాఞ్చితే ।
పద్మాభూకరపల్లవైః సచకితం సంవాహ్యమానౌ మృదూ
మాన్యౌ వేఙ్కటభూధరేశచరణౌ మార్గే దృశోః స్తాం మమ ॥ ౬ ॥
ప్రాతః ఫుల్లపయోరుహాన్తరదలస్నిగ్ధారుణాన్తస్థలౌ
నిష్పీతాఖిలనీరనీరధిలసన్నీలామ్బుదాభౌ బహిః ।
రాకాశీతమరీచిసన్నిభనఖజ్యోతిర్వితానాఞ్చితౌ
పాదౌ పన్నగపుఙ్గవాచలపతేర్మధ్యేమనస్స్తాం మమ ॥ ౭ ॥
మన్దారప్రసవాభిరామశిరసాం బృన్దారకశ్రేయసాం
బృన్దైరిన్దుకలాభృతా చ విధినా వన్ద్యౌ ధృతానన్దథూ ।
బన్ధచ్ఛేదవిధాయినౌ వినమతాం ఛన్దశ్శతాభిష్టుతౌ
వన్దే శేషమహీధరేశచరణౌ వన్దారుచిన్తామణీ ॥ ౮ ॥
చిఞ్చామూలకృతాసనేన మునినా తత్త్వార్థసన్దర్శినా
కారుణ్యేన జగద్ధితం కథయతా స్వానుష్ఠితిఖ్యాపనాత్ ।
నిశ్చిక్యే శరణం యదేవ పరమం ప్రాప్యం చ సర్వాత్మనాం
తత్పాదాబ్జయుగం భజామి వృషభక్షోణీధరాధీశితుః ॥ ౯ ॥
నన్దిష్యామి కదాఽహమేత్య మహతా ఘర్మేణ తప్తో యథా
మన్దోదఞ్చితమారుతం మరుతలే మర్త్యో మహాన్తం హ్రదమ్ ।
సన్తప్తో భవతాపదావశిఖినా సర్వార్తిసంశామకం
పాదద్వన్ద్వమహీశభూధరపతేర్నిర్ద్వన్ద్వహృన్మన్దిరమ్ ॥ ౧౦ ॥
యౌ బృన్దావనభూతలే వ్యహరతాం దైతేయబృన్దావృతే
కుప్యత్కాలియవిస్తృతోచ్ఛ్రితఫణారఙ్గేషు చానృత్యతామ్ ।
కిఞ్చానస్సముదాస్థతాం కిసలయప్రస్పర్ధినావాసురం
తన్వాతాం మమ వేఙ్కటేశచరణౌ తావంహసాం సంహృతిమ్ ॥ ౧౧ ॥
శేషిత్వప్రముఖాన్నిపీయ తు గుణాన్నిత్యా హరేస్సూరయో
వైకుణ్ఠే తత ఏత్య వేఙ్కటగిరిం సౌలభ్యముఖ్యానిహ ।
నిత్యోదఞ్చితసంనిధేర్నిరుపమాన్నిర్విశ్య తస్యాద్భుతాన్
నిర్గన్తుం ప్రభవన్తి హన్త న తతో వైకుణ్ఠకుణ్ఠాదరాః ॥ ౧౨ ॥
సమ్ఫుల్లాద్భుతపుష్పభారవినమచ్ఛాఖాశతానాం సదా
సౌరభ్యానుభవాభియన్మధులిహాం సఙ్ఘైర్వృతే భూరుహామ్ ।
ఉద్యద్రశ్మిభిరుజ్జ్వలైర్మణిగణైరుత్తుఙ్గశృఙ్గైర్వృష-
క్షోణీభర్తరి వర్తతేఽఖిలజగత్క్షేమాయ లక్ష్మీసఖః ॥ ౧౩ ॥
నానాదిఙ్ముఖవాసినో నరగణానభ్యాగతానాదరాత్
ప్రత్యుద్యాత ఇవాన్తికస్ఫుటతరప్రేక్ష్యప్రసన్నాననః ।
సానుక్రోశమనాస్సడిమ్భమహిలాన్ సమ్ప్రాప్తసర్వేప్సితాన్
కుర్వన్నఞ్జనభూధరే కువలయశ్యామో హరిర్భాసతే ॥ ౧౪ ॥
ఆపాదాదనవద్యమాచ శిరసస్సౌన్దర్యసీమాస్పదం
హస్తోదఞ్చితశఙ్ఖచక్రమురసా బిభ్రాణమమ్భోధిజామ్ ।
మాల్యైరుల్లసితం మనోజ్ఞమకుటీముఖ్యైశ్చ భూషాశతైః
మధ్యేతారణమఞ్జనాచలతటే భాన్తం హరిం భావయే ॥ ౧౫ ॥
మఞ్జీరాఞ్చితపాదమద్భుతకటీవిభ్రాజిపీతామ్బరం
పద్మాలఙ్కృతనాభిమఙ్గమహసా పాథోధరభ్రాన్తిదమ్ ।
పార్శ్వాలఙ్కృతిశఙ్ఖచక్రవిలసత్పాణిం పరం పూరుషం
వన్దే మన్దహసం విచిత్రమకుటీజుష్టం వృషాద్రీశ్వరమ్ ॥ ౧౬ ॥
నానాభాసురరత్నమౌక్తికవరశ్రేణీలసత్తోరణ-
స్వర్ణస్తమ్భయుగాన్తరాలకభృశప్రద్యోతమానాననమ్ ।
ఆనాసశ్రుతిలోలనీలవిశదస్నిగ్ధాన్తరక్తేక్షణం
నాథం ప్రేక్షితుమఞ్జనాచలతటే నాలం సహస్రం దృశామ్ ॥ ౧౭ ॥
చక్రాబ్జే కరయుగ్మకేన సతతం బిభ్రత్ కరేణ స్పృశన్
సవ్యేనోరుమపీతరేణ చరణౌ సన్దర్శయన్ భూషణైః ।
సద్రత్నైః సకలా దిశో వితిమిరాః కుర్వన్ వృషాద్రౌ హరిః
శుద్ధస్వాన్తనిషేవితే విజయతే శుద్ధాన్తబాహాన్తరః ॥ ౧౮ ॥
సుస్నిగ్ధాధరపల్లవం మృదుహసం మీనోల్లసల్లోచనం
గణ్డప్రస్ఫురదంశుకుణ్డలయుగం విభ్రాజిసుభ్రూన్నసమ్ ।
ఫాలోద్భాసిపరార్ధ్యరత్నతిలకం వక్త్రం ప్రలమ్బాలకం
భవ్యం వేఙ్కటనాయకస్య పిబతాం భాగ్యం న వాచాం పదమ్ ॥ ౧౯ ॥
త్వత్పాదామ్బుజసస్పృహం మమ మనః కుర్యాస్త్వదన్యస్పృహాం
దూరం తోలయ దుఃఖజాలజననీం త్వత్పాదవాఞ్ఛాద్విషమ్ ।
కిఞ్చ త్వత్పరతన్త్రభూసురకృపాపాత్రం క్రియా మాం సదా
సర్పాధీశ్వరభూధరేన్ద్ర భగవన్ సర్వార్థసన్దాయక ॥ ౨౦ ॥
నాకార్షం శ్రుతిచోదితాం కృతిమహం కిఞ్చిన్న చావేదిషం
జీవేశౌ భవభఞ్జనీ న చ భవత్పాదాబ్జభక్తిర్మమ ।
శ్రీమత్త్వత్కరుణైవ దేశికవరోపజ్ఞం ప్రవృత్తా మయి
త్వత్ప్రాప్తౌ శరణం వృషాచలపతేఽభూవం తతస్త్వద్భరః ॥ ౨౧ ॥
శ్రీమత్కౌశికవంశవారిధివిధోః శ్రీవేఙ్కటేశాఖ్యయా
విఖ్యాతస్య గురోర్విశుద్ధమనసో విద్యానిధేః సూనునా ।
భక్త్యైతాం వరదాభిధేన భణితాం శ్రీవేఙ్కటేశస్తుతిం
భవ్యాం యస్తు పఠేదముష్య వితరేచ్ఛ్రేయః పరం శ్రీసఖః ॥
॥ ఇతి శ్రీ వేఙ్కటేశ స్తోత్రం సమ్పూర్ణమ్ ॥

Explore More