ତୀନ ଲୋକ ଚୌଦହ ଭୁଵନ, କରନୀ କା ଵିସ୍ତାର ॥
ଶିଲ୍ପନ କେ ସରତାଜ, ଆଦି ଶିଲ୍ପ କେ ଗୁରୁ ତୁମ ॥
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ମହାରାଜ ହମାରେ ॥
ଦେଵ ଦନୁଜ ସବକେ ଦୁଖ ଟାରେ ।
ଦୀନନ କେ ତୁମ ହୋ ରଖଵାରେ ॥
ଚାନ୍ଦ ସୂର୍ଯ ନିତ କରହିଂ ପ୍ରକାଶା ॥
ନାଥ ତୁମ୍ହାରୀ ଅଦ୍ଭୁତ କରନୀ ।
ମହିମା ଅମିତ ଜାହି ନହିଂ ବରନୀ ॥
ବାର ବାର ହୈ ତୁମ୍ହେଂ ନମାମୀ ॥
ଭଵ ନିଧି ପଡେ ବହୁତ ଦୁଖ ପାଯେ ।
ସବ ତଜି ଶରନ ତୁମ୍ହାରୀ ଆଯେ ॥
ବନ୍ଧେ କୀଟ ମର୍କଟ କୀ ନାଈମ୍ ॥
ବନ୍ଧନ ଛୋର ହମେଂ ଅପନାଓ ।
ନିଜ ଚରଣୋଂ କା ଦାସ ବନାଓ ॥
ମମ ଉର ବସହୁ ନାଥ ଵିଜ୍ଞାନୀ ॥
ସୁମିରନ ଭଜନ ତୁମ୍ହାରା ଭାଵୈ ।
ବୁରେ କର୍ମ ସେ ମନ ହଟ ଜାଵୈ ॥
ଭକ୍ତ ଜନନ କେ ପ୍ରାଣ ପିଯାରେ ॥
ସ୍ଵାରଥ ଵଶ ତବ ଭକ୍ତି ବିସାରୀ ।
ନାଥ ପଡା ହୂଂ ଶରଣ ତୁମ୍ହାରୀ ॥
ଜନ୍ମ ଜନ୍ମ କେ ଦୁଃଖ ବିନସାଵୈ ॥
ପୁରଵହୁ ନାଥ ମନୋରଥ ମୋରା ।
ମନ କ୍ରମ ଵଚନ ଦାସ ମୈଂ ତୋରା ॥
କେଵଲ ଭକ୍ତୀ ଚହୌଂ ତିହାରୀ ॥
ମଙ୍ଗଲ କରନ ଅମଙ୍ଗଲ ହାରୀ ।
ତ୍ରିଭୁଵନ ମହିମା ଵିଦିତ ତୁମ୍ହାରୀ ॥
ଶରଣ ଶରଣ ମୈଂ ଶରଣ ତିହାରୀ ॥
ତୁମ ସବକେ ଗୁରୁ ସବକେ ସ୍ଵାମୀ ।
ତୁମ ସବହୀଂ କେ ଅନ୍ତରଵାମୀ ॥
ତୁମହିଂ ଭଜୈ ସୋ ଉତରହିଂ ପାରା ॥
ଘଟ ଘଟ ମାହିଂ ତୁମ୍ହାରୋ ବାସା ।
ସର୍ଵ ଠୌର ଜିମି ଦୀପ ପ୍ରକାଶା ॥
ଭକ୍ତ ଅରୁ ଜାନୀ କହିଏ ସୋଈ ॥
ଜଗତ ପିତା ତୁମହୀଂ ହୋ ଈଶା ।
ଯାତେ ହମ ଵିନଵତ ଜଗଦୀଶା ॥
ଭକ୍ତି ଆପନୀ ହମକୋ ଦୀଜୈ ॥
ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ବିନୁ କୃପା ନ ହୋଈ ।
ସର୍ଵ ଶାସ୍ତ୍ର ମେଂ ଦେଖୈ ଜୋଈ ॥
ଜ୍ଯୋଂ ସେଦୈ ତ୍ଯୋଂ ହୀ ଗତି ହୋଈ ॥
ଜୋ ହରି ଜ୍ଯୋତି ଆପ ପ୍ରଗଟାଈ ।
ଘର ଘର ମେଂ ସୋଈ ଦରଶାଈ ॥
କୋ ଲଖି ସକେ ଚରିତ୍ର ତୁମ୍ହାରେ ॥
ତୁମ ସବକେ ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ତରଯାମୀ ।
ଜୀଵ ବିସର ରହେ ତୁମକୋ ସ୍ଵାମୀ ॥
ହୋଯ ମୁକ୍ତି ଜୀଵନ ଫଲ ପାଵୈ ॥
ଡୂବ ନ ଜାଵେ ନାଵ ହମାରୀ ।
ହମ ଆଯେ ହୈଂ ଶରଣ ତୁମ୍ହାରୀ ॥
ଭଵ ସାଗର ସେ କରୌ କିନାରେ ॥
ସୁତ ପିତୁ ମାତୁ ନ କୋଈ ସଙ୍ଘାତୀ ।
ସବ ତଜି ଭଜନ କରହୁଂ ଦିନ ରାତୀ ॥
ଶରଣ ପଡା ହୂଂ ନାଥ ତୁମ୍ହାରୀ ॥
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ହୀ ବ୍ରହ୍ମ କହାଵୈ ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ସବ ସୃଷ୍ଟି ରଚାଵୈ ॥
ସୁଫଲ କାଜ ହୋଂ ବୀସୋଂ ବୀସା ॥
ଚାଲିସ ଦିନ ଜୋ ଧ୍ଯାନ ଲଗାଵୈ ।
ରାଜଦ୍ରୋହ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଵୈ ॥
ଚାଲୀସା ମେଂ ଜୋ ମନ ଲାଵୈ ॥
ଧୂପ ଦେଯ ଅରୁ ଜପୈ ହମେଶା ।
ଫିର ନହିଂ ପାଵୈ ଦୁଃଖ ଲଵଲେଶା ॥
ହୋଯ ମୁକ୍ତ ଜଗ ଫିର ନହିଂ ଆଵୈ ॥
ଉସକେ ଜୀଵନ କା ରଖଵାରା ।
ରହେ ନିତ୍ଯ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ପ୍ଯାରା ॥
ବସୈ ହ୍ରଦଯ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଜାକେ ॥
ନାଥ ତୁମ୍ହାରୀ କୃପା ବିନ, କେହି ଵିଧି ଉତରୂଂ ପାର ॥
ହାଥ ଜୋଡ ଵିନତୀ କରୂଂ, ଧରୁଂ ଚରଣ ମାଥ ।
ପୂର୍ଣ ହୋଯ ମମ କାମନା, ଯହ ଵର ଦୀଜୈ କର୍ତାର ॥
