Lord Brahma

ব্ৰহ্মা চালীসা

(Brahma Chalisa in Assamese)

Also known as jaya brahma jaya svayambhu caturanana sukhamula

A Hindi chalisa to Brahma which spends its middle on the one story that explains why he has almost no temples. He is described first in the ordinary way — four faces, four arms, red-bodied, white-bearded, in white cloth with the sacred thread, Savitri for a wife and Sarasvati for a daughter — and then the narrative begins. Seated on the lotus, he looks about and concludes that there is nobody else in the world; he takes hold of the lotus stalk and vows to find its end; he travels it for crores of years and cannot; and out of that failure he decides that everything must be contained in himself, and grows proud. A voice from the sky corrects him, and he goes down the stalk to find Vishnu asleep. The chalisa is unusually frank about it, and closes at Pushkar, the one place that is his.

॥ দোহা ॥
জয ব্ৰহ্মা জয স্ৱযম্ভূ, চতুৰানন সুখমূল।
কৰহু কৃপা নিজ দাস পৈ, ৰহহু সদা অনুকূল॥
তুম সৃজক ব্ৰহ্মাণ্ড কে, অজ ৱিধি ঘাতা নাম।
ৱিশ্ৱৱিধাতা কীজিযে, জন পৈ কৃপা ললাম॥
॥ চৌপাঈ ॥
জয জয কমলাসান জগমূলা।
ৰহহু সদা জনপৈ অনুকূলা॥
ৰুপ চতুৰ্ভুজ পৰম সুহাৱন।
তুম্হেং অহৈং চতুৰ্দিক আনন॥
ৰক্তৱৰ্ণ তৱ সুভগ শৰীৰা।
মস্তক জটাজুট গংভীৰা॥
তাকে ঊপৰ মুকুট বিৰাজৈ।
দাঢী শ্ৱেত মহাছৱি ছাজৈ॥
শ্ৱেতৱস্ত্ৰ ধাৰে তুম সুন্দৰ।
হৈ যজ্ঞোপৱীত অতি মনহৰ॥
কানন কুণ্ডল সুভগ বিৰাজহিং।
গল মোতিন কী মালা ৰাজহিং॥
চাৰিহু ৱেদ তুম্হীং প্ৰগটাযে।
দিৱ্য জ্ঞান ত্ৰিভুৱনহিং সিখাযে॥
ব্ৰহ্মলোক শুভ ধাম তুম্হাৰা।
অখিল ভুৱন মহঁ যশ বিস্তাৰা॥
অৰ্দ্ধাংগিনি তৱ হৈ সাৱিত্ৰী।
অপৰ নাম হিযে গাযত্ৰী॥
সৰস্ৱতী তব সুতা মনোহৰ।
ৱীণা ৱাদিনি সব ৱিধি মুন্দৰ॥
কমলাসন পৰ ৰহে বিৰাজে।
তুম হৰিভক্তি সাজ সব সাজে॥
ক্ষীৰ সিন্ধু সোৱত সুৰভূপা।
নাভি কমল ভো প্ৰগট অনূপা॥
তেহি পৰ তুম আসীন কৃপালা।
সদা কৰহু সন্তন প্ৰতিপালা॥
এক বাৰ কী কথা প্ৰচাৰী।
তুম কহঁ মোহ ভযেউ মন ভাৰী॥
কমলাসন লখি কীন্হ বিচাৰা।
ঔৰ ন কোউ অহৈ সংসাৰা॥
তব তুম কমলনাল গহি লীন্হা।
অন্ত বিলোকন কৰ প্ৰণ কীন্হা॥
কোটিক ৱৰ্ষ গযে যহি ভাংতী।
ভ্ৰমত ভ্ৰমত বীতে দিন ৰাতী॥
পৈ তুম তাকৰ অন্ত ন পাযে।
হ্ৱৈ নিৰাশ অতিশয দুঃখিযাযে॥
পুনি বিচাৰ মন মহঁ যহ কীন্হা।
মহাপঘ যহ অতি প্ৰাচীন॥
যাকো জন্ম ভযো কো কাৰন।
তবহীং মোহি কৰযো যহ ধাৰন॥
অখিল ভুৱন মহঁ কহঁ কোঈ নাহীং।
সব কুছ অহৈ নিহিত মো মাহীং॥
যহ নিশ্চয কৰি গৰব বঢাযো।
নিজ কহঁ ব্ৰহ্ম মানি সুখপাযে॥
গগন গিৰা তব ভঈ গংভীৰা।
ব্ৰহ্মা ৱচন সুনহু ধৰি ধীৰা॥
সকল সৃষ্টি কৰ স্ৱামী জোঈ।
ব্ৰহ্ম অনাদি অলখ হৈ সোঈ॥
নিজ ইচ্ছা ইন সব নিৰমাযে।
ব্ৰহ্মা ৱিষ্ণু মহেশ বনাযে॥
সৃষ্টি লাগি প্ৰগটে ত্ৰযদেৱা।
সব জগ ইনকী কৰিহৈ সেৱা॥
মহাপঘ জো তুম্হৰো আসন।
তা পৈ অহৈ ৱিষ্ণু কো শাসন॥
ৱিষ্ণু নাভিতেং প্ৰগট্যো আঈ।
তুম কহঁ সত্য দীন্হ সমুঝাঈ॥
ভৌটহু জাঈ ৱিষ্ণু হিতমানী।
যহ কহি বন্দ ভঈ নভৱানী॥
তাহি শ্ৰৱণ কহি অচৰজ মানা।
পুনি চতুৰানন কীন্হ পযানা॥
কমল নাল ধৰি নীচে আৱা।
তহাং ৱিষ্ণু কে দৰ্শন পাৱা॥
শযন কৰত দেখে সুৰভূপা।
শ্যাযমৱৰ্ণ তনু পৰম অনূপা॥
সোহত চতুৰ্ভুজা অতিসুন্দৰ।
ক্ৰীটমুকট ৰাজত মস্তক পৰ॥
গল বৈজন্তী মাল বিৰাজৈ।
কোটি সূৰ্য কী শোভা লাজৈ॥
শংখ চক্ৰ অৰু গদা মনোহৰ।
শেষ নাগ শয্যা অতি মনহৰ॥
দিৱ্যৰুপ লখি কীন্হ প্ৰণামূ।
হৰ্ষিত ভে শ্ৰীপতি সুখ ধামূ॥
বহু ৱিধি ৱিনয কীন্হ চতুৰানন।
তব লক্ষ্মী পতি কহেউ মুদিত মন॥
ব্ৰহ্মা দূৰি কৰহু অভিমানা।
ব্ৰহ্মাৰুপ হম দোউ সমানা॥
তীজে শ্ৰী শিৱশংকৰ আহীং।
ব্ৰহ্মৰুপ সব ত্ৰিভুৱন মাংহী॥
তুম সোং হোঈ সৃষ্টি ৱিস্তাৰা।
হম পালন কৰিহৈং সংসাৰা॥
শিৱ সংহাৰ কৰহিং সব কেৰা।
হম তীনহুং কহঁ কাজ ধনেৰা॥
অগুণৰুপ শ্ৰী ব্ৰহ্মা বখানহু।
নিৰাকাৰ তিনকহঁ তুম জানহু॥
হম সাকাৰ ৰুপ ত্ৰযদেৱা।
কৰিহৈং সদা ব্ৰহ্ম কী সেৱা॥
যহ সুনি ব্ৰহ্মা পৰম সিহাযে।
পৰব্ৰহ্ম কে যশ অতি গাযে॥
সো সব ৱিদিত ৱেদ কে নামা।
মুক্তি ৰুপ সো পৰম ললামা॥
যহি ৱিধি প্ৰভু ভো জনম তুম্হাৰা।
পুনি তুম প্ৰগট কীন্হ সংসাৰা॥
নাম পিতামহ সুন্দৰ পাযেউ।
জড চেতন সব কহঁ নিৰমাযেউ॥
লীন্হ অনেক বাৰ অৱতাৰা।
সুন্দৰ সুযশ জগত ৱিস্তাৰা॥
দেৱদনুজ সব তুম কহঁ ধ্যাৱহিং।
মনৱাংছিত তুম সন সব পাৱহিং॥
জো কোউ ধ্যান ধৰৈ নৰ নাৰী।
তাকী আস পুজাৱহু সাৰী॥
পুষ্কৰ তীৰ্থ পৰম সুখদাঈ।
তহঁ তুম বসহু সদা সুৰৰাঈ॥
কুণ্ড নহাই কৰহি জো পূজন।
তা কৰ দূৰ হোঈ সব দূষণ॥

Explore More