কৰহূ কৃপা নিজ দাস পৰ, ৰহহূ সদা অনূকূল॥
জয জননী জগদীশ্ৱৰী, কহ কৰ বাৰম্বাৰ।
জগদম্বা কৰণী সুযশ, ৱৰণউ মতি অনুসাৰ॥
মহিমা অকথন জায বখানী॥
নমো নমো মেহাঈ কৰণী।
নমো নমো অম্বে দুঃখ হৰণী॥
দুঃখ কো হৰণি সুখ কি দাতা॥
নিৰংকাৰ হৈ জ্যোতি তুম্হাৰী।
তিহূং লোক ফৈলি উজিযাৰো॥
মন ৱাংছিত সোঈ ফল পাৱে॥
ধৌলাগঢ মেং আপ ৱিৰাজো।
সিংহ সৱাৰী সন্মুখ সাজো॥
মাৰে অসুৰ সকল অভিমানী॥
গ্ৰাম সুআপ নাম সুখকাৰী।
চাৰণ ৱংশ কৰণী অৱতাৰী॥
জাকী মহিমা কহী ন জাঈ॥
জব ভক্তোং নে সুমিৰণ কীন্হা।
তাহী সময অভয কৰি দীন্হা॥
ডূবত জল মেং নাৱ বচাঈ॥
জব কান্হে ন কুমতি বিচাৰী।
কেহৰি ৰূপ ধৰযো মহতাৰী॥
জাকী কথা জগত মেং ছাঈ॥
নেডী জী শুভ ধাম তুম্হাৰো।
দৰ্শন কৰি মন হোয সুখাৰো॥
গল ৰাজে পুষ্প কী মালা॥
শেখোজী পৰ কিৰপা কীন্হী।
ক্ষুধা মিটায অভয কৰ দীন্হা॥
কাৰজ সবি সুলভ কৰ দীন্হা॥
দেশনোক পাৱন থল ভাৰী।
সুন্দৰ মংদিৰ কী ছৱি ন্যাৰী॥
নিখৰত হী ত্ৰয তাপ নশাতী॥
কীন্হী যহাঁ তপস্যা আকৰ।
নাম উজাগৰ সব সুখ সাগৰ॥
ভৱ সাগৰ সে পাৰ কৰইযা॥
বাৰ বাৰ ধ্যাঊং জগদম্বা।
কীজে দযা কৰো ন ৱিলম্বা॥
নিজ সুত কো জীৱিত কৰি লীন্হা॥
তাহি সময মৰ্যাদ বনাঈ।
তুম পহ মম ৱংশজ নহি আঈ॥
মূষক তে পুনি মানুষ তন ধৰি হৈ॥
দিপোজী কো দৰ্শন দীন্হা।
নিজ লিলা সে অৱগত কীন্হা॥
দো নৈনন কী জ্যোতি দীন্হী॥
চৰিত অমিত অতি কীন্হ অপাৰা।
জাকো যশ ছাযো সংসাৰা॥
মগন ভক্ত জন কৰত আৰতী॥
ভীড পডী ভক্তোং পৰ জব হী।
ভঈ সহায ভৱানী তব হী॥
সব অপৰাধ ক্ষমা কৰ দীজে॥
মোকো মাতু কষ্ট অতি ঘেৰো।
তুম বিন কৌন হৰে দুঃখ মেৰো॥
তাকৰ সব ৱিধি হো কল্যাণ॥
নিশি ৱাসৰ পূজহিং নৰ-নাৰী।
তিনকো সদা কৰহূং ৰখৱাৰী॥
পাৰ কৰহু কৰণী মহতাৰী॥
কংহ লগী ৱৰ্ণঊ কথা তিহাৰী।
লিখত লেখনী থকত হমাৰী॥
সুখ সম্পত্তি নৱ নিধি কৰ দীজৈ॥
জো যহ পাঠ কৰে হমেশা।
তাকে তন নহি ৰহে কলেশা॥
উনকে তাপ মাত সব হৰঈ॥
গুণ গাথা গাঊং কৰ জোৰে।
হৰহ মাত সব সংকট মোৰে॥
মন মংদিৰ মেং বাস কৰো মৈযা, দূৰ কৰো অজ্ঞান॥
