Goddess Karni Mata

শ্ৰী কৰণী মাতা চালীসা

(Karni Mata Chalisa in Assamese)

Also known as mata chalisa · jaya ganesa jaya gaja badana karana

A Hindi chalisa to Karni Mata, whom western Rajasthan takes for a form of the Great Goddess and who is also remembered as a woman with a village and a lifetime. The chalisa keeps both. She is the primal power and formless light spread through the three worlds; and she is at Dhaulagarh on her lion with Bhairav going before her as her herald, and the verses name the village of Suap, where she was born. What it asks for is the ordinary business of a family deity, the removal of trouble and the granting of what the mind wants, rather than liberation. Her best-known shrine at Deshnok, where the rats are fed and counted among her own, is not described here; the chalisa keeps to the goddess rather than to the practice.

॥ দোহা ॥
জয গণেশ জয গজ বদন, কৰণ সুমংগল মূল।
কৰহূ কৃপা নিজ দাস পৰ, ৰহহূ সদা অনূকূল॥
জয জননী জগদীশ্ৱৰী, কহ কৰ বাৰম্বাৰ।
জগদম্বা কৰণী সুযশ, ৱৰণউ মতি অনুসাৰ॥
॥ চৌপাঈ ॥
সূমিৰৌ জয জগদম্ব ভৱানী।
মহিমা অকথন জায বখানী॥
নমো নমো মেহাঈ কৰণী।
নমো নমো অম্বে দুঃখ হৰণী॥
আদি শক্তি জগদম্বে মাতা।
দুঃখ কো হৰণি সুখ কি দাতা॥
নিৰংকাৰ হৈ জ্যোতি তুম্হাৰী।
তিহূং লোক ফৈলি উজিযাৰো॥
জো জেহি ৰূপ সে ধ্যান লগাৱে।
মন ৱাংছিত সোঈ ফল পাৱে॥
ধৌলাগঢ মেং আপ ৱিৰাজো।
সিংহ সৱাৰী সন্মুখ সাজো॥
ভৈৰো ৱীৰ ৰহে অগৱানী।
মাৰে অসুৰ সকল অভিমানী॥
গ্ৰাম সুআপ নাম সুখকাৰী।
চাৰণ ৱংশ কৰণী অৱতাৰী॥
মুখ মণ্ডল কী সুন্দৰতাঈ।
জাকী মহিমা কহী ন জাঈ॥
জব ভক্তোং নে সুমিৰণ কীন্হা।
তাহী সময অভয কৰি দীন্হা॥
সাহূকাৰ কী কৰী সহাঈ।
ডূবত জল মেং নাৱ বচাঈ॥
জব কান্হে ন কুমতি বিচাৰী।
কেহৰি ৰূপ ধৰযো মহতাৰী॥
মাৰযো তাহি এক ছন মাংঈ।
জাকী কথা জগত মেং ছাঈ॥
নেডী জী শুভ ধাম তুম্হাৰো।
দৰ্শন কৰি মন হোয সুখাৰো॥
কৰ সৌহৈ ত্ৰিশূল ৱিশাল।
গল ৰাজে পুষ্প কী মালা॥
শেখোজী পৰ কিৰপা কীন্হী।
ক্ষুধা মিটায অভয কৰ দীন্হা॥
নিৰ্বল হোঈ জব সুমিৰন কীন্হা।
কাৰজ সবি সুলভ কৰ দীন্হা॥
দেশনোক পাৱন থল ভাৰী।
সুন্দৰ মংদিৰ কী ছৱি ন্যাৰী॥
মঢ মেং জ্যোতি জলে দিন ৰাতী।
নিখৰত হী ত্ৰয তাপ নশাতী॥
কীন্হী যহাঁ তপস্যা আকৰ।
নাম উজাগৰ সব সুখ সাগৰ॥
জয কৰণী দুঃখ হৰণী মইযা।
ভৱ সাগৰ সে পাৰ কৰইযা॥
বাৰ বাৰ ধ্যাঊং জগদম্বা।
কীজে দযা কৰো ন ৱিলম্বা॥
ধৰ্মৰাজ নৈ জব হঠ কীন্হা।
নিজ সুত কো জীৱিত কৰি লীন্হা॥
তাহি সময মৰ্যাদ বনাঈ।
তুম পহ মম ৱংশজ নহি আঈ॥
মূষক বন মংদিৰ মেং ৰহি হৈ।
মূষক তে পুনি মানুষ তন ধৰি হৈ॥
দিপোজী কো দৰ্শন দীন্হা।
নিজ লিলা সে অৱগত কীন্হা॥
বনে ভক্ত পৰ কৃপা কীন্হী।
দো নৈনন কী জ্যোতি দীন্হী॥
চৰিত অমিত অতি কীন্হ অপাৰা।
জাকো যশ ছাযো সংসাৰা॥
ভক্ত জনন কো মাত তাৰতী।
মগন ভক্ত জন কৰত আৰতী॥
ভীড পডী ভক্তোং পৰ জব হী।
ভঈ সহায ভৱানী তব হী॥
মাতু দযা অব হম পৰ কীজৈ।
সব অপৰাধ ক্ষমা কৰ দীজে॥
মোকো মাতু কষ্ট অতি ঘেৰো।
তুম বিন কৌন হৰে দুঃখ মেৰো॥
জো নৰ ধৰে মাত কৰ ধ্যান।
তাকৰ সব ৱিধি হো কল্যাণ॥
নিশি ৱাসৰ পূজহিং নৰ-নাৰী।
তিনকো সদা কৰহূং ৰখৱাৰী॥
ভৱ সাগৰ মেং নাৱ হমাৰী।
পাৰ কৰহু কৰণী মহতাৰী॥
কংহ লগী ৱৰ্ণঊ কথা তিহাৰী।
লিখত লেখনী থকত হমাৰী॥
পুত্ৰ জানকৰ কৃপা কীজৈ।
সুখ সম্পত্তি নৱ নিধি কৰ দীজৈ॥
জো যহ পাঠ কৰে হমেশা।
তাকে তন নহি ৰহে কলেশা॥
সংকট মেং জো সুমিৰন কৰঈ।
উনকে তাপ মাত সব হৰঈ॥
গুণ গাথা গাঊং কৰ জোৰে।
হৰহ মাত সব সংকট মোৰে॥
॥ দোহা ॥
আদি শক্তি অম্বা সুমিৰ, ধৰি কৰণী কা ধ্যান।
মন মংদিৰ মেং বাস কৰো মৈযা, দূৰ কৰো অজ্ঞান॥

Explore More