ಕರಹೂ ಕೃಪಾ ನಿಜ ದಾಸ ಪರ, ರಹಹೂ ಸದಾ ಅನೂಕೂಲ॥
ಜಯ ಜನನೀ ಜಗದೀಶ್ವರೀ, ಕಹ ಕರ ಬಾರಮ್ಬಾರ।
ಜಗದಮ್ಬಾ ಕರಣೀ ಸುಯಶ, ವರಣಉ ಮತಿ ಅನುಸಾರ॥
ಮಹಿಮಾ ಅಕಥನ ಜಾಯ ಬಖಾನೀ॥
ನಮೋ ನಮೋ ಮೇಹಾಈ ಕರಣೀ।
ನಮೋ ನಮೋ ಅಮ್ಬೇ ದುಃಖ ಹರಣೀ॥
ದುಃಖ ಕೋ ಹರಣಿ ಸುಖ ಕಿ ದಾತಾ॥
ನಿರಂಕಾರ ಹೈ ಜ್ಯೋತಿ ತುಮ್ಹಾರೀ।
ತಿಹೂಂ ಲೋಕ ಫೈಲಿ ಉಜಿಯಾರೋ॥
ಮನ ವಾಂಛಿತ ಸೋಈ ಫಲ ಪಾವೇ॥
ಧೌಲಾಗಢ ಮೇಂ ಆಪ ವಿರಾಜೋ।
ಸಿಂಹ ಸವಾರೀ ಸನ್ಮುಖ ಸಾಜೋ॥
ಮಾರೇ ಅಸುರ ಸಕಲ ಅಭಿಮಾನೀ॥
ಗ್ರಾಮ ಸುಆಪ ನಾಮ ಸುಖಕಾರೀ।
ಚಾರಣ ವಂಶ ಕರಣೀ ಅವತಾರೀ॥
ಜಾಕೀ ಮಹಿಮಾ ಕಹೀ ನ ಜಾಈ॥
ಜಬ ಭಕ್ತೋಂ ನೇ ಸುಮಿರಣ ಕೀನ್ಹಾ।
ತಾಹೀ ಸಮಯ ಅಭಯ ಕರಿ ದೀನ್ಹಾ॥
ಡೂಬತ ಜಲ ಮೇಂ ನಾವ ಬಚಾಈ॥
ಜಬ ಕಾನ್ಹೇ ನ ಕುಮತಿ ಬಿಚಾರೀ।
ಕೇಹರಿ ರೂಪ ಧರಯೋ ಮಹತಾರೀ॥
ಜಾಕೀ ಕಥಾ ಜಗತ ಮೇಂ ಛಾಈ॥
ನೇಡೀ ಜೀ ಶುಭ ಧಾಮ ತುಮ್ಹಾರೋ।
ದರ್ಶನ ಕರಿ ಮನ ಹೋಯ ಸುಖಾರೋ॥
ಗಲ ರಾಜೇ ಪುಷ್ಪ ಕೀ ಮಾಲಾ॥
ಶೇಖೋಜೀ ಪರ ಕಿರಪಾ ಕೀನ್ಹೀ।
ಕ್ಷುಧಾ ಮಿಟಾಯ ಅಭಯ ಕರ ದೀನ್ಹಾ॥
ಕಾರಜ ಸಬಿ ಸುಲಭ ಕರ ದೀನ್ಹಾ॥
ದೇಶನೋಕ ಪಾವನ ಥಲ ಭಾರೀ।
ಸುನ್ದರ ಮಂದಿರ ಕೀ ಛವಿ ನ್ಯಾರೀ॥
ನಿಖರತ ಹೀ ತ್ರಯ ತಾಪ ನಶಾತೀ॥
ಕೀನ್ಹೀ ಯಹಾಁ ತಪಸ್ಯಾ ಆಕರ।
ನಾಮ ಉಜಾಗರ ಸಬ ಸುಖ ಸಾಗರ॥
ಭವ ಸಾಗರ ಸೇ ಪಾರ ಕರಇಯಾ॥
ಬಾರ ಬಾರ ಧ್ಯಾಊಂ ಜಗದಮ್ಬಾ।
ಕೀಜೇ ದಯಾ ಕರೋ ನ ವಿಲಮ್ಬಾ॥
ನಿಜ ಸುತ ಕೋ ಜೀವಿತ ಕರಿ ಲೀನ್ಹಾ॥
ತಾಹಿ ಸಮಯ ಮರ್ಯಾದ ಬನಾಈ।
ತುಮ ಪಹ ಮಮ ವಂಶಜ ನಹಿ ಆಈ॥
ಮೂಷಕ ತೇ ಪುನಿ ಮಾನುಷ ತನ ಧರಿ ಹೈ॥
ದಿಪೋಜೀ ಕೋ ದರ್ಶನ ದೀನ್ಹಾ।
ನಿಜ ಲಿಲಾ ಸೇ ಅವಗತ ಕೀನ್ಹಾ॥
ದೋ ನೈನನ ಕೀ ಜ್ಯೋತಿ ದೀನ್ಹೀ॥
ಚರಿತ ಅಮಿತ ಅತಿ ಕೀನ್ಹ ಅಪಾರಾ।
ಜಾಕೋ ಯಶ ಛಾಯೋ ಸಂಸಾರಾ॥
ಮಗನ ಭಕ್ತ ಜನ ಕರತ ಆರತೀ॥
ಭೀಡ ಪಡೀ ಭಕ್ತೋಂ ಪರ ಜಬ ಹೀ।
ಭಈ ಸಹಾಯ ಭವಾನೀ ತಬ ಹೀ॥
ಸಬ ಅಪರಾಧ ಕ್ಷಮಾ ಕರ ದೀಜೇ॥
ಮೋಕೋ ಮಾತು ಕಷ್ಟ ಅತಿ ಘೇರೋ।
ತುಮ ಬಿನ ಕೌನ ಹರೇ ದುಃಖ ಮೇರೋ॥
ತಾಕರ ಸಬ ವಿಧಿ ಹೋ ಕಲ್ಯಾಣ॥
ನಿಶಿ ವಾಸರ ಪೂಜಹಿಂ ನರ-ನಾರೀ।
ತಿನಕೋ ಸದಾ ಕರಹೂಂ ರಖವಾರೀ॥
ಪಾರ ಕರಹು ಕರಣೀ ಮಹತಾರೀ॥
ಕಂಹ ಲಗೀ ವರ್ಣಊ ಕಥಾ ತಿಹಾರೀ।
ಲಿಖತ ಲೇಖನೀ ಥಕತ ಹಮಾರೀ॥
ಸುಖ ಸಮ್ಪತ್ತಿ ನವ ನಿಧಿ ಕರ ದೀಜೈ॥
ಜೋ ಯಹ ಪಾಠ ಕರೇ ಹಮೇಶಾ।
ತಾಕೇ ತನ ನಹಿ ರಹೇ ಕಲೇಶಾ॥
ಉನಕೇ ತಾಪ ಮಾತ ಸಬ ಹರಈ॥
ಗುಣ ಗಾಥಾ ಗಾಊಂ ಕರ ಜೋರೇ।
ಹರಹ ಮಾತ ಸಬ ಸಂಕಟ ಮೋರೇ॥
ಮನ ಮಂದಿರ ಮೇಂ ಬಾಸ ಕರೋ ಮೈಯಾ, ದೂರ ಕರೋ ಅಜ್ಞಾನ॥
