କରହୂ କୃପା ନିଜ ଦାସ ପର, ରହହୂ ସଦା ଅନୂକୂଲ॥
ଜଯ ଜନନୀ ଜଗଦୀଶ୍ଵରୀ, କହ କର ବାରମ୍ବାର।
ଜଗଦମ୍ବା କରଣୀ ସୁଯଶ, ଵରଣଉ ମତି ଅନୁସାର॥
ମହିମା ଅକଥନ ଜାଯ ବଖାନୀ॥
ନମୋ ନମୋ ମେହାଈ କରଣୀ।
ନମୋ ନମୋ ଅମ୍ବେ ଦୁଃଖ ହରଣୀ॥
ଦୁଃଖ କୋ ହରଣି ସୁଖ କି ଦାତା॥
ନିରଂକାର ହୈ ଜ୍ଯୋତି ତୁମ୍ହାରୀ।
ତିହୂଂ ଲୋକ ଫୈଲି ଉଜିଯାରୋ॥
ମନ ଵାଂଛିତ ସୋଈ ଫଲ ପାଵେ॥
ଧୌଲାଗଢ ମେଂ ଆପ ଵିରାଜୋ।
ସିଂହ ସଵାରୀ ସନ୍ମୁଖ ସାଜୋ॥
ମାରେ ଅସୁର ସକଲ ଅଭିମାନୀ॥
ଗ୍ରାମ ସୁଆପ ନାମ ସୁଖକାରୀ।
ଚାରଣ ଵଂଶ କରଣୀ ଅଵତାରୀ॥
ଜାକୀ ମହିମା କହୀ ନ ଜାଈ॥
ଜବ ଭକ୍ତୋଂ ନେ ସୁମିରଣ କୀନ୍ହା।
ତାହୀ ସମଯ ଅଭଯ କରି ଦୀନ୍ହା॥
ଡୂବତ ଜଲ ମେଂ ନାଵ ବଚାଈ॥
ଜବ କାନ୍ହେ ନ କୁମତି ବିଚାରୀ।
କେହରି ରୂପ ଧରଯୋ ମହତାରୀ॥
ଜାକୀ କଥା ଜଗତ ମେଂ ଛାଈ॥
ନେଡୀ ଜୀ ଶୁଭ ଧାମ ତୁମ୍ହାରୋ।
ଦର୍ଶନ କରି ମନ ହୋଯ ସୁଖାରୋ॥
ଗଲ ରାଜେ ପୁଷ୍ପ କୀ ମାଲା॥
ଶେଖୋଜୀ ପର କିରପା କୀନ୍ହୀ।
କ୍ଷୁଧା ମିଟାଯ ଅଭଯ କର ଦୀନ୍ହା॥
କାରଜ ସବି ସୁଲଭ କର ଦୀନ୍ହା॥
ଦେଶନୋକ ପାଵନ ଥଲ ଭାରୀ।
ସୁନ୍ଦର ମଂଦିର କୀ ଛଵି ନ୍ଯାରୀ॥
ନିଖରତ ହୀ ତ୍ରଯ ତାପ ନଶାତୀ॥
କୀନ୍ହୀ ଯହାଁ ତପସ୍ଯା ଆକର।
ନାମ ଉଜାଗର ସବ ସୁଖ ସାଗର॥
ଭଵ ସାଗର ସେ ପାର କରଇଯା॥
ବାର ବାର ଧ୍ଯାଊଂ ଜଗଦମ୍ବା।
କୀଜେ ଦଯା କରୋ ନ ଵିଲମ୍ବା॥
ନିଜ ସୁତ କୋ ଜୀଵିତ କରି ଲୀନ୍ହା॥
ତାହି ସମଯ ମର୍ଯାଦ ବନାଈ।
ତୁମ ପହ ମମ ଵଂଶଜ ନହି ଆଈ॥
ମୂଷକ ତେ ପୁନି ମାନୁଷ ତନ ଧରି ହୈ॥
ଦିପୋଜୀ କୋ ଦର୍ଶନ ଦୀନ୍ହା।
ନିଜ ଲିଲା ସେ ଅଵଗତ କୀନ୍ହା॥
ଦୋ ନୈନନ କୀ ଜ୍ଯୋତି ଦୀନ୍ହୀ॥
ଚରିତ ଅମିତ ଅତି କୀନ୍ହ ଅପାରା।
ଜାକୋ ଯଶ ଛାଯୋ ସଂସାରା॥
ମଗନ ଭକ୍ତ ଜନ କରତ ଆରତୀ॥
ଭୀଡ ପଡୀ ଭକ୍ତୋଂ ପର ଜବ ହୀ।
ଭଈ ସହାଯ ଭଵାନୀ ତବ ହୀ॥
ସବ ଅପରାଧ କ୍ଷମା କର ଦୀଜେ॥
ମୋକୋ ମାତୁ କଷ୍ଟ ଅତି ଘେରୋ।
ତୁମ ବିନ କୌନ ହରେ ଦୁଃଖ ମେରୋ॥
ତାକର ସବ ଵିଧି ହୋ କଲ୍ଯାଣ॥
ନିଶି ଵାସର ପୂଜହିଂ ନର-ନାରୀ।
ତିନକୋ ସଦା କରହୂଂ ରଖଵାରୀ॥
ପାର କରହୁ କରଣୀ ମହତାରୀ॥
କଂହ ଲଗୀ ଵର୍ଣଊ କଥା ତିହାରୀ।
ଲିଖତ ଲେଖନୀ ଥକତ ହମାରୀ॥
ସୁଖ ସମ୍ପତ୍ତି ନଵ ନିଧି କର ଦୀଜୈ॥
ଜୋ ଯହ ପାଠ କରେ ହମେଶା।
ତାକେ ତନ ନହି ରହେ କଲେଶା॥
ଉନକେ ତାପ ମାତ ସବ ହରଈ॥
ଗୁଣ ଗାଥା ଗାଊଂ କର ଜୋରେ।
ହରହ ମାତ ସବ ସଂକଟ ମୋରେ॥
ମନ ମଂଦିର ମେଂ ବାସ କରୋ ମୈଯା, ଦୂର କରୋ ଅଜ୍ଞାନ॥
