साद घाली तुज अंबे धाव धाव जननी। धावा पडता श्रवणी, घेशी धाव झणी॥१॥
विश्रांतीस्तव निर्जन स्थाना शोधियले। आंबग्रमानिकटी वास्तव्या केले॥२॥
दिगंत कीर्ती तव ही त्रिभुवनि दुमदुमते। भावे भजता भक्ते पावशि झणि त्याते॥३॥
मागत काहि न माते तव पदकमलाते। द्यावा तव पदि आश्रय नत अज्ञाताते॥४॥
