চৰণাশীশ নৱা দিযো, ৰখদো সিৰ পৰ হাথ॥
সবসে পহলে গণপত, পাছে ঘৰ কা দেৱ মনাৱা জী।
হে পিতৰেশ্ৱৰ দযা ৰাখিযো, কৰিযো মন কী চাযা জী॥
চৰণ ৰজ কী মুক্তি সাগৰ॥
পৰম উপকাৰ পিত্তৰেশ্ৱৰ কীন্হা।
মনুষ্য যোণি মেং জন্ম দীন্হা॥
সোঈ অমিত জীৱন ফল পাৱে॥
জৈ-জৈ-জৈ পিত্তৰ জী সাঈং।
পিতৃ ঋণ বিন মুক্তি নাহিং॥
সংকট মেং তেৰা হী সহাৰা॥
নাৰাযণ আধাৰ সৃষ্টি কা।
পিত্তৰজী অংশ উসী দৃষ্টি কা॥
ভাগ্য দ্ৱাৰ আপ হী খুলৱাতে॥
ঝুংঝুনূ মেং দৰবাৰ হৈ সাজে।
সব দেৱোং সংগ আপ ৱিৰাজে॥
কুপিত হোয বুদ্ধি হৰ লীন্হা॥
পিত্তৰ মহিমা সবসে ন্যাৰী।
জিসকা গুণগাৱে নৰ নাৰী॥
বসু ৰুদ্ৰ আদিত্য মেং সাজে॥
নাথ সকল সংপদা তুম্হাৰী।
মৈং সেৱক সমেত সুত নাৰী॥
শুদ্ধ জল সে হী তৃপ্ত হো জাতে॥
তুম্হাৰে ভজন পৰম হিতকাৰী।
ছোটে বডে সভী অধিকাৰী॥
পাংচ অঁজুলি জল ৰিঝাৱে॥
ধ্ৱজ পতাকা মণ্ড পে হৈ সাজে।
অখণ্ড জ্যোতি মেং আপ ৱিৰাজে॥
ধন্য হুঈ জন্ম ভূমি হমাৰী॥
শহীদ হমাৰে যহাঁ পুজাতে।
মাতৃ ভক্তি সন্দেশ সুনাতে॥
ধৰ্ম জাতি কা নহীং হৈ নাৰা॥
হিন্দু, মুস্লিম, সিখ, ঈসাঈ।
সব পূজে পিত্তৰ ভাঈ॥
জান সে জ্যাদা হমকো প্যাৰা॥
গংগা যে মৰুপ্ৰদেশ কী।
পিতৃ তৰ্পণ অনিৱাৰ্য পৰিৱেশ কী॥
ইন্হীং কী কৃপা সে মিলে প্ৰভু শৰণা॥
চৌদস কো জাগৰণ কৰৱাতে।
অমাৱস কো হম ধোক লগাতে॥
নান্দীমুখ শ্ৰাদ্ধ সভী কৰৱাতে॥
ধন্য জন্ম ভূমি কা ৱো ফূল হৈ।
জিসে পিতৃ মণ্ডল কী মিলী ধূল হৈ॥
সুন লীজে প্ৰভু অৰজ হমাৰী॥
নিশদিন ধ্যান ধৰে জো কোঈ।
তা সম ভক্ত ঔৰ নহীং কোঈ॥
দীনন কে হো তুম সদা সহাঈ॥
চাৰিক ৱেদ প্ৰভু কে সাখী।
তুম ভক্তন কী লজ্জা ৰাখী॥
তা সম ধন্য ঔৰ নহীং কোঈ॥
জো তুম্হাৰে নিত পাঁৱ পলোটত।
নৱোং সিদ্ধি চৰণা মেং লোটত॥
জো তুম পে জাৱে বলিহাৰী॥
জো তুম্হাৰে চৰণা চিত্ত লাৱে।
তাকী মুক্তি অৱসী হো জাৱে॥
সো নিশ্চয চাৰোং ফল পাৱে॥
তুমহিং দেৱ কুলদেৱ হমাৰে।
তুম্হীং গুৰুদেৱ প্ৰাণ সে প্যাৰে॥
মনৱাংছিত ফল পাৱেং সোঈ॥
তুম্হৰী মহিমা বুদ্ধি বডাঈ।
শেষ সহস্ৰ মুখ সকে ন গাঈ॥
কৰহু কৌন ৱিধি ৱিনয তুম্হাৰী॥
অব পিত্তৰ জী দযা দীন পৰ কীজৈ।
অপনী ভক্তি শক্তি কছু দীজৈ॥
শ্ৰদ্ধা সুমন চঢেং ৱহাং, পূৰণ হো সব কাম॥
ঝুংঝুনূ ধাম ৱিৰাজে হৈং, পিত্তৰ হমাৰে মহান।
দৰ্শন সে জীৱন সফল হো, পূজে সকল জহান॥
জীৱন সফল জো চাহিএ, চলে ঝুংঝুনূ ধাম।
পিত্তৰ চৰণ কী ধূল লে, হো জীৱন সফল মহান॥
