অমৰ উডেৰো লাল জয, ঝুলেলাল অনূপ॥
জযতি দেৱকী সুত জগ ৱংদন॥
দৰিযাশাহ ৱৰুণ অৱতাৰী।
জয জয লাল সাঈং সুখকাৰী॥
জিন্দা পীৰ হৰে জন পীৰা॥
সংৱত দস সৌ সাত মংঝৰা।
চৈত্ৰ শুক্ল দ্ৱিতিযা ভগঊ ৱাৰা॥
প্ৰভু অৱতৰে হৰে জন কলেশা॥
সিন্ধু ৱীৰ ঠট্ঠা ৰাজধানী।
মিৰখশাহ নঊপ অতি অভিমানী॥
যৱন মলিন মন অত্যাচাৰী॥
ধৰ্মান্তৰণ কৰে সব কেৰা।
দুখী হুএ জন কষ্ট ঘনেৰা॥
হো ইস্লাম ধৰ্ম চাহুঁওৰা॥
সিন্ধী প্ৰজা বহুত ঘবৰাঈ।
ইষ্ট দেৱ কো টেৰ লগাঈ॥
বিন জল অন্ন গএ দিন ৰাতী॥
সিন্ধী তীৰ সব দিন চালীসা।
ঘৰ ঘৰ ধ্যান লগাযে ঈশা॥
চাৰো ঔৰ উঠা নৱ হৰষা॥
ৱৰুণদেৱ নে সুনী পুকাৰা।
প্ৰকটে ৱৰুণ মীন অসৱাৰা॥
কৰ পুষ্তক নৱৰূপ অনূপা॥
হৰ্ষিত হুএ সকল নৰ নাৰী।
ৱৰুণদেৱ কী মহিমা ন্যাৰী॥
গঈ ৰাত আনে কো ভৌংৰা॥
মিৰখশাহ নঊপ অত্যাচাৰী।
নষ্ট কৰূঁগা শক্তি সাৰী॥
শীঘ্ৰ নসৰপুৰ মেং অৱতাৰা॥
ৰতনৰায ৰাতনাণী আঁগন।
খেলূঁগা, আঊঁগা শিশু বন॥
ঝুলেলাল অৱতাৰে সব দেয বধাঈ॥
ঘৰ ঘৰ মংগল গীত সুহাএ।
ঝুলেলাল হৰন দুঃখ আএ॥
ভেজা মংত্ৰী ক্ৰোধ অধিকাঈ॥
মংত্ৰী নে জব বাল নিহাৰা।
ধীৰজ গযা হৃদয কা সাৰা॥
অধিক ৱিচিত্ৰ ৱিমোহন শীলা॥
বালক ধীখা যুৱা সেনানী।
দেখা মংত্ৰী বুদ্ধি চাকৰানী॥
মংত্ৰী হুআ ৱিগত অভিমানা॥
ঝুলেলাল দিযা আদেশা।
জা তৱ নঊপতি কহো সংদেশা॥
হিন্দূ মুস্লিম এক সমানা॥
বংদ কৰো নিত্য অত্যাচাৰা।
ত্যাগো ধৰ্মান্তৰণ ৱিচাৰা॥
ৱৰুণদেৱ কী বাত ন মানী॥
এক দিৱস হো অশ্ৱ সৱাৰা।
ঝুলেলাল গএ দৰবাৰা॥
ঝুলেলাল বনাও বন্দী॥
কিযা স্ৱৰুপ ৱৰুণ কা ধাৰণ।
চাৰো ঔৰ হুআ জল প্লাৱন॥
নঊপ কে হোশ ঠিকানে আযে॥
নঊপ তব পডা চৰণ মেং আঈ।
জয জয ধন্য জয সাঈং॥
দূৰ দূৰ সব জন ক্লেশা॥
সংৱত দস সৌ বীস মংঝাৰী।
ভাদ্ৰ শুক্ল চৌদস শুভকাৰী॥
জল মেং লী জলদেৱ সমাধি॥
জো জন ধৰে আজ ভী ধ্যানা।
উনকা ৱৰুণ কৰে কল্যাণা॥
পাৱে মনৱাংছিত ফল অৰু জীৱন সুখময হোয॥
